Revision 53533 of "Σήμερα έβρεξε" on elwikisource

{{delete}}{{κεφαλίδα
|τίτλος=<big>Σήμερα έβρεξε</big>
|συγγραφέας= Σπύρος Απόλλωνας Ακτύπης
}}

<div class="prose">


<poem>
Σήμερα έβρεξε. Σπάνια βρέχει πλέον τους χειμώνες και τα φθινόπωρα, γι’ αυτό κάθε φορά πρέπει να εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία και βολτάρω ανάμεσα στις ψιχάλες. Το απογευματάκι έβαλα την αγαπημένη μαύρη φόρμα μου, άφησα τα μαλλιά μου ανέμελα μιας και κανείς δε θα τα χαρακτήριζε απεριποίητα, έβαλα τα ακουστικά αυτιά μου, τα οποία προστάτευσα φορώντας την κουκούλα από το φούτερ, μερικά αγαπημένα κομμάτια στο κινητό και βγήκα. Όλα είναι πιο ωραία όταν βρέχει, τα πάντα στη ματιά σου αρχίζουν και μοιάζουν μαγικά. Ειδικά όταν έχει αυτό το ψιλόβροχο, που τυλίγει τα πάντα σε μια λεπτή, ασημένια ομίχλη. Η βροχή κάνει τα χρώματα από τα φώτα που αντανακλούν θαμπωμένα στη θάλασσα να φαίνονται πιο έντονα, σαν να χρωματίστηκαν με παιδικές κηρομπογιές. Η θάλασσα κάθε που βρέχει μοιάζει τόσο ζεστή και φιλική ενώ αυτή η μυρωδιά του νωπού αέρα αναμειγμένη με την αλμύρα της θάλασσας αναδίδουν ένα υπέροχο άρωμα που σε μεθά και σε κάνει να μη θες να γυρίσεις σπίτι. Το ελαφρύ κύμα, το μισομαραμένο πεύκο στην βρεγμένη ακρογιαλιά, το παγκάκι και η ηρεμία της μοναξιάς που προστίθεται στο μελαγχολικό τοπίο, προκαλούν δέος στις αισθήσεις μου και συνάμα ένα παράξενο σκίρτημα στα συναισθήματα μου. Λίγα αυτοκίνητα χαλάνε μόνο την ηρεμία της στιγμής, και ακόμα λιγότεροι περαστικοί. Κανείς όμως δεν στέκεται να σε κοιτάξει, οι περισσότεροι τρέχουν βιαστικοί, λες και τους τελειώνει ο χρόνος. Είναι κρίμα που δεν μπορούν να δουν την πραγματική συγκίνηση που προσφέρει το τοπίο και η βροχή. Είναι τόσο ήρεμα που μπορείς να σιγομουρμουρίζεις όποιο σκοπό θέλεις, χωρίς να νοιάζεσαι αν σε ακούν. Κάθισα στο παγκάκι κάτω από το πεύκο και χάζεψα για ώρα το κάθε κύμα που άφηνε την τελευταία του πνοή στο ακρογιάλι, παρέα με έναν ξεστρατισμένο σκύλο που καθόταν δίπλα μου για να γλιτώσει τη βροχή. Όταν σταμάτησε, πήραμε ο καθένας το δρόμο του, πατώντας προσεκτικά στις λιμνούλες που είχαν σχηματιστεί στο δρόμο, για να μη σκορπίσουμε τα αστέρια που καθρεφτίζονταν μέσα τους. Είναι ωραίο να περπατάς στη βροχή με κάποιον, αλλά οι περισσότεροι, τρέχουν κρατώντας σφιχτά το μπουφάν τους και με το άλλο χέρι το χερούλι μιας ομπρέλας. Χάθηκαν τα ζευγάρια, που προτιμούν να σφίγγουν ένα χέρι μέσα στο δικό τους, μπορεί να γίνεσαι μούσκεμα, αλλά δε συγκρίνεται με μια πλαστική χειρολαβή.
</poem>

[[Κατηγορία:Ποίηση]]