Revision 49037 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0027" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
մարդիկ էլ։ Ժողովրդական գրական ութ եան սլա հանֆր այնքան զգալի էր դարձել , որ երգասաց հոգևորականները մի կողմ էին թողևում երկեքի և հոգու, գործերը, երգում էին գինի և սէր> սռ իյակ ու վարդ, և երգում էին, ի հարկէ, ժռ զովրդին հասկանալի լեզուով, ա շիտ արհա բարով․ Ահա այդ տեսակ երգերի ժողովածու էր «Տաղարանը»։ Երգերի մեծ մասը Յովհաննէս Թլկուրան ցու գրածներից էր։

Թլկուրան ցին բաւական աշխոյժ ու աա, մի երգիչ էր․ "էր ու գինի երգում էր այն ժամանակ, երբ աշխարհական էր։ Բայց դառնալով հոգևորական, նոյն իսկ բազմելով Սիս ի կա թո դիկո սական աթոռի վրա, նա հը մոռացաւ բան ա ս տ եղ ծութիւնը։ Թէև փոխեց ոգևորութեան առարկան, սիրոյ և վարդի փոխարէն խրատական ոտանավորներ էր գրում, բայց ծերութեան հասակում էլ մի մի անգամ յիշում էր երիտասար գութ եան գըր գիոները և գիմում էր սիրոյ լեղուին․ մի,անի սիրային երգեր գրեց նա 70 տարեկան հասակում\ երբ կաթո ղԻԿ ոս էր․

Թլկուրանց ին վախճանվել է 1525 թւակա նին։ Ել որովհետև նրա երգերը հրատարակվեցին 1513 ին, ուստի նա հանդիսանում է առաջին հայ

հեղինակը, որի գրուածքները տ սլա գրվում էին նրա կեն դան ութ եան ժամանակ։

Այս գեղեցիկ երևոյթի հետ հայերէխ առա քին տսլագրութիւհը աշխարհ էր գցում և մութ գործեր։ Ղ․րաԱ, <( Ուր բա թա գիրքն» ու ((Աղթարքն» էին, գրքեր, որոն, երգարանից աւելի անհրաժեշա<noinclude>
</div></noinclude>