Revision 31577307 of "Michaël Buthe" on nlwiki

{{weg|1=~|2=2012|3=06|4=20}}
Michael Buthe (Sonthofen, 1944 – Keulen, 1994) was een Duitse kunstenaar. Buthe’s werk kan ingedeeld worden bij de individuele mythologieën. Zijn werk graaft naar de  oersacraliteit van de mens en poogt de dingen die men niet rationeel kan begrijpen toch op een bepaalde manier te verwoorden

== Chambres d'Amis ==

In 1986 nam Buthe deel aan [[Chambres_d'Amis|Chambres D'Amis]]. Een kunstevenement, opgezet door Jan Hoet, met als doel de grenzen van het museum(white cube) te doorbreken en de kunst tussen de mensen te brengen. 51 kunstenaars maakte site specifieke werken die tentoongesteld werden in particuliere huizen.

Volgens Buthe is het museum “één van de weinige plaatsen die de waarden ‘rust, ingetogenheid en meditatie’ nog conserveert”.  Tijdens Chambres d'Amis probeert hij deze waarden van het museum over te brengen aan de bewoners en bezoekers van zijn ‘gastenhuis’. Buthe werkte in de Hoogstraat 68, in het huis van Katinka Stenbock-Fermor.  Hij schilderde het raam dat aan de straatkant uitgaf blauw, waardoor de buitenwereld niet meer kon doordringen in het huis en er een in zichzelf gekeerde ruimte ontstond. Zo schept hij de ruimte als het ware om tot een museum.  In deze ruimte bracht hij vervolgens elementen aan die refereren naar de uitbarsting van de Vesuvius.  Aan de wand hingen beschilderde foto’s van Italiaanse jongemannen, de ‘getuigen’ van de uitbarsting. Het zijn de foto’s die de Duitse fotograaf Wilhelm von Gloeden nam vlak voor de laatste uitbarsting van de Vesuvius in de 19de eeuw.  Op de wanden creëerde hij vlakken van donkerblauwe uitgelopen verfstrepen, een symbool voor de oneindigheid.  In het midden van de kamer plaatste hij een dodenschrijn. Een luchter – symbool voor de zon – bekroont een stapel beenderen, die verwijzen naar de  dood van de slachtoffers.  

Het werk van Buthe is niet exemplarisch voor de Chambres d’Amis tentoonstelling. Zoals in de rest van zijn oeuvre zijn de beweegredenen achter het werk afkomstig uit zijn persoonlijke fascinaties. Het werk staat ver af van de leefwereld van de bewoners en bezoekers, en is daardoor weinig toegankelijk. Bovendien ontloopt Buthe het uitgangspunt van de tentoonstelling door het huis eerst om te vormen tot een museum. Hij doet dit echter op een veel minder kritische en emblematische manier dan Daniël Buren en voegt daardoor geen extra waarde toe aan het werk.