Difference between revisions 11014 and 18870 on bewikisource

{{зЗагаловак
 | назва     = Наперад!
 | аўтар     = Якуб Колас
 | секцыя    = Верш
 | папярэдні = 
 | наступны  =   
 | анатацыі  = Ккрыніца:   = http://yakubkolas.ru/category/vershy
 | год       = 1937⏎
}}

<poem>
                             * * *

Грымяць мнагаспеўнасцю гукаў супольных.
Як гімн перамогі, вясной ручаі,
IІ мары аб сонцы струменяць гаі,
IІ тоіцца мудрасць у далечах вольных.

Ёсць чары-прывабы прастораў наддольных
Што лучаць бязмежным блакітам краі,
Як родных яшчэ не сабранай сям'’і,
Каб дружба гучала у песнях застольных.

IІ хто засумуе па новай радзіме?
Ці прыйдзе вялікі той час і калі?
IІ як яго людскасць раскутая ўспрыме?

Праслаўлена будзе цудоўнае імя
Таго, хто рассуне граніцы зямлі
IІ мудрасцю праўды краіны абніме.

                             * * *

Рассыпаны зоры брыльянтавым пухам,
IІ Млечнага Шляху ляжаць абрусы
Таемным акордам спрадвечнай красы,
Як водгулле змоўкшай даўно завірухі.

У калавароце няспыннага руху,
У сонцавым ззянні, у бляску расы —
Усюды разліты жыцця галасы,
IІ многа ў іх сэнсу для чуткага слуху.

Раджаюцца, гаснуць заранкі і ночы,
Мяняюцца ходы прыліваў і рэк,
IІ ў часах губляецца голас прарочы,

Адзначан для кожнай істоты свой век.
Жыццё ж безупынна ўсё крочыць і крочыць
А разам з ім — вечны юнак-чалавек.

                             * * *

Наперад,   вандроўнік! А шлях так багаты
Якія разлогі навокал, зірні!
Усходняе сонца запаліць агні,
Рассее праменні, як сейбіт зярняты.

Сустрэнецца вецер з табою крылаты,
IІ гром табе голас падасць з вышыні,
Пачуеш ты скаргі і сум цішыні,
Ты праўду пазнаеш у мроку зацятым.

Вітай жа дарогі і новыя далі,
IІ вечнага руху святыя скрыжалі,
IІ юнасць людскую, і мудрае слова,

IІ ясную радасць дабра, перамог,
IІ гэты шырокі, чароўны разлог,
Дзе заўжды прыгожа ўсё, молада, нова.
</poem>

(''1937'')

[[Катэгорыя:Вершы]]
[[Катэгорыя:Якуб Колас]]