Revision 2728 of "কিবা যেন নাই নাই" on aswikisource

'''যমুনেশ্বৰী খাটনিয়াৰ''' 
(১৮৯৯-১৯২৪)


অগণন তৰা জলে<br />
নীল আকাশত,<br />
জোনায়ে কিৰণ ঢালে<br />
নিতে অবিৰত;<br />
যেনি চাওঁ সকলোৰে<br />
মুকলি অন্তৰ;<br />
কিন্তু কিয় মোৰ মনে<br />
নেদেখে পোহৰ!<br />
কত ফুল ফুলে আৰু<br />
কত সৰি যায়,<br />
মলয়াৰ মউ সনা<br />
বায়ুছাটি পাই<br />
গছৰ ডালৰপৰা<br />
ভৰ দুপৰীয়া<br />
জিলীয়ে ৰাগিণী টানে<br />
মন হৰি নিয়া ।<br />
ফুলে গোলাপৰ পাহি<br />
তিৰবিৰ কৰি,<br />
হাঁহি থাকে লয়লাসে<br />
কিনা শোভা ধৰি ।<br />
এনুৱা শোভাতো মন<br />
নুভুলেযে মোৰ,<br />
বুজা নাই হিয়া মোৰ<br />
কিহত বিভোৰ ।<br />
ভাগৰুৱা জগতক<br />
জিৰণি বিলাই<br />
সন্ধিয়া সূৰুজদেৱ<br />
ধীৰে চলি যায়;<br />
সেই সময়তো প্ৰাণে<br />
নাপায় জিৰণি<br />
মোৰযে অন্তৰ হায়<br />
অতৃপ্তিৰ খনি!<br />
আহিছে বসন্ত কাল<br />
কুলিৰ মাতেৰে,<br />
গছ-লতা জকমক<br />
নতুন পাতেৰে;<br />
এনে ৰূপ এনে শোভা<br />
এনে ৰং চাই<br />
সকলোৱে ভাবে আৰু<br />
এনে সুখ নাই!<br />
উষা সময়ত বলা<br />
জুৰ মলয়াই<br />
তাপিত প্ৰাণক ধীৰে<br />
যায় নিচুকাই;<br />
তেও কিয় মন মোৰ<br />
অথিৰ সদায়<br />
দিনে-ৰাতি ভাবে যেন<br />
কিবা নাই নাই!!<br />