Revision 23021 of "Καραμανλής Κωνσταντίνος" on elwikiquote

Αμφιλεγόμενο πολιτικό πρόσωπο ελληνικής καταγωγής, το οποίο κορύφωσε την πολιτική του σταδιοδρομία εκλεγείς σαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 
Την πολιτική του σταδιοδρομία άρχισε σαν Υπουργός Δημοσίων Έργων, με εύνοια της τότε Βασίλισσας Φρειδερίκης Γλύξμπουργκ. 
Στην συνέχεια ίδρυσε αυτοτελές ακροδεξιό κόμμα, την Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση, ΕΡΕ. 
Η ΕΡΕ, υπό τον Καραμανλή, και με την υοστήριξη της Βασιλικής Οικογένειας, κατέλαβε βίαια την κυβέρνηση, με νοθευμένες εκλογές, το 1961. Στις οποίες κυριάρχησε και η απόλυτη τρομοκρατία, κρατικών και παρακρατικών οργανώσεων, σε βάρος των ψηφοφόρων όλων των υπόλοιπων κομμάτων. 
Ο Καραμανλής, μετά την δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, στην Θεσσαλονίκη, αποπέμφθηκε βίαια από το Παλάτι, το 1963. Εγκατέλειψε την χώρα με το ψευδώνυμο ''Τριανταφυλλίδης'' και έζησε σαν ιδιώτης αυτοεξόριστος στο Παρίσι, μέχρι το 1974. 
Με το κενό εξουσίας που επακολούθησε της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974, ο Καραμανλής προβλήθηκε από στελέχη και κύκλους της ημικοινοβουλευτικής δεξιάς, σαν ''εθνικός σωτήρας'' και του ανατέθηκε De Facto η Πρωθυπουργία στην Κυβέρνηση της Μισής Εθνικής Ενότητας το 1974. 
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ίδρυσε νέο κόμμα, την Νέα Δημοκρατία, απορρίπτοντας την ελληνική ακροδεξιά. Με την Νέα Δημοκρατία μετείχε και κέρδισε τις εκλογές το 1974 και το 1977. 
Λόγω της εξαιρετικά βίαιας διακυβέρνησης από την Νέα Δημοκρατία, και τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή, και την διαρκή απώλεια της δημοτικότητας της, ο Καραμανλής μεταπήδησε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, το 1981. Προπαρασκυάζοντας κατάλληλα και το έδαφος για την εκλογή του επίσης αμφιλεγόμενου ελληνικού πολιτικού, και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Καραμανλής δεν επανεκλέγη Πρόεδρος, το 1985, καταγγέλλοντας γιαυτό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Επανήλθε στην Προεδρία το 1990, μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, για οικονομικές απάτες. 

Καίριες πολιτικές πράξεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή θεωρούνται η εξόδος της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, το 1974, και η υπογραφή ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ το 1978. 
Από τους οπαδούς του εξακολουθεί να αποκαλείται και σαν ''Εθνάρχης'' παρά την μονομερή πολιτική τοποθέτηση του.