Revision 53449 of "Η ζωή που δεν έζησες" on elwikisource

{{κεφαλίδα
|τίτλος=Η ζωή που δεν έζησες
|συγγραφέας= Σπύρος Απόλλωνας Ακτύπης

|σημειώσεις=Η ζωή που δεν έζησες είναι ένα σύντομο μυθιστόρημα του Σπύρου Ακτύπη που γράφτηκε το Νοέμβριο του 2005. 
}}


<div class="prose">

Ξημέρωσε και η ζωή μου κομμάτια, είμαι μόνος και μόνο εγώ θυμάμαι, δεν είσαι εδώ! γιατί δεν είσαι πια εδώ; Έχει περάσει τόσος καιρός πια και κάθε βράδυ η μοναξιά μου σκοτώνει τις αναμνήσεις μου. Κάθε φορά που κοιτώ τον ουρανό προσπαθώ να μαζέψω τα κομματιασμένα μου όνειρα, όλες εκείνες τις άσκοπες ελπίδες, μάλλον απλά προσπαθώ να μαζέψω τα συντρίμμια της ζωής μου. Έφυγες νωρίς ίσα που πρόλαβες να πεις αντίο, έφυγες τόσο βιαστικά ίσα που πρόλαβα να κλάψω. Απόψε λέω να φύγω κι απ`την ατέλειωτη νύχτα να ξεφύγω, τα όνειρα μου εφιάλτες και οι ευχές που μας έδωσαν κατάρες, η χαρά μου έγινε δάκρυ όμως το δάκρυ πότισε και έγινε πληγή που όσο πάει μεγαλώνει και πονάει πιο πολύ. Απόψε μπήκες κρυφά στ`όνειρο μου και εγώ να μην ξυπνήσω προσπάθησα, ήρθα κοντά και να σε σφίξω προσπάθησα μα εσύ πάλι έφυγες και τ`όνειρο έγινε πάλι εφιάλτης. Ξαφνικά όλα σώπασαν γύρω και είμαι μόνο εγώ να τρέχω ανάμεσα στους φόβους και τη μοναξιά μου για να κρυφτώ. Μακάρι κάθε πρωί που σε βλέπω να μπορούσα να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω το πόσο σ`αγαπώ όμως ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο ξέρω πως αν το κάνω θα χαθείς για πάντα μόνο εγώ μπορώ να θυμάμαι μα δεν αντέχω να δίνεις σε άλλον τα φιλιά που σε μένα ανήκουν. Αναρωτιέμαι ξέρεις τι είναι να δίνεις την αγκαλιά που με δάκρυα έχω ζεστάνει; Να δίνεις το κορμί που με τα χέρια μου έχω πλάσει; Όχι δεν ξέρεις, κανείς δεν ξέρει τι είναι να δίνεις την καρδιά που με τόση αγάπη εγώ έχω τυλίξει, όχι κανείς δεν ξέρει πως νοιώθω κάθε φορά που ξεψυχάς μέσα στα φιλιά που κάποιος άλλος δίνει. Θέλω τόσο πολύ να μάθεις την αλήθεια όμως δεν έχω λόγια να την πω ούτε εικόνες να στη δείξω. Όταν στα χέρια μου ξεψυχούσες ζήτησα απ το Θεό να μην σε πάρει και κοντά μου να σ`αφήσει, φώναξα, ούρλιαξα μα δε μ`άκουγε κανείς, υπάρχει Θεός; φώναξα αμέτρητες φορές, που είσαι; γιατί δεν απαντάς ξαναφώναξα μα μάταια. Μου έσφιξες το χέρι και μου πες με χαμόγελο στα χείλη σ`αγαπώ, μη μ`αφήνεις σου έλεγα και ξάπλωσα στο δρόμο να σ`αγκαλιάσω, μου ψιθύρισες στο αφτί μια γλυκιά ιστορία, μου είπες: χτες το βράδυ είδα ένα όνειρο, είδα τ`αστέρια να πέφτουνε και ο ουρανός να χαμηλώνει έτοιμος να μας πνίξει, φοβήθηκες τόσο πολύ κι έτρεξες κοντά μου, σου είπα μην ανησυχείς δεν θα αφήσω να πάθεις τίποτα, με πήρες και σε πήρα αγκαλιά και όλα γίνανε όπως πριν. Τ`άστρα κι ο ουρανός λυπήθηκαν να χαθεί μια τέτοια αγάπη και γύρισαν στη θέση τους ελπίζοντας για κάτι, να μ`αγαπάς να σ`αγαπώ μέχρι το θάνατο μας για να υπάρχει νόημα να ζει αυτός ο κόσμος. Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που έχουν πει ποτέ και εγώ σε έβλεπα να χάνεσαι και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, που είναι τα άστρα και ο ουρανός τώρα φώναξα, που είναι ο ουράνιος κριτής να δεί την αδικία; δεν είχα κανένα να μιλήσω μόνο στο Θεό μπορούσα μα Εκείνος δεν έκανε τίποτα, Του φώναξα γιατί; γιατί σε εμάς τι κακό έχουμε κάνει; Τον καταράστηκα που μας εγκατέλειψε και τότε ο χρόνος πάγωσε, ο αέρας σταμάτησε να πνέει τα αστέρια έχασαν τη λάμψη τους και σιγά σιγά έσβησαν και χάθηκαν δειλά μαζί με το φεγγάρι. 
Τελικά με άκουσε ο Θεός και ήρθε να με ρωτήσει τι κακό μου έχει κάνει και τον καταριέμαι; Του είπα πως είναι άδικος και παίρνει τη ζωή σου, μα Εκείνος απάντησε πως δεν είναι υπεύθυνος για τη μοίρα των ανθρώπων αντιθέτως ο καθένας έχει τη μοίρα μέσα του και απλά πρέπει να της δείξει ποια διαδρομή να πάρει. Είπα πως θα έκανα τα πάντα για να αλλάξω αυτή τη μοίρα κάποιος τρόπος θα υπάρχει, Θεός είσαι είπα γιατί μας εγκαταλείπεις; Είπε πως η μοίρα μας δεν μπορούσε να πάρει την ίδια διαδρομή κι ούτε θα μπορέσει ποτέ, δεν μπορεί να σου πάρει τη ζωή μα ούτε και να στη δώσει πίσω όμως μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω και να σ`αφήσει να πάρεις μια διαδρομή ξέχωρη απ` τη δικιά μου. Δεν είχα ποτέ φανταστεί πως η μοίρα σου μαζί μου θα ήταν μόνο να πεθάνεις στα χέρια μου, άσχημο συναίσθημα αυτό όπως κι αν ακούγεται, έτσι κι εγώ συμφώνησα αμέσως κι Εκείνος αποκρίθηκε με σοφία: μετά από αυτό δεν υπάρχει επιστροφή εκείνη θα ξεχάσει τα πάντα και εσύ είσαι καταδικασμένος να θυμάσαι για να την προστατέψεις από σένα ώστε να μην ξαναπάρει την ίδια διαδρομή με την δικιά σου, μπορείς να αντέξεις τέτοιο μεγάλο βάρος; Να σε προστατέψω από μένα! αυτό ήταν πιο ακόμα άσχημο, σ`αγαπούσα πιο πολύ κι από την ίδια μου τη ζωή κι όμως δεν ήταν αρκετό, όσο εμείς κάναμε απώτερα όνειρα η αγάπη μου σε σκότωνε. Έτσι λοιπόν σκέφτηκα όλα όσα είχαμε ζήσει, όλα όσα θα χάσω, όλα όσα θα ζήσεις, μα η ζωή σου έστω και μακριά μου ήταν πιο σημαντική απ`τα συναισθήματα και τον πόνο τους. Εσύ δεν δέχτηκες μα εξαρτιόταν από μένα και εγώ δέχτηκα, μας είχαν μείνει μόνο λίγα δευτερόλεπτα, λίγα δευτερόλεπτα για να σου πω όλα όσα δε πρόλαβα, λίγα δευτερόλεπτα μόνο για να κλάψω στην αγκαλιά σου και να σου πω το πόσο σ`αγαπώ. Με κράτησες σφιχτά και μου πες: δεν μου φτάνει ο χρόνος δεν είναι αρκετός όμως δεν θα ξεχάσω θα δεις δεν θα σε ξεχάσω ποτέ και λίγο πριν χαθείς ίσα που πρόλαβες και μου πες το αντίο. Έφυγες έτσι απλά σαν μια εικόνα που χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα, όλα χάθηκαν, οι φωτογραφίες, τα χαραγμένα ονόματα μας στα δέντρα, όλα όσα κάναμε και περάσαμε μαζί μόνο στο μυαλό μου έχουν μείνει σαν ξεθωριασμένες και ψεύτικες αναμνήσεις, δεν υπάρχει τίποτα πια για να θυμίζει το πόσο σ`αγαπώ εγώ ούτε το πόσο μ`αγάπησες εσύ. Δεν ξέρω γιατί στα γράφω όλα αυτά αφού ξέρω οτί δεν θα στο δώσω ποτέ να το διαβάσεις, όμως είναι κάτι δικό μου και κάτι δικό σου, είναι το μόνο πράγμα που έχω από σένα, το μόνο πράγμα που έχω από εμάς για να πάρω μαζί μου. Βλέπεις η μοίρα είναι παράξενο πράγμα εκεί που νομίζεις πως βρήκε το ταίρι της αυτή παίρνει λάθος διαδρομή, ειρωνικό ε; δεν πειράζει όμως είμαι ευγνώμον και όχι αχάριστος είσαι καλά με μια καινούργια αγάπη και μια πιο ασφαλή διαδρομή να ακολουθήσεις και δεν θέλω τίποτα παραπάνω μου φτάνει που κάθε πρωί που βγαίνει ο ήλιος εσύ είσαι εδώ για να του χαμογελάσεις, μου φτάνει το ότι μ`αγάπησες κι ας μην το μάθεις ποτέ. Για σένα δυστυχώς είμαι ένας συμπαθητικός άγνωστος που του χαμογελάς χωρίς να σου απαντάει για μένα όμως είσαι ένα δάκρυ που παντοτινά κυλάει, για σένα ίσως να είμαι μια απλή κουκίδα στο σύμπαν, όμως αυτή η απλή κουκίδα είναι όλη η ζωή  που δεν έζησες και  όλη η ζωή που θα ζήσεις !                    
[[Κατηγορία:Μυθιστορήματα]]