Revision 49048 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0038" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
պարհի վրա դառնվելու անասելի դժբախտութիւէ/կ ոէՖտէր․ XI գարի կէսում սելքուկեան թուրքերը արդէն ողողել է թե Պարսկաստանը, Միֆագես․քը9 մինչև Ս իրիս/և․ Այդ վայրէանի ձիաւյ․ բները քարուքանդ է թե անում սամէէն (․․․ց ․․ց հանդիպում էր նրանց ճանապարհին է Նրանց ձի աներ ի սմրակնե-րի տակէ ինչպէս ասում է մեր Մատթէոս Ուռ.հայեցին, մաշվում էին սարերը։ Իսկ	պիտի

լին էր դժբախտ մարդկութիւնը․ Դա միայն թալան ու աւարառութիւն չէր․ դա մի և. նոյն ժամանակ անողորմ կռիւ էր աեղի համար։ Միքին Աս ի այ ի վայրենի օրդուները եկել էին այլ ևս չը վերա դառնաչու համար նրանց հող էր հարկաւոր, ուր նրան, պիտի բնակութիւն հաստաաէին։ Իսկ բնակութեան աեղեր նրան, կարող էին մաքրեի բնաքի^, անելով բնի էլն երին։ Եւ նրանց ետևից տա-ր ածվում էխն լուռ, ու անբնակ անապատներ 9 ուր յետոյ սկսում էին թափառել այդ յաղթոդները ի–րանց հօաերով, • ինչպէս թափառում էին Մ ի ֆին Ասիայում։

՝Բաղաքակրթութիւնը արագ հնձվում էր։ Նը–րա աւերա կների վրա հաստատվեց սելֆուկեան ահագին պեաութիւն բ։ Բայց թավա առ. ական ձիատարներին չէր աուած պեաական միաձոյր տոկոտՖ կազմակերպութիւն սա եղծելը․ հէնց որ մետւնուտէ էր քաֆ նուաճողբ, պեաութիանը կտոր կտոր էր դառնում, և մինչև որ երևան կը դար մի նոր նույսճոզ$ այդ կտորները, իրար հետ թշնամի աեդական բաւնակալութիւններ, իրար վրա էին յարձակվում․ Պատերազմը դադար չէր առնում, այ.ք

է-,1,. 8պ«,է., I	0,ցւ,1^ՕօՕ§Խ<noinclude>
</div></noinclude>