Revision 53628 of "Η μπαλάντα των κρεμασμένων (Ο επιτάφιος του Βιγιόν)" on elwikisource

{{Κεφαλίδα|
 | τίτλος     = Η μπαλάντα των κρεμασμένων (Ο επιτάφιος του Βιγιόν)
 | συγγραφέας = Φρανσουά Βιγιόν
 | μεταφραστής= Σπύρος Σκιαδαρέσης
  }}

<poem>
Άνθρωποι, αδέρφια, που ύστερά μας ζείτε,
Σκληρή για μας μην έχετε καρδιά.
Γιατί αν εμάς τους δόλιους σπλαχνιστείτε,
Πιότερη ο Θεός για σας θα 'χει σπλαχνιά.
Πεντέξι εδώ κρεμιόμαστε κορμιά•
Κι η σάρκα μας, που πλούσια είχαμε θρέψει,
Φαγώθηκε μπουκιές, σάπια έχει ρέψει,
Κι ο σκελετός μας στάχτη θε να πέσει.
Τα χάλια μας κανείς μην κοροϊδέψει,
Μονάχα πέστε: "Ο θεός να τους σχωρέσει!".
Την ικεσία μας μην καταφρονείτε,
Αδέρφια, κι ας μας σκότωσε έτσι δα
Η δικαιοσύνη. Μόνο, αφού σκεφτείτε
Πως όλων τα μυαλά δεν είν' σωστά,
Μ' ήσυχη μεσιτέψετε καρδιά
Στης Παρθένας το Γιο να μη στερέψει
Τη χάρη του για μας και να μην πέψει
Τη φλόγα τ' Άδη απάνου μας να πέσει.
Πεθάναμε, κανείς μη μας παιδέψει,
Μονάχα πέστε: "Ο Θεός να τους σχωρέσει!".
Απ' τις βροχές πλυμένους μας θωρείτε,
Μαύρους, ξερούς απ' του ήλιου τη φωτιά•
Τα όρνια μας κούφωσαν τα μάτια, μήτε
Φρύδια μας μείναν μήτε και μαλλιά.
Ανάπαψη δε βρίσκουμε καμιά:
Εδώθε, εκείθε, απ' όπου ο άνεμος πνέψει
Στο κέφι του φριχτά θα μας χορέψει
Τσίμπιους σα δαχτυλήθρες. Να ξεπέσει
Στην παρέα μας κανείς σας μη γυρέψει,
Μονάχα πέστε: "Ο Θεός να τους σχωρέσει!".
Η ισχύς σου, αφέντη Ιησού, ας μας προστατέψει•
Ο Άδης λογαριασμούς μη μας σκαλέψει,
Στα νύχια του η ψυχή μας να μην πέσει.
Άνθρωποι, εδώ τ' ανάμπαιγμα ας τελέψει•
Μονάχα πέστε: "Ο θεός να τους σχωρέσει!".

::Μετάφραση Σπύρος Σκιαδαρέσης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Στην μπαλάντα αυτή ο Βιγιόν φαντάζεται τον εαυτό του κρεμασμένο πια, μαζί με τους συντρόφους του, στις κρεμάλες του Μονφωκόν (Montfaucon) όπου κρεμούσαν τους κατάδικους κι άφηναν τα κορμιά τους να σαπίζουν κρεμασμένα για πολύν καιρό.Κι αυτή η σάρκα μας, που πλούσια είχαμε θρέψει, κτλ. Ο στίχος αυτός μας βεβαιώνει πως οι κλεψιές του Βιγιόν και των συντρόφων του είχαν για κύριο σκοπό το πλούσιο φαγοπότι και γενικά την καλοζωία