Revision 49025 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0015" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
միայն միջոց․։ Հինւսշխարքփւսյդ ճսկույ խելքը դառնա թևումբ •էր արձանագրում, որ ոսկի,արթը կլանում է քուջութիւնը, պատերազմական արուեստր, դիտութիւնը իր բոլոր ճիւդերով։ Ոչ մի տեւլ վաճուռականութիւնջ ազգային դոյութեւճն միակ նեցուկ չէ եղել, նա ազգ ու ճույրենի, չէ էլ ճանաչում, եւ այն ազդերը, որոն, իդէալ ու պաշտամուն, են դարձրել փսճառականութիւնը միայն, չարաչար պատժվել են ու կորել։

հայերը, բարեբախտաբար, իրանց ուշքն ու միտքը միայն ոսկի,արթին չը նուիրեցին։ Նրանց ճամար կար եւ մտաւոր գործը,՝ որին ձ-ւսռայեցին թէեւ քոսմեմատաբուր թոյլ չափերով, բայց յառստեւ եռանդով ու տոկունութեամբ։ Այդ գործունէութիւնը մեր դոյութեան ամենւսճզօր պատոււսրն է եղել եւ տպագրական մամուլի ամենամեծ՜ երախտիքներից մէկն է կազմում։

Մօտ չորս դար մեզ ապրեցրել է Գուտենբերգի դիւտը։ եւ այսօր, երբ տօնվում է մեր այդ աննման երուխտոււափ յօբեյևունը, ի՜նչ կարող ենքմենք նուիրել նրա ունմաճ յիշատւսկին։ Միայն մի բան–մեր երախտադիտութիւնը։ Դա է մեր միակ պսակը Գուտենբերզի անյույտ գերեզմանի վրա։ Իսկ թէ որքան թանգագին է այդ պսակը, մենք այդ կարոդ կը լինեն, չափել ու կշռել, երբ կիմանան, թէ ինչ էր տպազրութիւնը մեգ ճամար։

1900յ յունիս.<noinclude>
</div></noinclude>