Revision 49051 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0041" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
մխիթար ութ ի էն չը քքա/ւ հպատաէլների համար․ Երբ Ջին գի զի ժառանգութիւնն էլ ոհնչացաւ, Արևմտեան Աս ի այ ի բոլոր կողմերում վխտում էին մանրմունր բոնապետութիւններ, որոն, անփռ փոէյ էին սլա հում սրի և աւերածի իրական ու թիւնը։ Նրան, ընէլնում էին, բարձրանում, մեծանում էին, նորից փոքրանում( նայած թէ ինչպէս էր գործում զէնքը, որ դանդաղ, բայց ան լլեդհատ մաշում էր ոչ միայն բոնակալութիանները, այլ և նրանց ենթ՜արկված ժողովուրդները։

Երե, դար էր յ ինչ մօնգօլօթուր, ական լու ծը կախված էր հայ երկրի վրա։ Այդ երե, դարերը այն պէս կերպարանափոխեցին ամեն ինչ, որ հայութիւԼւը ներկայացնում էր մի կրծոտված, ու ժասսլառհոգեվարքի մէչ ընկած կաղմուածք։ Ռուբքաեեան անկախութիւնն էլ վերջացաւ, երկրի ռաղմիկ տարրերը ձի էն ի պէս հալվեցին, և կոտռրողների առահ կանգնած էր ժողովուրդը իբրև հօտ, որի միակ զէնքն էր աղաչանքն ու հնաղան դութիւնը։ Աղէտալի էր մօնգօլօթուրքական ցե ղերի այդ դարաւոր գործունէութեան հետևանքը

-հայութիւնը ներկայացնում էր ազգագրական

փոքրիկ կաթիլներ, ցրված մա հ մեգա կան ութ եան ծովի մէհ։ Ահ եղ փաստերը սովորեցնում էին նրան չը սոսկալ նոյն իսկ ամէ/նաանտանելի դրութիւ Իտ։ Հ այրենացումը, անասնացուՓւ է արիւնոտ սրի տակ ապրողի վիճակը։

Միս>, չէր կարող ապրել այդպիսի դրութեան մէջ, քանի որ նոյն իսկ ֆիզիկական կեանքը ան դադար դիմում էր դէպի մահ և ոհն չութ իոն։ Ի°նչ<noinclude>
</div></noinclude>