Difference between revisions 53615 and 53620 on elwikisource

{{Κεφαλίδα|
 | τίτλος     = Οι καημοί της όμορφης αρματοπουλήτρας
 | συγγραφέας = Φρανσουά Βιγιόν
 | μεταφραστής= Σπύρος Σκιαδαρέσης
  }}

<poem>
Την όμορφη, που επούλαε έναν καιρό
(contracted; show full)Ανάμεσά μας. Κωλοκαθιστά
Κατάχαμα στη γη, κουβαριασμένες
Κι από θαμπά λυχνάρια φωτισμένες,
Όπου νωρίς ανάβουν, νωρίς σβένουν.
Κι είμαστε άλλοτε τόσο χαϊδεμένες!…
Πόσες και πόσοι ίδια με μας παθαίνουν".

::Μετάφραση Σπύρος Σκιαδαρέσης
⏎
⏎
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Οι καημοί της όμορφης αρματοπουλήτρας. Η γυναίκα αυτή, γνωστή και με το όνομα "La belle armuriere", δεν ήταν πρόσωπο φανταστικό. Γεννήθηκε στα 1375 κι ήταν πουλήτρα στις Γκαλερί ντυ Παλαί, μαζί μ' άλλες όμορφες κοπέλες, που με τα θέλγητρά τους τραβούσαν πελάτες στα μαγαζιά της μόδας. Την κοπέλα αυτή την έκαμε αγαπητικιά του ο Νικόλας ντ' Ορζεμόν, πιο γνωτός με το παρανόμι ο κουτσός ντ' Ορζεμόν, κληρικός της Νοτρ-Νταμ του Παρισιού. Ο παπάς αυτός, επειδή είχε μεγάλη κοινωνική θέση -ήταν γιος του σφραγιδοφύλακα ντ' Ορζεμόν κι αδελφός του Επίσκοπου του Παρισιού- είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια και τους εκκλησιαστικούς κανόνες και την κοινωνική του υπόληψη. Γι' αυτό σπίτωσε την όμορφη αρματοπουλήτρα, και την εγκατέστησε σ' ένα κελί του κοινόβιου της Νοτρ-Νταμ χωρίς να σκοτιστεί για την κατακραυγή του κόσμου. Αυτή του όμως την περηφάνια κι αδιαντροπιά την πλήρωσε, ύστερ' από λίγον καιρό, πολύ ακριβά. Τον έπιασαν ανακατεμένο σε κάποια συνωμοσία, κι αφού του δήμεψαν όλη την περιουσία, τον έκλεισαν στη φυλακή του Μεν συρ Λουάρ, όπου και πέθανε ύστερ' από λίγους μήνες, στα 1416. Έτσι η όμορφη αρματοπουλήτρα έχασε τον ισχυρό της προστάτη. Ήταν τότες σαρανταενός χρονών. Σε λίγο όμως έμπλεξε στα δίχτυα κάποιου ομορφονιού αγαπητικού που, αφού την εκμεταλλεύτηκε όσο πιο καλά μπόρεσε και της έλυσε τον αφαλό από το ξύλο, πέθανε κι αυτός στα 1426 αφήνοντάς την έρημη και παραπεταμένη σε ηλικία πενηνταενός χρονών. Από τότες πέρασε η δόλια, ίσαμε τα στερνά της, μαύρη ζωή γιομάτη φτώχια και καταφρόνια. Όταν ο Βιγιόν την είδε για τελευταία φορά, στα 1456, ήταν ογδονταενός χρονών γριά. Τότες έγραψε γι' αυτή το θαυμάσιο τούτο ποίημα, που αργότερα, στα 1461, το 'βαλε στη Διαθήκη του.