Revision 53534 of "Καλό ταξίδι αετέ μου" on elwikisource

{{delete}}{{κεφαλίδα
|τίτλος=<big>Καλό ταξίδι αετέ μου</big>
|συγγραφέας= Σπύρος Απόλλωνας Ακτύπης

|σημειώσεις=Το ''Καλό ταξίδι αετέ μου'' γράφτηκε για μια προσωπική φίλη και αφιερώνεται σε αυτή και τον Ιωάννη Θεοδώρου που μας άφησε στις 04/06/2006  
}}


<div class="prose">

<poem>
Παράξενο συναίσθημα να χάνεις έναν άνθρωπο δικό σου, έναν άνθρωπο που σ`αγαπά, έναν άνθρωπο που σ` αγκαλιάζει και νιώθεις ασφάλεια και ζεστασιά κοντά του. Έκανα λάθη πολλά, είναι στη φύση του ανθρώπου να κάνει λάθη. Δεν είναι ότι δεν σ`αγάπησα, ούτε ότι είμαι μια αλήτισσα ψυχή όπως μου είπες πριν φύγεις.
 Ο άνθρωπος φοβάται το άγνωστο και το πρωτόγνωρο, κάθε του βήμα προς αυτό είναι διστακτικό, φοβισμένο, αβέβαιο. Μερικά από αυτά είναι ακόμα και λανθασμένα. Δεν μπορείς να το καταλάβεις το ξέρω, δεν έχεις νιώσει πως είναι να σε πληγώνουν και να  φοβάσαι να εμπιστευτείς. Ήσουν πάντα σκληρός, περήφανος, έμαθες από μικρός να ορθώνεις ανάστημα και να στέκεις αγέρωχος. Έμαθες να τα βάζεις με τον φόβο και να τον νικάς, λυπάμαι εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι, ήμουν πάντα το μικρό κοριτσάκι που ήθελε πάντα μια αγκαλιά να κρυφτεί και να κλάψει με κάθε τι που το τρομάζει. Δεν σου άρεσε να κλαίω, δεν σου άρεσε να είμαι αδύναμη, έμοιαζες με αετό και αετό ήθελες για συνοδοιπόρο μα όπως μου είπες κάποτε κρατώντας με σφιχτά στην αγκαλιά σου εγώ ήμουν χελιδόνι. Ξεχνούσες όμως πως τα χελιδόνια δεν μπορούν να πετάξουν σαν του αετούς. Είναι μικρά, εύθραυστα και φοβούνται. Μου είπες πως μ`αγαπάς, μα ο αετός όταν αγαπά, αγαπά για πάντα και εσύ όλο έφευγες και εγώ έμενα μόνη. Είχες δίκιο να με λες ανασφαλή, είχα δίκιο να νοιώθω ανασφαλής. Ίσως αυτά είναι τα λάθη που πρέπει να πληρώσουμε και οι δυο. Έχει περάσει πια καιρός που εμείς οι δυο είμαστε μακριά, άλλες αγκαλιές τυλίξανε το κορμί μου, άλλα χέρια σκούπισαν τα δάκρυα από το πρόσωπο μου. Βγαίνω, γλεντάω έχω καινούργιες παρέες, διασκεδάζω και γελάω κι όμως όταν γυρνάω σπίτι η λύπη παραφυλά και με περιτριγυρίζει. Κάθε που κλείνω τα μάτια η μορφή σου με καληνυχτίζει και μέσα στον ύπνο μου παλεύω στο άδειο μου κρεβάτι, για να μπορέσω στην αγκαλιά σου ξανά να στριμωχτώ όπως παλιά. Έχει περάσει πια καιρός από το αντίο που μου είπες και ξέρω πως είναι πια αργά για όλα αυτά. Κανονικά θα έπρεπε να στα λέω και εσύ να τα ακούς αντί να στα γράφω και να ελπίζω πως μπορείς να τα διαβάσεις, ίσως έτσι να κέρδιζα και κάτι αν όχι πάλι εσένα. Ίσως να κέρδιζα μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα βλέμμα, ακόμα και άλλο ένα αντίο είναι περισσότερο από το τίποτα μα ξέρω πλέον είναι αργά. Δεν έχω ψευδαισθήσεις και ξέρω πως τα όνειρα δεν θα βγουν ποτέ αληθινά. Λυπάμαι που άργησα τόσο να στα πω, λυπάμαι που τα κράτησα τόσο πολύ μέσα μου και κάλυψα με εγωισμό τα συναισθήματα μου, δεν το ήθελα, μα έκανα ότι μου ζήτησες, αντιμετώπισα το αντίο σου σαν σκληρά και έπραξα σαν αετός αντί για χελιδόνι. Λυπάμαι μα όχι μόνο για μένα που σε έχασα, λυπάμαι που δεν έχυσες ποτέ σου ένα δάκρυ κι όμως για σένα κλαίει απόψε κι ουρανός. Λυπάμαι γιατί έξω βρέχει και κάθε σταγόνα της βροχής θα μου θυμίζει πάντα δάκρυ, αφού απόψε χάρισε ο ουρανός στη Γη του δικού μου αετού τη χάρη. 
Δίδαξε στους αγγέλους να πετάνε αετέ μου και μάθε τους να κρύβουν κάτω από τα φτερά τους αυτούς που αγαπάνε. Καλό ταξίδι!

</poem>

[[Κατηγορία:Ποίηση]]