Revision 49049 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0039" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
մանքը շարունակվում էր միշա, և հարց կարող էր լինել միայն նրա հավքերի մասին։ գ

-հայերը այդ ահարկու բաղխուԱների մէջ կորցրին հ. այն դիմադրական ոյժը, որ լարված պահել էին դարերի ընթացքում պարսիկների և արաբների դէմ։ Աղդերի այն անդիմադրելի ալի, ները, որոն, Արևելքից հոսելով, հեղեղում էին ամբողջ Արեմաեան Ասիան, խլեցին նրանց հայրենի հոդից և նրան, աեղի էին տալիս ահաւոր «յժին, թէ կ ոսարվելով իրանց հողի վրա, թէ հե ռանալով իրս/նց աշխարհից դէպի զանազան կող մեր։ Հայ ա ղն ուա կան ութ ի էնը դեռ. ամեն ինչ վեր հացած հյը համարելով, փորձեց հայաստանի սահ մաններից դուրս մի աեղ ընարել ազատութեան հւ անկախութեան համար։ Ել Ռուբինեան հարըս աութիւնը ՓԻւէհ.Իայե բարձունքների վրա իրա կս/նացրեց այդ ձգտումը, հաւաքելով իր շուրքր այն աարրերը, որոն, բուն հայրենիքում չէին ու զում կոսարված կամ դերի լինել։

Բայց այդ անկախութիւնն էլ չը կարողացաւ փրկել հայութիւնը։ Մ օնդօլօ թաթար ական ալի, ները Մ ի բերկրա կան ծովին էլ հասան և Կիլիկիան շրջապատվեց նոյն թշնամի , նոյն անողո, աարրերով։ Իսկ Միֆփն Ասիան չէր հանդսաանում։ Սելհուկեան արշաւանքից դեռ երկու հարիւր տարի չանցածճ գլուխ բարձրացրեց սոսկալի Զինգիդ խանը, որ աշխարհի բոլոր պա սաւան աններ քան հր հաւանելով, իր փառքի և նշանակութեան համար աւելի արժանի համարեց ընարել (էԱսաուծու պա աուհաս» տիտղոսը։ Եւ ճիշտ որ նա ոլրիշ բան

0ւցւիւ26օ1<noinclude>
</div></noinclude>