Difference between revisions 53485 and 53486 on elwikisource

{{κεφαλίδα
|τίτλος=Οι χτύποι της καρδιά μου
|συγγραφέας= Σπύρος Απόλλωνας Ακτύπης

|σημειώσεις="Οι χτύποι της καρδιά μου" είναι από τα πρώτα σύντομα μυθιστορήματα του Σπύρου Ακτύπη που γράφτηκε το Φεβρουάριο του 2001. 
}}


<div class="prose">
Είναι βράδυ καλοκαιριού και εγώ αποφάσισα να φύγω μακριά από το σπίτι μου, μακριά από φίλους & γνωστούς! Είμαι μόνος σ`ένα καράβι και ταξιδεύω προς το άγνωστο, πηγαίνω κάπου που δεν θα με γνωρίζει κανείς, κάπου που κανένας δεν θα γνωρίζει τον πόνο και το αβάσταχτο μαρτύριο που είμαι καταραμένος να κουβαλάω για το υπόλοιπο της ζωής μου! Είναι περασμένα μεσάνυχτα και έχω βγει στο κατάστρωμα, έχει πανσέληνο και το φως του φεγγαριού αγκαλιάζει γλυκά την τόσο ήρεμη και μελαγχολική θάλασσα. Όλη αυτή η γαλήνη, όλο αυτό το τοπίο αναμεμιγμένο με την γλυκιά μελαγχολία της νύχτας μου θυμίζει την παλιά μου ζωή, μου θυμίζει τη Μαρία!
Το όνομα μου είναι Αχιλλέας και είμαι 20 χρονών, μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι η ζωή μου ήταν κάτι παραπάνω από τέλεια, είχα μια καλή δουλειά σε μια εταιρία πληροφορικής, είχα τ`αμάξι μου, το σπίτι μου, γενικός είχα ότι χρειαζόμουν στη ζωή αλλά πάνω απ`όλα είχα τη Μαρία που μ`αγαπούσε & την αγαπούσα μια κοπέλα που ήταν μαζί μου 4 ολόκληρα χρόνια. Είχα όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που πάνω σε ένα καβγά παραλίγο να έρθει το τέλος στη ζωή μου ένα ανοιξιάτικο βράδυ. 2 τύποι έκαναν καμάκι στη Μαρία και εγώ επιπόλαιος όπως πάντα ζήτησα το λόγο. Τελικά κατέληξα μαχαιρωμένος σ`ένα σοκάκι. Η ζωή μου κρεμόταν από μια κλωστή, το μαχαίρι είχε προκαλέσει σοβαρή βλάβη στο κάτω μέρος της καρδιάς μου και χρειαζόμουν μεταμόσχευση  μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μιας και το σώμα μου απέρριπτε τα μηχανικά μοσχεύματα καρδιάς. Οι μέρες κυλούσαν και η Μαρία δεν άντεχε να με βλέπει έτσι και να περιμένει μέρα με τη μέρα πότε θα πεθάνω. Είχαν έρθει οι τελευταίες μέρες διορίας που μου είχαν δώσει οι γιατροί και περιμέναμε την ώρα του θανάτου μου. Όλοι καθόντουσαν και με κοίταγαν χωρίς να μιλάνε απλώς με κοίταζαν και με λυπόντουσαν, μόνο η Μαρία δεν είχε έρθει, ίσως δεν ήθελε να το δει αυτό, όμως εγώ περίμενα, πάλευα με νύχια και με δόντια να κρατηθώ στη ζωή, αντίκριζα το θάνατο κατάματα και του έλεγα "περίμενε όπου να`ναι θα έρθει δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και να φύγω χωρίς ένα τελευταίο αντίο". Ξαφνικά ήρθε ο γιατρός και είπε πως βρέθηκε μόσχευμα, όλοι μας τον κοιτάζαμε με ένα βλέμμα άτονο, σαν να μην τον πιστεύαμε. Η εγχείρηση τελικά έγινε με επιτυχία, έμεινα 2 εβδομάδες ακόμα στο νοσοκομείο μα η Μαρία δεν φάνηκε ποτέ ξανά, ρώταγα φίλους και γνωστούς και όλοι μου έδιναν την ίδια απάντηση "'''''δεν ξέρω τι να σου πω'''''" Όταν βγήκα έτρεξα σπίτι της μα το μόνο που βρήκα ήταν κλειστά παράθυρα και πόρτες ενώ ένα ενοικιαστήριο ήταν θυροκολλημένο στην πόρτα. Οι ελπίδες μου έσβησαν και ένα τεράστιο γιατί; άρχισε να τρώει το μυαλό μου. Εκείνο το απόγευμα συνάντησα μια φίλη της Μαρίας και όταν τη ρώτησα για την Μαρία εκείνη μου έδωσε μόνο ένα σημείωμα και φεύγοντας μου είπε: 
'''''Μη ρωτάς για την αλήθεια απλά δέξου τη!''''' Το γράμμα της Μαρίας ήταν μόνο δυο σειρές και έλεγε: '''''Λυπάμαι! λυπάμαι που πρέπει να σου πω αντίο, θέλω όμως να ξέρεις πως θα ζω για πάντα μέσα σου! να το θυμάσαι πάντα αυτό! Σ`αγαπώ!''''' 
Αυτό ήταν 2 σειρές είχαν καταφέρει να με κάνουν να λυπάμαι & να μετανιώνω που έζησα! Ο καιρός πέρασε γρήγορα, είχαν κιόλας περάσει 7 μήνες από εκείνο το γεγονός. 7 ολόκληροι μήνες και κανείς δεν ανέφερε ποτέ τ`όνομα της Μαρίας έτσι απλά σαν να μην υπήρξε ποτέ, ενώ εγώ τη μία έκλαιγα για εκείνη και την άλλη ήθελα να τη σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια αν τη συναντούσα ποτέ! Μια μέρα το ποτήρι ξεχείλισε και πήγα και βρήκα τη φίλη της που μου έδωσε το γράμμα, της ζήταγα να μου πει τι είχε γίνει και όσο εκείνη αρνιόταν τόσο πιο πολύ θόλωνε το μυαλό μου, κάποια στιγμή έχασα τον έλεγχο και άρχισα να τη χτυπάω τότε η αδελφή της μπήκε στη μέση και είπε: '''''Πες του, γιατί δεν του λες την αλήθεια; Ούτε εσύ μπορείς να ζήσεις με αυτό το βάρος, ούτε αυτός χωρίς να ξέρει'''''. Γυρίζω και την κοιτάω, κοιτάω μια την φίλη της Μαρίας και μια την αδελφή της περιμένοντας να μου πει κάποια απ`τις δυο την αλήθεια. Τελικά η αλήθεια ήταν κάτι που καλύτερα να μην είχα μάθει. Την τελευταία ημέρα η Μαρία με τη φίλη της ερχόντουσαν στο νοσοκομείο καθώς όμως πέρναγαν το δρόμο ένα αυτοκίνητο χτύπησε τη Μαρία και λίγο προτού αφήσει την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο είπε να δώσουν την καρδιά της σε μένα! Τώρα κρατώντας στα χέρια μου το γράμμα της καταλαβαίνω τα λόγια της: '''''"θα ζω για πάντα μέσα σου"'''''. Γι`αυτό λοιπόν ο μόνος λόγος που συνεχίζω να ζω είναι γιατί αν πεθάνω θα πεθάνει και εκείνη μαζί μου. Τώρα πια δεν μπορεί να μου μιλάει, μπορεί όμως να με ακούει όταν της μιλάω εγώ ενώ όταν θέλει να μου πει εκέιείνη κάτι εγώ απλά ακούω την καρδιά της που χτυπάει ρυθμικά μέσα μου!


[[Κατηγορία:Μυθιστορήματα]]