Revision 49032 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0022" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
•	կաւոր տպագրիհների անձնազոհութիւնը> հսկայա կան՝ աշխատասիրութիւնը, ի հարկէ, պիտի ար համարհէին ամենադաժան •արգելքներն անգամ։ ԱյգպէԱ նրան, կարողացան լոյս հանել այնպիսի հրաշալի հրատարակութիւններ, որոն, նոյն իսկ ՝այժմ, երբ տպագրութիէհւը վիթխարի առ.ա^ադի մութ ի կեներ է արել յ նախանձելի են համարվում։ Այդ մե$Ի մարդիկ արհեսաաւորներ չէին միայն, այլ և լուսաւորութեան գաղափարին նուիրված գոր ձիհներ։ Երախաագիաութեան արժանի հանգա մանքր այն է ման ա լան դ, որ Վենեաիկը միայն իտալացիների մասին չէր մտածում,ւսյլ և այն ազգերի մասին, որոնց հետ նա շփվում էր իբրև Մ ի բերկրա կան հ՛ովի ամենանշանաւոր առեարա կան կէքնարօններից մէկլչ։ Այստեղ զարգացաւ սլաւօնական տպագրութիւնը > և երկար ժամանակ սլաւօնական աշխարհր այստեղից էր սա անում իր գրքերն ու ապարանները։ Այստեղ կար հրէական ապադրութիւն; այստեղ 151 $․՜ին տպագրվեց Ղյուրանը արաբական լեզուով։ Եւ այսպիսով բարերարվաձ ազգութիւնների մէ^՛ չէին կարող չը լի նել և հայերը, որոն, վենեաիկցիների վաղեմի ձանօթներն էին։

Գե ու Ռուբինեանների ժամանակ վաճաուակա նութիւնը վեն եա ի կցան տանում էր ^իէիկիա ^

հային-Վենեաիկ։ Այս երթեեկութիւնը այնքան

սերա յարաբերութիւններ էր ստեղծել երկու ազ գերի մէ^, որ Վեն եա ի կում կ ա ուուցվեց «հայոց աուն» անունով մի շինութիւն , այն էլ մի վ1/նե աիկցու կաակաձ գումարով։ Այդ բարերարը Մ ար ։ս.յէյ. Տպսպո, I	2 .

0ւցւիւ26օ1 ե7<noinclude>
</div></noinclude>