Revision 53511 of "Το μονοπάτι της καρδιάς" on elwikisource

{{κεφαλίδα
|τίτλος=<big>Το μονοπάτι της καρδιάς</big>
|συγγραφέας= Σπύρος Απόλλωνας Ακτύπης

|σημειώσεις=Το μονοπάτι της καρδιάς είναι άλλο ένα σύντομο μυθιστόρημα του Σπύρου Ακτύπη που γράφτηκε το Οκτώβριο του 2004. 
}}


<div class="prose">
Είναι απόγευμα Σαββάτου και είπα να πάω ένα περίπατο και να κρυφτώ ανάμεσα στους  νέους έτσι  απλά για να  κλέψω λίγη απ` τη χαρά και τη ζωντάνια τους, τα βήματα  μου  όμως μ`έφεραν σε μέρη γνώριμα και  στο μυαλό  μου έρχονται βροχή 
οι αναμνήσεις.  Πάντα νόμιζα πως ήταν χθες όταν γρήγορα ερχόμουνα κοντά σου να βρεθώ, σε θυμάμαι, θυμάμαι τα μαλλιά σου ήταν ολόξανθα ίδια με το χρυσάφι ενώ τα μάτια σου λαμπερά  και  καταπράσινα  σαν  μαργαριτάρια  τυλιγμένα από κοραλλένιους σπόγγους, θυμάμαι  τ` άρωμα σου μια γλυκιά μα ελαφριά μυρωδιά βανίλιας  αναμιγμένη  με  τη  μυρωδιά του κορμιού σου να πλέει διάχυτη γύρω σου. 
Δυστυχώς χωρίσαμε έτσι απλά μάλλον δεν ήτανε τυχερό, δεν έγινες ποτέ δική μου στην καρδιά μου όμως παρέμεινες κρυμμένο φυλαχτό. Με άφησες κι όμως δε σου κρατώ κακία, είχες τα όνειρα σου και εγώ είχα τα δικά μου, μόνο που στα όνειρα σου εγώ δεν ήμουν μέσα, δεν πειράζει όμως γιατί εσύ ήσουν πάντοτε στα δικά μου. Δεν σε  έψαξα ποτέ για να σε φέρω πίσω, όταν  αγαπάς κάτι  το αφήνεις  ελεύθερο, 
αν ξαναγυρίσει σε σένα τότε είναι δικό σου, αν όχι τότε δεν ήταν ποτέ, έτσι λοιπόν σε άφησα και μέχρι και σήμερα περιμένω ακόμα να γυρίσεις. Όλα αυτά όμως ήταν όταν  ήμασταν  ακόμα νέοι, ενώ  τώρα κοίτα τα χρόνια πέρασαν, τα πρόσωπα μας χαράχτηκαν από το χρόνο καθώς το αναθυμητό σου σκοτώνει λίγο λίγο την καρδιά μου που δεν  αντέχει πια τον πόνο των συναισθημάτων, πριν φύγω όμως απ`αυτόν τον κόσμο θέλω να βρεθώ για άλλη μια φορά αντιμέτωπος τις αναμνήσεις μου, για άλλη μια φορά θέλω να  κοιτάξω το παρελθόν κατάματα  και να του πω πως είμαι ακόμα  εδώ και δεν ξεχνώ.  Έτσι λοιπόν ανεβαίνω  το  μονοπάτι μας για να κάτσω για τελευταία φορά στο βράχο μας που είναι ακόμα εκεί, θυμάμαι εδώ καθόμασταν αγκαλιά και σου ψιθύριζα το πόσο σ`αγαπώ,  να και το δέντρο που ακουμπούσαμε υπάρχει ακόμα και παρόλο που τα χρόνια  πέρασαν  αυτό παραμένει εδώ αγέρωχο κρατώντας κρυμμένα καλά τους έρωτες που έχει ζήσει. Υπάρχει ακόμα χαραγμένο τ`όνομα μας, θυμάμαι  που στα χέρια μου σε κράταγα ψηλά για να το γράψεις και σου έλεγα μόλις φτιάξαμε μια ανάμνηση και να που έμεινε αναλλοίωτη στο  χρόνο να θυμίζει μια αγάπη  που πέρασε από εδώ. Σηκώνω το μπαστούνι μου κι αγγίζω τα ονόματα μας νοιώθω τα μάτια μου υγρά, τα δάκρυα μου όμως  έχουν πια στερέψει, η καρδιά μου θέλει να κλάψει τα μάτια μου όμως δε μπορούν άρχισαν να πονάνε, η θέληση της καρδιάς  μου  όμως ήταν πάντα πιο ισχυρή και τα δάκρυα πλημμύρισαν το πρόσωπο μου, κυλάνε αργά και καυτά χαράζοντας καινούργιες διαδρομές, σαν το διψασμένο χώμα η καρδιά μου τραβάει τα δάκρυα μου όμως τα δάκρυα γίνανε πολλά και νοιώθω  πως πνίγομαι. Η μορφή σου χαράχτηκε ξαφνικά στη ματιά μου, είσαι νέα και γεμάτη ζωή  είσαι όμως λυπημένη και μου λες αντίο, δε σε καταλαβαίνω σε κοιτώ και σου χαμογελώ, νοιώθω περίεργα σαν κάτι ν`άλλαξε, έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ένοιωσα τόσο ήρεμος και γαλήνιος νοιώθω ζεστασιά και ασφάλεια όπως τότε που με κράταγες σφιχτά στην αγκαλιά σου, σου ψιθυρίζω αντίο, σ`αγαπώ, χμ! είμαι νεκρός τα μάτια μου είναι ανοιχτά ενώ το πρόσωπο μου βρεγμένο και ζεστό από τα δάκρυα, είναι όμως παράξενο, χαμογελάω είμαι ευτυχισμένος θα `ναι γιατί είσαι εδώ να με αποχαιρετήσεις, ναι!  είμαι ευτυχισμένος γιατί είσαι εδώ μαζί μου, γιατί μ`αγαπάς, ίσως είμαι ευτυχισμένος γιατί χάθηκα για άλλη μια φορά μέσα στο ερωτευμένο σου βλέμμα, είμαι ευτυχισμένος κι ας ξέρω ότι όλα είναι...ΝΟΗΤΑ ! 

[[Κατηγορία:Μυθιστορήματα]]