Revision 5445 of "जगदगुरु श्री तुकोबाराय यांचे वैकुंठगमनाचे बारा अभंग" on mrwikibooks

=जगदगुरु श्री तुकोबाराय यांचे वैकुंठगमनाचे बारा अभंग=

1 

जन्मारचें ते मूळ पाहिले शोधून । दु:खासी कारण जन्मभ घ्या वा ॥१॥
पाप-पुण्य  करुनि जन्मा  येतो प्राणी । नरदेहा येवूनी हानि केली ॥२॥
रजतमसत्व- आहे ज्याकचे अंगी । याची गुणी जग वाया गले ॥३॥
तम म्ह्णजे काय नरकचि केवळ । रज तो सबळ मायाजाळ ॥४॥
तुका म्ह‍णे येथे सत्वा चे सामर्थ्या । करावा परमार्थ अहर्निशी ॥५॥


2

अहर्निश सदा परमार्थ करावा । पाय न ठेवावा आडमार्गी ॥१॥
आडमार्गी कोणी जन ते जातील । त्यानतुनि काढील तोचि ज्ञानी ॥२॥
तोचि ज्ञानी खरा तारी दुजीयासी । वेळोवेळा त्याासी शरण जावे ॥३॥
आपण तरेल नव्हेा ते नवल । कुळे उध्दारील सर्वांची तो ॥४॥
शरण गेलियाने काय होते फळ । तुका म्हेणे कुळ उध्दवरीले ॥५॥

3
उध्द रीले कुळ आपण तरला । तोचि एक झाला त्रेलोक्यावत ॥१॥
त्रेलोक्यात झाले द्वेतचि निमाले । ऐसे साधियले साधन बरवें ॥२॥
बरवें साधन सुखशांती मना । क्रोध नाही जाणा तिळभरी ॥३॥
तिळभरी नाही चित्तासि तो मळ । तुका म्ह णे जळ गंगेचे ते ॥४॥

4
जैसी गंगा वाहें जैसे त्याळचे मन । भगवंत जाण तया जवळी ॥१॥
त्या चे जवळी देव भक्ति भावे उभा । स्वा नंदाचा गाभा तया दिसे ॥
तया दिसे रुप अंगुष्ठी प्रमाण । अनुभवी खुण जाणति हे ॥३॥
जाणती हे खूण स्वाषत्मापनुभवी । तुका म्ह णे पदवी ज्या्ची त्याहला ॥४॥


5
ज्या ची त्या ला पदवी इतरां न साजे । संताला उमजे आत्मजसुख ॥१॥
आत्म सुख घ्यालरे उघडा ज्ञानदृष्टीस । याविण चावटी करु नका ॥२॥
करु नका काही संतसंग धरा । पूर्विचा जो दोहरा उगवेल ॥३॥
उगवेल प्रारब्धं संतसंगे करुनी । प्रत्यदक्ष पुराणी वर्णियेले ॥४॥


6
दोष हे जातील अनंत जन्मींचे । पाय त्याय देवाचे न सोडावे ॥१॥
न सोडावे पाय निश्चजय तो करा । आळवा शारंगधरा भावबळे ॥२॥
धरुनि केशव आणा भावबळे । पापियां न कळे काहि केल्या  ॥३॥
न कळे तो देव संत संगावाचुणी । वासना जाळोनि शुध्दा करा ॥४॥
शुध्द  करा मन देहातित व्हानवे । वस्तु‍ती ओळखावें तुका म्हकणे ॥५॥
7
ओळखारे वस्तुद सांडारे कल्प ना । नका आडराना जावूं झणी ॥१॥
झणी जाल कोठे बुडवाल हीत । विचारी मनांत आपुलिया ॥२॥
आपुलिया जीवे शिवासी पहावे । आत्मआसुख घ्याावे वेळोवेळा ॥३॥
घ्यािवे आत्मिसुख स्वतरुपी मिळावे । भूती लीन व्हाोवे तुका म्ह णे ॥४॥


8
भूती जीन व्हाावे सांगावे न लगेचि । आता अहंकाराची शांती करा ॥१॥
शांती करा तुम्ही‍ ममता नसावी । अंतरी वसावी भुतदया ॥२॥
भुतदया ठेवा मग काय उणे । प्रथम साधन हेचि असे ॥३॥
असो हे साधन ज्यां चे चित्ती  वसे । मायाजाळ नासे तुका म्हेणे ॥४॥


9
मायाजाळ नासे या नामें करुनि । प्रिती चक्रपाणि असो द्यावी ॥१॥
असो द्यावी प्रिती साधूचे पायंशी । कदा किर्तनासी सोडू नये ॥२॥
सोडू नये पुराण श्रवण किर्तन । मनन निदिध्या स साक्षात्का॥र ॥३॥
साक्षात्काुर झालिया सहज समाधि । तुका म्ह णे उपाधी गेली त्या्ची ॥४॥

10
गेली त्यााची जाण ब्रह्म तोचि झाला । अंतरी निवाला पूर्णपणे ॥१॥
पूर्णपेणे झाला राहतो कैशा रीती । त्याझचि स्थिती सांगतो मी ॥२॥
सांगतो मी तुम्हाा ऐका मनोगत । राहतो मूर्खवत जगामाजी ॥३॥
जगात पिशाश्चम अंतरी शहाणा । सदाब्रह्मी जाणा निमग्नख तो ॥४॥
निमग्नम तो सदा जैसा मकरंद । अंतर्बाहय भेद वेगळाले ॥५॥
वेगळाले भेद किर्ती त्याो असती । हृदगत त्यााची गति न कळे कवणाला ॥६॥
न कळे कवणाला त्याीचे हेचि वर्म । योगी जाणे वर्म खुण त्याीची  ॥७॥
खुण त्याणची जाणे जे तैसे असती । तुका म्होणे भ्रांती दुजीयाला ॥८॥


11
दुजियाला भ्रांति भाविकाला शांति । साधुची ती वृत्तीह लीन झाली ॥१॥
लीन झाली वृत्तीभ ब्रह्माते मिळाले । जळांत आटले लवण जैसे ॥२॥
लवण जैसे पुन्हाभ जळाचे बाहेरी । येत नाही खरे त्याैतुनिया ॥३॥
त्याज सारिखे तुम्ही  जाणा साधुवृत्तीत । पुन्हाा न मिळती मायाजाळी ॥४॥
मायाजाळ त्यांाना पुन्हा‍ रे बाधेना । सत्यस सत्यल जाणा तुका महणे ॥५॥


12
स्वार्ग लोकांहूनी आले हे अभंग । धाडियले सांग तुम्हांीलागी ॥१॥
नित्यानेमे यांसी पढतां प्रतापें । जळतील पापे जन्मांीतरीची ॥२॥
तया मागे पुढे रक्षी नारायण । मांदिल्याप निर्वाण उडी घाली ॥३॥
बुद्धिचा पालट नासेल कुमती । होईल सदभक्ति येणे पंथे ॥४॥
सदभक्ति झालिया सहज साक्षात्काोर । होईल उध्दाार पूर्वजांचा ॥५॥
साधतील येणे इहपरलोक । सत्य् सत्यर भाक माझी तुम्हां  ॥६॥
परोपकारासाठी सांगीतले देवा । प्रासादिक मेवा ग्रहण करा ॥७॥
येणे भवव्यंथा जाईल तुमची । सख्या  विठ्ठलाची आण मज ॥८॥
टाळ आणि कंथा धाडिली निशाणी । घ्या रे ओळखोनी सज्जलन हो ॥९॥
माझे दंडवत तुम्हाल सर्व लोकां । देहा सहित तुका वैकुंठासी ॥१०॥