Revision 49052 of "Էջ:Հայկական տպագրութիւն.djvu/f - 0042" on hywikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="ՋոկերԲոտ" /><div class="pagetext">


</noinclude> 
միտք) թնչ գործունէութիւն մի այնպիսի մամա-նակ, երբ ամրոզֆ ժողովրդի «լինել չը լինելբ» կախված էր նրա վրա թագաւորող սրի մի,մահաճ շարժումից։ Երբ դաբաւոր ճակատագրի պէս թագաւո բում է բնդհանուր յուսա^ատութիւն բ , երբ մսարդբ իր ուսերի վրա ապահով գլուխ չունի, երբ սերուԼէ գներ սերունդների ետևից ստրուկ են ծընվում և իբրև ստրուկ կազմում են այն հաւաաը յժէ մեծ բարերարութիւն է և այն, որ իրանց թոյղ յ/ն տալիս օգ շնչեի երբ շուրֆը քար քարի վրա չէ Տքնում և չը կայ ոչինչ բան, որ հասաատէ թէ չուսնի տակ լինում է և կարող է լինել իրերի մի հաստատ դրութիւն, մի տևողական կարգ, մի տէր, մի հրամայողք-այդպիսի ժամանակ մարդուն միայն անասնական կեանքն է հասկանալի Տքնում, և ՛նա իր բոլոր բնազդն երբ, իր ձգտուՏքները լարում է միայն իր անճար գլուխր որ և է կերպով պա-հելու–պահպանելու համար   

Բայց այդ դրութիւնն էլ չէր փրկում հային։ XIV դարի վեր ֆին քառորդում այն երկիրր, որ Չան-դիզ-խան էր տուել, դէպի արևմուտ, ուղարկեց մի ուրիշ պատուհաս$ 7․ա Լէնկթիմուբն էր, մի հաւատացոզ, ֆերմեոանդ մա հ մեգա կան, որի փայլուն նուաճողականրնգունակութիւնները պատմութեան մէջ սարսափից աւելի յարգան, են վաստակել։ Մեր ժամանաէլներում անգամ, երբ մարդկայնութեան սկզբուն քն է պաշտվում քաղաքակիրթ զգերի մէջ, Թի մուլէին աշխատում են ներկայացնել՛ իբրև մի մեծ անցնաւորութիւն, զինուորա կան մի հանճար, իբրև մի ասպետ, որ սի–

0ւցւիւ26օ1 ե7 Օօօ§1ք<noinclude>
</div></noinclude>