Revision 49044 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0034" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
մա աւ.որ սաացուածքր։ Եւ քաղաքական աագեապները, կոտորածները այնուհետև սկսեցքահ աւելի եւ աւելի յաճախ այցելել հայերին, քանդել ու աւե–րել նրանց երկիրը։

Այդ դրութիւնը չը փոխվեց և այն ժամանակդ, երր քրիստոն էական քաղաքակր թութ՜իւնր Արևմուտքում սկսեցրսկևել։ Եկեղեցին, որ կա-սլում էր հայերին Արևմուտքի հետ, հետզհետէ ոչ միայն դառնում էր ձևական պաշտամունք, ոչ միայն ձգտում էր խեղդել աշխարհային կեանքն ու կուլտուրան, այլ և պառակտվեց, զանազան մասերիրաժանվեց, միմեանց հետ անհաշտ, թշնամի մասերի։ Հայերը կտրվեցին Արևմուտքից, Բայց դաւանական հակառակութիւնները նրանց նորից ասիականութեան ծոցր չը վերադարձրին, քրիստոնէական քաղաքակրթութեան ընդհանուր հիմքերից չը հեռացրին։ Այդ փոքՐէհ., քրիոտոհետյ ազդր հաւատարիմ քքնաց իր հինգերորդ դարին և նրա կուլտուրական աւանդութիւններին9 թէև Ա–րևելքում կատարվեց մի ահեղ յեղափոխութիահն 9 որ ոչնչացրեց մազդեզական թոյլ Պարս կաս տանը և նրա աւերաէլների վրա հանդէս բերեց մի նոր

ու թարմ ազդ-արարԱերր իրանց իսլամով, որի և

պատերազմի այդ կրօնով։

հայաստանր նոր և այս անգամ աւելի ահռելի զոհերով պիտի պա հ պան էր իր ազգային ինքնուրոյնութիւնը, իր քրիստոնէութիւնը անողո, նուաճողների հարուածների տակ։ Եւ նրա տուած զոհերր անթիլ ու անհամար են։ Չունենալով մի միապաղաղ քաղաքական կազմակերպութիւնյրա–<noinclude>
</div></noinclude>