Difference between revisions 32921892 and 32921898 on nlwiki

Intermedialiteit is een onderzoeksperspectief dat verschillende media binnen een vraagstelling onderzoekt. Het wordt vooral binnen de taal- en letterkunde zoals de mediawetenschap gebruikt.
Intermediale onderzoek richt zich vooral op de relaties tussen media.
Het term gaat terug op de Fluxus-artist Dick Higgins die "intermedia" in de jaren 1960 gebruikte om en discussie te voerenover popularie cultuurproducten én geätableerde cultuurvormen binnen de kunstkritiek.


Tot dan toe waren onderzoeksprojecten meestal op een medium gericht, zoals “de geschiedenis van radio”, waren zij op het werk van een regisseur gericht of bestonden uit een analyse van verhaal en onderwerpen, zoals “het beeld van zwarte mensende vrouw in Hollywood films”.⏎
Dit soort onderzoek leverde belangrijke inzichten op; vooral het historische onderzoek en de biografisch georiënteerde aanpak verzamelden informatie die tot dan toe alleen in archieven opgeslagen was. Pas nadat deze informatie door onderzoekers gesorteerd en gepubliceerd was, werd zij toegankelijk voor andere onderzoekers en studenten.

Om deze resultaten te kunnen relateren aan ander onderzoek of te kunnen concluderen of deze ‘case studies’ informatie bevatten, die ook voor andere situaties geldig zijn, is er behoefte aan een vergelijkende methode. Intermedialiteit wordt als een innovatieve en productieve onderzoeksmethode daarvoor beschouwd. Door de jaren heen wordt “''intermedialiteit''” voor zo veel uiteenlopende onderzoeksprojecten gebruikt, dat er nieuwe, specifiekere termen worden geïntroduceerd:
(contracted; show full)

Onderzoekers moeten daarom duidelijk uitleggen wat zij bedoelen als zij het concept “''intermedialiteit''” in hun onderzoek gebruiken.