Difference between revisions 32302933 and 32303115 on nlwiki

{{auteur|1=Zie [http://www.frederikcroene.com/?p=121] en [http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DEXA27122003_077]|2=2012|3=08|4=13}}
{{wiu|[[WP:NPOV]]}}
'''Frederik Croene''' (geboren 1973) is een Vlaamse pianist. Naast projecten waarin het experimenteren met het fenomeen van de pianist, zijn piano en het recital centraal staat, is Frederik Croene freelance pianist.
Hij speelde solorecitals op prestigieuze festivals als het Holland Festival, maar werkt ook regelmatig samen met Vlaamse ensembles als Ictus, Champ d'Action, Spectra Ensemble, Symfonie Orkest Vlaanderen en recentelijk ook Hermes Ensemble. Hij speelde kamermuziek concerten met Arne Deforce, Tomma Wessel, Karin De Fleyt, Benjamin Dieltjens, Boyan Vodenitcharov en vele anderen.

[[Bestand:Croene-ok.jpg|thumb|Frederik Croene]]

==Biografie==

Frederik Croene (1973) bouwde in zijn nog jonge carrière naam op met pianoprogramma’s. Op zijn repertoire prijken klassiekers van Mozart en Beethoven naast composities van deze tijd. In al deze verschillende stijlperiodes toont hij geen enkel teken van onrust. Bovendien presenteert hij vaak nieuwe Belgische muziek waarvoor hij in 2005 een onderscheiding kreeg met de Pelemansprijs.

Het past dan ook bij Croenes eigenzinnige talent dat hij zich een tijd als autodidact ontwikkelde alvorens een muziekstudie te volgen. Vanwege zijn groeiende belangstelling voor hedendaagse muziek en nieuwe uitvoeringspraktijken verhuisde hij halverwege de jaren 90 naar Gent. Hij volgde er pianolessen bij Claude Coppens en vertrok daarna naar Brussel waar hij in 1999 bij Boyan Vodenitcharov afstudeerde. Hij volgde daarnaast verscheidene internationale masterclasses bij onder meer Jos van Immerseel, Hans Leygraf, György Kurtag en Alexei Lubimov.

Toen hij in 2003 zijn debuut-cd maakte, koos hij niet voor een veilige weg. Croene liet een radicale mix van stijlen en speeltechnieken horen die zowel door de pers als door het publiek enthousiast werd ontvangen. Intussen heeft hij verschillende cd’s op zijn naam staan zoals Hout (2005), Voile au vent (2009) en Le Piano Démécanisé (2010).

Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken van (bevriende) jonge componisten, herdenkt Croene vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat mondde uit in (piano)muziek voor dans, live-begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en solo-performances met Le Piano Démécanisé in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (intuïtieve muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.
[[Bestand:Croene-front-ok.jpg|thumb|Cover LP ''Le Piano Démécanisé'']]


⏎
'''==Discografie=='''

'''Frederik Croene Piano''' (2003) 
pianosolo, werk van P.Craenen, B.Vodenitcharov en F.Gyselynck, Bartok, Janacek, Scelsi en Brahms (HA’-label)

'''Jean-Pierre Waelbroeck- werken voor pianosolo''' (2004) 
3de pianosonate, Mobiles, Papillons
(Gents Muzikaal Archief vol.23; RP/GMA 043)

'''Hout'''(2005)
nieuw werk voor piano en elektronica, composities ism Esther Venrooy
met de steun van Klara, uitgegeven op Roborecords
 
'''Sjostakovitch/Waelbroeck''' (2006) 
met altvioliste Dominica Eyckmans 
sonate voor altviool en piano van D.Sjostakovitch
werk voor pianosolo en altviool/piano van J.P.Waelbroeck
 	
'''Three Sonatas''' (2007) 
Sturm und Drang sonatas by Mozart, Beethoven and Schumann
(FCR001)

'''Voile au Vent''' (2009) LP
Studio recording with Timo van Luijk
(Scie 709)

'''Le Piano Démécanisé''' (voorjaar 2010) LP
Original Music for piano frame
(Audiomer)
graphics: Joris Verdoodt

Release RTRSRCH, magazine published by ARTI, Artistic Research, Theory and Innovation. With article ‘Le Piano Démécanisé’.

'''Roll over Czerny''' (2012-2013), LP
clash with Carl Czerny & Le Piano Démécanisé
(Audiomer)
graphics: Joris Verdoodt

==Pers==


'''CD-besprekingen'''

Op het jonge label van de Gentse Handelsbeurs verscheen de debuut-cd van de Vlaamse pianist Frederik Croene. Zo'n eerste cd is natuurlijk altijd wel een visitekaartje, maar bij Croene lijkt het een heus statement. Hij brengt geen zoveelste lezing van hoog aangeschreven pianistieke paradepaardjes van Schumann of Chopin, maar kiest ondubbelzinnig voor recent en hedendaags werk. Tussen twee mijlpalen uit het begin van de vorige eeuw in (Bartóks Sonate en Janáceks Sonate 1.X.1905 ) zitten werken van Boyan Vodenitcharov, Franklin Ghyselynck, Giacinto Scelsi, Paul Craenen en een (in deze context verrassend) fragmentje Brahms geprangd. Croene is duidelijk een pianist met een missie. Bovendien ontpopt hij zich op deze cd als een virtuoze en heel gevoelige vertolker van dit repertoire. Enkel de Sonate van Bela Bartók krijgt van hem een wat te afgemeten, mechanische lezing mee die voor het spontane karakter van de folkloristische ritmiek wat te droog overkomt. Veel bevredigender is zijn aanpak van Janácek, waarin hij met meesterlijk ingehouden gevoel voor drama een broeierige, noodlottige sfeer aanbrengt. De zwevende, mysterieuze arpeggio's van Vodenitcharov, de expressionistische gedrevenheid van Ghyselynck en de kernachtigheid van Craenen komen trefzeker uit de verf. De grote revelatie is Croenes interpretatie van de Quattro Illustrazioni van Scelsi, waarin hij de vrijblijvende oriëntalismen en de zweverigheid die Scelsi's broze muziek zo vaak schade berokkenen heel mooi vermijdt en zo de naakte en ongekunstelde schoonheid van deze muziek voor zich laat spreken. (Maarten Beirens  in De Standaard, 27/12/2003)


De jonge Vlaamse pianist Frederik Croene heeft net zijn eerste cd uit. Werken uit verschillende tijdperken en met verschillende geladenheden en uitdrukkingsvormen komen aan bod. Toch is het geen bont allegaartje, integendeel. De cd laat zich beluisteren als een coherent geheel, waarbij de vertelling primeert op de musicologische verbanden. Zijn benadering van Béla Bartóks 'Sonate' is sec, krachtig en vitaal. Boyan Vodenitcharovs 'Preludium II' brengt hij ingetogen, met een licht mystieke, maar niet zwemerige toets. Franklin Gyselynk ontvouwt in zijn 'For a better world' een rijke klankwereld die door Croene fantasierijk vorm krijgt. De 'Quattro Illustrazioni' van Giacinto Scelsi beklijft door de concentratie en de transparantie, die gekoppeld is aan het poëtische. 'Falco Tinnunculus' van Paul Craenen wordt helder gebracht. Het 'Intermezzo opus 118/6' van Johannes Brahms krijgt een diepgaande interpretatie. Janáceks 'Sonate 1.X.1905' ontroert door een strak in de hand gehouden, maar zeer poëtische spanning. Croene zoekt hoorbaar een fundamenteel evenwicht tussen een grondige analyse van de partituur en een authentieke, artistieke uitdrukking ervan. Het gaat om het kunstzinnige van de muziek, niet om het 'heroïsche' van het pianospel. (Peter-Paul De Temmerman in DeTijd, 10/11/2003)

Voor zijn eerste cd als solo artiest, verkoos de pianist Frederik Croene zijn aandacht te vestigen op de grote klassieke en hedendaagse componisten. Een weloverwogen keuze die de luisteraar naar het Duitsland van de jaren ’20 voert, met de Sonate van Bela Bartok, tot aan de val van de Berlijnse muur met Preludium II, een werk geschreven in 1990 door Boyan Vodenitcharov. Zonder Johannes Brahms en het Intermezzo opus 118 n°6 te vergeten, evenals Franklin Gyselynck met “For a better world, part II” en uiteindelijk de 1.X.1905 Sonate van Leos Janacek. Kortom, 13 stukken speciaal voor de piano geschreven en geïnterpreteerd door Frederik Croene in topvorm. Geboren in België in 1973, heeft Frederik Croene lange tijd de grondbeginselen van zijn voorkeursinstrument bestudeerd vooraleer hij in 1999 in Brussel zijn meestergraad behaalde bij zijn huidige medespeler, Boyan Vodenitcharov. Geen twijfels, zijn eerste cd is een visitekaartje van kwaliteit. http://www.6bears.com/cdsemaine1.html


Are there forests on other planets, transmitting sound waves through the blackened cosmos? It seems like a silly question I suppose, but after listening to Frederik Croene and Esther Venrooy's masterwork, "Hout," at least two dozen times, I'm left wondering. The eleven compositions that make up this 48 minute album are drenched in a wash of processed, organic sounds. It's a delicate balance that these two handle perfectly.

Croene's playing is magical. He is alternately harsh and delicate, blending the two modes in a way I've never heard. Just when you start to feel a warm embrace, he smacks you with an icy anvil. The transition from "Grey Alder" to "Test Transmission" is the best example of this. I love it. He's a wizard, concocting sounds and spells like I've never heard. 
Highly recommended. 
Brad Rose (www.digitalisindustries.com)





'''Concertbesprekingen'''

(...) Zaterdagavond werd de vierdelige cyclus omtrent het strijkkwartet besloten met een concert van het piepjonge Jerusalem Quartet. Gewoontegetrouw - de Handelsbeurs mag graag een podium bieden aan jong talent - was voor een voorprogramma gezorgd. 
Pianist Frederik Croene bracht de sonate voor piano van Bartók, de suite For Piano van de Israëlische componist Kopytman en For a better world, een klavierstuk van de Belgische componist Gyselynck . Verstandig, virtuoos en toegewijd, in die zin dat zelfs het weinig om het lijf hebbende werk van Kopytman, door het Jerusalem Quartet voorgesteld als deel van de ouverture op hun concert, een verbeeldingrijke lezing meekreeg. Bartóks sonate behoeft geen krans: een dijk van een werk, dat een enigszins nerveuze, maar krachtige uitvoering kreeg. Dat het publiek een onverdeeld en effectrijk modern discours als dat van Gyselynck ten zeerste wist te smaken, was een mooi compliment aan het adres van Croene. 
Hou deze pianist in de gaten: jonge musici die zich door muzikaal en akoestisch verstand in plaats van virtuositeit onderscheiden, en in deze tijden van digitale perfectie eventuele technisch onmogelijke verwachtingen irrelevant maken door toewijding en leerzaamheid, zijn zeldzaam.(...) We verontschuldigen ons graag, maar alleen pro forma voor de superlatieven: dit was zonder twijfel een van de sterkste concerten die we de laatste jaren mochten beleven. (Rudy Tambuyser in De Morgen, 23 april 2003)


 (...) In de persoon van Frederik Croene zagen we een instrumentvirtuoos, zoals ze dezer dagen nog weinig gemaakt worden. Respectafdwingende solostukken op een vleugelpiano, die voor de gelegenheid op allerlei mogelijkheden bespeeld, beslagen, betokkeld en bepoteld werd. Met de ene flard expressionistische tonen na de andere wist Croene de diepste regionen van de innerlijke mens te raken. Een grensverleggende aanpak die bij het publiek veel bewondering wist los te wekken. Je zou haast denken dat Absynthe Minded voor een onmogelijke taak stond dit nog te overtreffen (...) 
(dvm op Belpop.com -- Mintzkov Luna, Bherman, Frederik Croene en Absynthe Minded [Handelsbeurs, Gent] )



 

 	
27-10-2009, p.43	
Kernachtige jubileumeditie van Transit-festival
Transit bracht een 'back to basics'-formule met veel concerten voor kleine bezettingen en een stortvloed aan gloednieuwe composities.
Transit is geen eiland voor erudiete kenners
Van onze medewerker Maarten Beirens

(…)Het festival heeft een plaats veroverd door de intelligente mix van nieuwe werken: Vlaamse naast internationale componisten, jonge componisten naast gevestigde waarden en met daarbij nog een grote diversiteit aan stilistische en esthetische benaderingen.

Als je het zo formuleert, zou je verwachten dat Transit een eiland voor de erudiete kenners geworden is, maar de relatief publieke belangstelling spreekt dat tegen. Sterker, met de jaren lijkt het toeschouwersaantal enkel te stijgen.

Eén concert sprong eruit. Voor het solorecital van Frederik Croene stond het hele podium vol met piano's: een gewone vleugel, een buffetpiano en een gedemonteerd pianokader. Met ook nog eens live-elektronica daarbij had Croene zo een fascinerend palet: van de 'gewone' pianoklank (in werk van James Dillon) over elektronisch vervormde klanken tot interpolaties van opgenomen klanken (in het werk van Mattijs Van Damme).

Het spectaculairst was Das Wohlpreparierte Klavier van Paul Craenen, die met zeer fijn afgeregelde microfoons de buffetpiano omtoverde tot een ratelende percussieve klankdoos - waarop al even ratelende snelle 'loops' werden gespeeld.

Nog theatraler was Frederik Croenes eigen Poil Palliatif, waarop hij de piano tot het strikte minimum had herleid: rechtstreeks op een gedemonteerd pianokader, met twee uitgebroken pianotoetsen die hij als drumstokken hanteerde, streelde, schraapte en sloeg hij de snaren en de klankkast, waaruit prompt de meest fascinerende klanken weerklonken.

Dit was op papier het meest kleinschalige concert - een solorecital - dat misschien wel het meest veelzijdig bleek. Met een forse dosis verrassing en spektakel erbij inbegrepen, vatte het perfect de opwinding en het avontuur van de nieuwste muziek waar Transit voor staat.

TRANSIT festival. Gehoord in Leuven, STUK, 23-25 oktober.

 © Corelio





I tre giorni di Transit
A Leuven, città universitaria per antonomasia, da dieci anni si tiene un Festival
fitto di appuntamenti, con numerose prime mondiali

Il pianista belga
Frederik Croene, tra
i protagonisti di Transit
a Leuven

(...)Nello stesso concerto il pianista
belga ha presentato anche alcuni lavori della nuova
“scuola fiamminga”, come Après la pluie di Bart
Vanhecke (1964), pezzo basato su piccoli cluster e
trilli (ricavati da una serie di 54 gruppi cromatici)
che si espandevano lentamente su tutta la tastiera,
con le risonanze del live electronics; o il radicale,
“bachiano” Das wohlpreparierte Klavier di Paul
Craenen (1972), che sfruttava una preparazione
elettronica delle corde del pianoforte, con effetti
sonori pieni di distorsioni, e un incalzante gioco
di pattern ripetitivi; ha anche eseguito una
propria composizione davvero spettacolare, Poil
palliatif (da Le Piano démécanisé), che andava
oltre l’idea di “preparazione” dello strumento o
di un’esecuzione sulla cordiera: l’interprete infatti
agiva su una carcassa di pianoforte, uno strumento
sventrato, suonato come un cimbalom usando
gli stessi martelletti smontati.(…)
Gianluigi Mattietti
57-59 musicaoggi.indd 58

==Externe Links==

[http://www.frederikcroene.com Website van Frederik Croene]

[http://www.youtube.com/user/frederikcroene Youtube van Croene]