१) रात्रंदिवस मन राघवी असावे । चिंतन नसावे कांचनाचे।
कांचनाचे ध्यान परस्त्री चिंतन । जन्मासी कारण ही ची दोन्ही ।
दोन्ही नको धरू नको निंदा करू । तेणे हा संसारू तरसील ।
तरसील भवसागरी बुडता । सत्य या अनंताची नामे ।
नामरूपातीत जाणावा अनंत । दास म्हणे संत संग धरा । ।
२) येथे कां रे उभा श्रीरामा । मनमोहन मेघश्यामा ॥
काय केली सीतामाई । येथे राही रखुमाई ॥
काय केली अयोध्यापुरी । येथे वसविली पंढरी ॥
काय केली शरयू गंगा । येथे आणिली चंद्रभागा ॥
धनुष्यबाण काय केले । कर कटावरी ठेविले ॥
काय केले वानरदल । येथे मिळविले गोपाळ ॥
रामीरामदासी भाव । तैसा होय पंढरिराव ॥
३) रत्नजडित सिंहासन । वरी शोभे रघुनंदन ॥१॥
वामांकीं ते सीताबाई । जगज्जननी माझी आई ॥२॥
पश्चाद्भागीं लक्षुमण । पुढें अंजनीनंदन ॥३॥
भरत शत्रुघन भाई । चामरें ढाळिती दोन्ही बाहीं ॥४॥
नळनीळ जांबुवंत । अंगद सुग्रीव बिभीषण भक्त ॥५॥
देहबुद्धि नेणों कांहीं । दास अंकित रामापायीं ॥६॥
४)ध्यान लागलें रामाचें । दुःख हरलें जन्माचें ॥१॥
राम पदांबुजावरी । वृत्ति गुंतली मधुकरी ॥२॥
रामवदनमयंकीं । चक्षुचकोर जाले सुखी ॥३॥
तनुमेघश्याम मेळे । चित्तचातक निवाले ॥४॥
कीर्तिसुगंधतरुवरी । कुजे कोकिळा वैखरी ॥५॥
रामीरामदासस्वामी । प्रगटले अंतर्यामीं ॥६॥
५)काय रे निष्ठुर रामा ।सोडुनी जातोसी आम्हा ।
तुजविणे गुणधामा कंठवेना ॥ध्रु॥
तुझीया वियोगे जाण । मी न ठेवी प्राण ।
लटिके केली तरि आण । मजला तुझी ॥१॥
धनु भंगीले हेळा । वरिली जनकबाळा ।
तया मार्गीचा सोहळा । वनवासी ॥२॥
रामी रामदास भाव । बंदी पडले ते देव ।
सर्व सांडुनिया धाव । घातली रामें ॥३॥
आपल्या मातेसाठी समर्थांनी एका अभंगाची रचना केली. .
होते वैंकुंठीचे कोनी । शिरले अयोध्याभुवनी ।
लागे कौसल्येचे स्तनी । तेचि भूत गे माये ॥
जाता कौशिक राऊळी । अवलोकिली तये काळी ।
ताटिका ते छळूनि मेली । तेचि भूत गे माये ॥
मार्गी जाता वनांतरी । पाय पडला दगडावरी ।
पाषाणाची जाली नारी । तेचि भूत गे माये ॥
जनकाचे अगंणी गेले । शिवाचे धनु भंगिले ।
वैदेही अंगे संचारले । तेचि भूत गे माये ॥
जेणे सहस्त्रार्जुन वधिला । तोहि तत्काळचि भ्याला ।
धनु देऊनि देह रक्षिला । तेचि भूत गे माये ॥
पितयाचे भाकेशी । कैकयीचे वचनासी ।
मानुनी गेले अरण्यासी । तेचि भूत गे माये ॥
चौदा संवत्सर तापसी । अखंड हिंडे वनवासी ।
सांगाते भुजंग पोसी । तेचि भूत गे माये ॥
सुग्रीवाचे पालन । वालीचे निर्दालन ।
तारी पाण्यावरी पाषाण । तेचि भूत गे माये ॥
रक्षी भक्त बिभीषण । मारी रावण कुंभकर्ण ।
तोडी अमरांचे बंधन । तेचि भूत गे माये ॥
सर्वां भूतांचे हृदय । नाम त्याचे रामराय ।
रामदास नित्य गाय । तेचि भूत गे माये ॥
६)हनुमंत आमची कूळवल्ली | राम मंडपा वेला गेली |श्रीरामभक्तीने फळली | रामदास बोले या नावे ||
आमुचे कुळी हनुमंत | हनुमंत आमुचे मुख्य दैवत |तयावीण अमुचा परमार्थ | सिद्धीते न पवे सर्वथा ||
साह्य आम्हासी हनुमंत | आराध्यदैवत श्रीराघुनाथ |श्रीगुरू श्रीराम समर्थ | काय उणे दासासी ||
दाता एक रघुनंदन | वरकड लंडी देईल कोण |तया सोडोन आम्ही जन | कोणाप्रती मागावे ||
म्हणोनि आम्ही रामदास | श्रीरामचरणी आमुचा विश्वास |कोसाळोनि पडो हे आकाश | आणिकाची वास न पाहू ||
स्वरूपसांप्रदाय अयोध्यामठ | जानकीदेवी श्रीराघुनाथ दैवत |मारुती उपासना नेमस्त | वाढविला परमार्थ रामदासी ||
स्वधामासी जाता महा रामराजा | हनुमंत तो ठेविला याची काजा |सदासर्वदा रामदासासी पावें | खळी गांजीता ध्यान सांडोन धावे ||
{{वर्ग}}
This site is not affiliated with or endorsed in any way by the Wikimedia Foundation or any of its affiliates. In fact, we fucking despise them.
|
