Revision 67694 of "مثنوی گوهر عشق از رضی الدین آرتیمانی" on fawikisource

الهی     سوختم    بی    غم     الهی      ***   کرامت   کن  نم   اشکی    و     آهی 


چه اشک,اشکی  که  چون  ریزد  زمژگان     ***   شود    دامان   ازو   رشک    گلستان 

 
چه آه, آهی  که  چون از  دل  زند سر     ***   بسوزاند      دل      یاقوت    احمر 

 
دل  بی   عشق  بر جان  بس گران  است     ***   سر   بی  شور   مشتی  استخوان  است 

 
تو را  خلد و  مرا  باغ  و  چمن  عشق     ***   تو  را حور  و مرا  گور و  کفن عشق

 
ز  عشق از  هر  چه  برتر  میتوان شد     ***   خدا  گر  نه ,   پیمبر   میتوان  شد 

 
اگر  یزدان  پاک از  لات    عشق  است     ***   جهان   را   قاضی الحاجات  عشق  است  

 
نداند     عقل    راه    خانه   عشق     ***   که    عقل   کل  بود   دیوانه  عشق 

 
خراب     عشق       آبادی     ندارد     ***   بد  و  نیک  و  غم  و  شادی  ندارد 

 
نداند  دوست   از  دشمن  گل  از  خار     ***   برش   یکسان   بود   تسبیح  و زنار 

 
ز    لذتهای   عالم     گر  کنم   یاد     ***   بجز     خون    جگر    چشمم   مبناد  

 
مبادا   مرهم     داغم    جز    آتش     ***   رضی   خواهی  بعالم   گر  دلی  خُوَش
منبع: دیوان رضی الدین آرتیمانی