Revision 49033 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0023" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
կոս Ծիս/նին էր, որ շատ անգամ էր եղել ^էլէ կիայում ու հարստացել էր այնտեղ« կամէտն՜ալով լաւութիւն անել իր բարեկամ հայերին> նա կար գա դրեց որ իրանից յետոյ Տքնացած կայքերը գոր ծադրվէ/ն յօգուտ այն հայ պանդուխտների, որոն, գնում են ․Լենե տիկ ․)․ Նրա աուատաձեռնութեամլմ շինված «հայոց տունը.» շէն ու կանգուն էր գքսրերի ընթացքում• օտարութեան մէջ թափառող հայը գիտէր, որ “գօժերի գեղեցիկ մայրաքաղա քում սլատրաստ կայ իր համար օթեան և նոյն իսկ ապրուստի միջոց։ Այդքանն էլրաւական էր, որ այդ բարեգործական հիւրանոցում միմեանց հանդիպէին վաճատականը, կրօնաւորը, աղքատը, և առ.հասարակ զանաղան կողմերից եկած և զա նազան կողմեր գնացող,մարդիկ։ Եւ անշուշտ «հայ ոց տան» մէ^ ապրողներն էին, որ օգնեցին Վե նետիկի արուեստագէտներին հայկական տառ.եր փորագրելու և ձուլելու, ինչպէս նաե ցոյց տուին թէ ինչ Գրքեր կարող են լաւ տարածվել հայերի

մէջ։

Ել այդ փաստը գուցէ միակ ուրախալի/ միակ յուսատու երեոյթն էր այն ժամանակվայ հայ կա կան կեանքի մէի Մարդկային ոչ մի գիւտ այն պէս չէ արհամարհում աշխարհագրական տարա ծութիւնները, անջրպետներն ու սահմաններըչ այնքան սերտ չէ կապում ազգերը միմեանց հետ, ինչպէս մտքի և հոգու այն սքանչելի գործիքը։ որ ապարանն է։ Ի տա լիան 1513՞․՜/^․ հինգ գիր, տուեց հայերին հաշւելով որ իւրաքանչիւր գրքից ապա V հ․ Ալիշան—հհայ^հենեա», 1896, եբ. 144—147։<noinclude>
</div></noinclude>