Revision 49039 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0029" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
զոր գրեցաք» ուր լի՛նի դիրս և ուր կարղացւիէ ոչ մեր ձենայ ի տունն այն չար և ոչ որոգայթ ոչ ի այր մարդ Լ ոչ ի կին․ ոչ ի ծեր և ոչ ի աղայէ ոչ երիաասարդ և ոչ ի կուսան, ոչ ի մէն կենալն և ոչ ի ճանապարհիչ այլ կա սլա ծ՜ է ամենայն չար ի գէմ ծառայի ս Ասա/ււծ-ոյ

Մարտիրոսին^

Տպված չէ միայն վերջին բառը։ Այդ Մ1ԱՐ-տիրոսր ձեռքով աւելա ցրված է։ Գրքի մէ^ թողեր վում էր բաց տեղ, որպէս ղի առնողը գրէնրա մէ^ իր անունը և այդպիսով գիրքը դառնում էր գը նողի անձնական թալիսման , որ պիտի պահէր նըրան չար աչքից ուԴիերից։ Այժմ էլ, մեր օր եզրում, «Ուրբաթագրքի» աղօթքներից մի,անիսը տպվում են «Կիպրիանոս» անունով ժողովրդական աղօթագրքի մէջ։

Այսպէս է և «Աղթարքը»։ Նրա մէ^ տպված է ((Բ ժչկարան և հ աքի մարան ըստոյգ և զարմանալի Մեծին ճալալիոս հաքիմին աբարեալ», բայց կան և վիճակի, բախտի գուշակութիւններ , բարի և չար օրերի ցուցակներ լուսնի թլերով, և բազաների բացատրութիւն նոյն իսկ երկրաշարժն էլ բարի և չար գուշակութիււնների առարկայ էհ

Տպա գր ութ եան հետ կապված է մի բարձր, վեհ, լուսաւոր հասկացողութիւն։ Այս է պատճա աւը, որ երբ 1890ական թ լականն երին յ այտնի դարձաւ, որ առաքին հայ տպագրութիւնների թըւոււքն են և «Ուրբաթագիրքն» ու «Ախտարքը», Վե նետիկի «Բ ազմավէպը» մի կերպ վիրաւորան, զգաց որ միջնադար եան այդ աղֆամուղֆր պիտի վայելէ հայ տպագրութեան անդրանիկ պտուղների պատիւը ուստի և առաջարկում էր տպագրու

0ւցւիւ26օ1 ե7<noinclude>
</div></noinclude>