Revision 53508 of "Το λεύκωμα" on elwikisource

{{κεφαλίδα
|τίτλος=<big>Το λεύκωμα</big>
|συγγραφέας= Σπύρος Απόλλωνας Ακτύπης}}
<div class="prose">


<poem>
Την επόμενη φορά που θα διαβάσω αυτό το κείμενο τα χρόνια ίσως να έχουν  πια περάσει και εμείς που είμαστε σ` αυτό το άλμπουμ να έχουμε χαθεί. Εμείς που κάποτε ξεχωρίζαμε για τον αυθορμητισμό και την τρέλα μας, εμείς που κάποτε κάναμε όνειρα, πως θα ζήσουμε και θα πεθάνουμε μαζί, τότε θα είμαστε μόνο εικόνες τυπωμένες πάνω σε μια κόλλα χαρτί, μια κόλλα που ίσως να κλειστεί σ` ένα μικρό ξύλινο κουτάκι και να ξεχαστεί για πάντα σε μια σοφίτα με μόνη συντροφιά τις αναμνήσεις. Δυστυχώς όμως έτσι είναι, πάντα έρχεται αυτή η ώρα που οι αγάπες χάνονται, οι έρωτες πεθαίνουν και το μόνο που μένει πίσω για να θυμίζει πως κάποτε εμείς οι δυο ζήσαμε μαζί, είναι αυτές οι φωτογραφίες και κάποιες παλιές ξεθωριασμένες αναμνήσεις οι οποίες σιγά-σιγά πεθαίνουν και σβήνουν σαν αστέρια που έλαμψαν πολύ και όμως έσβησαν νωρίς. Αυτή η αγάπη  όπως και ένα σωρό άλλες ίσως να έχει χαθεί, έτσι απλά σαν μια εικόνα που χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα. Εσύ θα έχεις βρει τον άνθρωπο της ζωής σου και θα χεις φύγει μακριά για να ζήσεις με την οικογένεια σου. Εγώ από την άλλη θα έχω γίνει άντρας, το πρόσωπο και τα χέρια μου θα έχουν σημαδευτεί απ` τη δουλειά και τα χρόνια  που πέρασαν. Ίσως να έχω βρει και εγώ την μεγάλη αγάπη που νομίζω πως έχασα και ελπίζω πως κάποτε θα ξαναβρώ. Πάντως όσο γερασμένος κι αν γίνω, όσο κουρασμένος και ανήμπορος, όσο έντονα και να γίνουν τα σημάδια του χρόνου στο πρόσωπο μου, μια ευχάριστη ανάμνηση από τα παλιά, ένα όνειρο γεμάτο από εσένα που να ξεχειλίζει από γέλια και χαρούμενες στιγμές είναι ικανό να με γυρίσει δεκαετίες πίσω, πίσω στα νεανικά μου χρόνια. Τα χρόνια που αγάπησα όσο τίποτα στη ζωή μου, τα χρόνια που είναι θαμμένοι οι έρωτες και οι φίλοι μου, χρόνια σημαδεμένα. Άλλοτε από ατέλειωτα δάκρυα και άλλοτε από ασταμάτητα γέλια. Ο χρόνος ατυχώς κυλάει πολύ γρήγορα, κυλάει με μια ταχύτητα που είναι ασύλληπτη για το ανθρώπινο μάτι, αν όμως μπορούσαμε να τον σταματήσουμε και να δούμε προσεκτικά  όλες τις στιγμές του, τότε θα είχαμε μια καθαρή εικόνα όλων των όσων έπονται, θα βλέπαμε τα ψεγάδια και τα λάθη που η ταχύτητα του χρόνου καλύπτει με μελιστάλαχτα λόγια καταστρέφοντας έτσι καθετί που υπερασπίζεις.  Όταν λοιπόν μετά από πολλά χρόνια έρθει ο καιρός και φύγουμε όλοι από αυτόν τον κόσμο, το παρελθόν θα είναι εκεί και θα μας περιμένει να γυρίσουμε για να ξαναζήσουμε και να ξαναφτιάξουμε πάλι τους έρωτες μας από την αρχή, με μοναδικό σκοπό να διορθώσουμε τα λάθη μας. Όποιος δεν μπορεί να ξεχάσει το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει και εγώ δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ. Έχω ζήσει την κάθε στιγμή μου έντονα προτού προλάβει να γίνει ανάμνηση, γι`αυτό και η κάθε μου ανάμνηση έχει αφήσει από ένα πετραδάκι πίσω της, δημιουργώντας έτσι ένα μονοπάτι, το μονοπάτι της ζωής μου. Γι`αυτό και να θέλω να ξεχάσω δεν μπορώ, πάντα θα υπάρχει το μονοπάτι για να σε θυμίζει απλά  και σταδιακά πετραδάκι, πετραδάκι. Ζήσαμε κάτι που το ζήλεψαν και την ονειρεύτηκαν πολλοί απ` όσους μας γνώρισαν, έρωτες σαν αυτούς θα έρχονται και θα παρέρχονται όμως θα επιστρέφουν πάντα γιατί όσο και αν γεράσει το κορμί μας η ψυχή μας θα παραμείνει νέα και έτοιμη για να ξαναζήσει, όσο για την καρδιά μας και αυτή θα είναι έτοιμη να ξαναγίνει νέα ώστε να ακολουθήσει την ψυχή σ`αυτό το ταξίδι πίσω στο χρόνο, πίσω στο πρώτο πετραδάκι!

</poem><br />
<br />


26 Απριλίου 2006
[[Κατηγορία:Ποίηση]]