Difference between revisions 32103602 and 32103603 on plwiki

'''[[Manchester United F.C.|Manchester United]]''' założony został w 1878 jako Newton Heath LYR Football Club. W 1902, dziesięć lat po dołączeniu do The Football League i sześć lat przed pierwszym mistrzostwem kraju był blisko bankructwa i zmienił swoją nazwę na obecną. W 1910 Manchester United przeniósł się na Old Trafford, na którym drużyna do dziś rozgrywa mecze. Jest to trzeci największy stadion piłkarski w Wielkiej Brytanii. W 1968, Manchester United pod wodzą Matta Busby'ego został pierwszym angielskim klubem, który zdobył Puchar Europy. Stało się to dziesięć lat po katastrofie lotniczej, w której poniosło śmierć ośmiu zawodników. W listopadzie 1986 trenerem zespołu został Alex Ferguson, który z Manchesterem United osiągnął najwięcej sukcesów w historii klubu.

Manchester United 19-krotnie zostawał mistrzem Anglii i jest rekordzistą pod tym względem, zdobył także rekordową liczbę 11 Pucharów Anglii i czterokrotnie triumfował w rozgrywkach o Puchar Ligi. Tym samym jest to jeden z najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich w Anglii, a także jeden z najbogatszych i najpopularniejszych na świecie. W 1991 Manchester United znalazł się na London Stock Exchange, a w maju 2005 został kupiony za prawie 800 milionów funtów przez rodzinę Glazerów.

== Początki (1878-1945) ==
Klub został założony w roku 1878 przez grupę pracowników kolei pod nazwą Newton Heath Lancashire & Yorkshire Railway, wkrótce skróconą do Newton Heath (potocznie zespół nazywano ''The Heathens''). Klub był jednym z założycieli [[Football Alliance]] w 1889 r., a trzy lata później wraz z resztą zespołów dołączył do [[The Football League]]. Był wówczas jedną z trzech najsilniejszych drużyn Football Alliance, które dopuszczono do gry w pierwszej lidze (Football League First Division).

Klub stawił czoła bankructwu w 1902 r. i został uratowany przez [[John Henry Davies|J.H. Daviesa]] który spłacił klubowe długi i zmienił jego nazwę na '''Manchester United''', zmienił również kolory drużyny ze złotego i zielonego na znane nam dzisiaj. Z nową nazwą United wygrali ligę w 1908 r. i Puchar Anglii 26 kwietnia 1909 r. grając w Crystal Palace przeciwko Bristol City. Później dzięki wsparciu finansowemu Daviesa, United przeprowadzili się z [[Bank Street (stadion)|Bank Street]] na nowy stadion [[Old Trafford]] w 1910 r. Wygrali ligę po raz drugi już w rok po przeprowadzce na nowy stadion czyli w 1911 r.

== Lata Busby'ego (1945-1969) ==
[[Plik:Munich memorial plaque.JPG|thumb|300px|Tablica upamiętniająca katastrofę w Monachium]]
W 1945 r. na stanowisku menadżera zespołu został zatrudniony [[Matt Busby]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.manutd.com/publish.sps?pagegid=%7BA92398BD-4211-402B-B90A-BF0DE2924904%7D&teamid=1453&section=search&bioid=92602| tytuł =manutd.com – managers | data dostępu = 2010-09-06| autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = en}}</ref>. Pod jego wodzą klub czterokrotnie w latach 1945-1951 zajmował w lidze drugie miejsce (1947,1948,1949,1951), by w roku 1952 sięgnąć po mistrzostwo<ref name="Busby2">{{cytuj stronę| url =http://www.manutd.com/default.sps?pagegid={A92398BD-4211-402B-B90A-BF0DE2924904}&bioid=92602&section=search&page=2 | tytuł = manutd.com – managers| data dostępu = 2010-09-06| autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = en}}</ref>. W roku 1948 drużyna zdobyła Puchar Anglii, pokonując w finale [[Blackpool F.C.]] 4:2.<ref name="Busby2"/>

Busby prowadził politykę wprowadzania młodych zawodników na murawę, kiedy to tylko było możliwe. Zespół dzięki temu wygrał ligę w 1956 r., a średnia wieku zawodników wynosiła tylko 22 lata. Ta polityka stała się głównym powodem klubowych sukcesów. W następnym sezonie, wygrali ligę ponownie i doszli do finału Pucharu Anglii, przegrywając tylko z [[Aston Villa F.C.|Aston Villą]]. Stali się również pierwszą angielską drużyną, która rywalizowała w Pucharze Europy i doszła do półfinału.

6 lutego 1958 r. miała miejsce [[katastrofa lotu British European Airways 609]], na pokładzie którego drużyna wracała po meczu w Pucharze Europy. Rozbił się on przy starcie z lotniska w [[Monachium]], zabierając życia 8 piłkarzy i 4 członków sztabu szkoleniowego oraz 15 innych pasażerów. Wśród ofiar katastrofy byli: [[Geoff Bent]], [[Roger Byrne]], [[Eddie Colman]], [[Duncan Edwards]], [[Mark Jones]], [[David Pegg]], [[Tommy Taylor]], [[Liam Whelan|Liam "Billy" Whelan]] oraz członkowie sztabu szkoleniowego [[Walter Crickmer]], [[Bert Whalley]], [[Tom Curry]]. Po wydarzeniach z [[Monachium]] kibice Manchesteru United zaczęli nosić czarne wstęgi na biało-czerwonych szalikach, co ostatecznie doprowadziło do oficjalnego uznania przez klub barw biało-czerwono-czarnych<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.devilpage.pl/index/dzialy/4/monachium_1958/ |tytuł=Monachium – Kwiaty Manchesteru na zawsze w naszych sercach|opublikowany=http://www.devilpage.pl |język=pl}}</ref>. Po katastrofie zaczęto rozmawiać o tym czy klub powinien po tym co się stało zawiesić działalność, ale [[Jimmy Murphy]] który przejął pałeczkę menadżera do chwili wyzdrowienia Matta Busby'ego z urazów odniesionych w katastrofie nie dopuścił do tego. Klub kontynuował grę z tymczasowym trenerem. Pomimo tego, po raz kolejny doszli do finału Pucharu Anglii gdzie przegrali z [[Bolton Wanderers F.C.|Boltonem]].

Busby kompletnie odbudował zespół we wczesnych latach 60., zatrudniając takich piłkarzy jak [[Denis Law]] i [[Pat Crerand]]. Zespół wygrał Puchar Anglii w 1963, później zwyciężył w lidze w 1965 i 1967, a następnie jako pierwszy angielski klub wygrali Puchar Europy w 1968 r. Manchester United stał się sławnym klubem ponieważ posiadał w swoich szeregach trzech zdobywców [[Złota Piłka|Złotej Piłki]]: [[Bobby Charlton|Bobby'ego Charltona]], [[Denis Law|Denisa Lawa]] i [[George Best|George'a Besta]]. Busby zrezygnował z bycia menadżerem United w 1969 r. i został zastąpiony przez trenera drużyny rezerw i zarazem byłego gracza United [[Wilf McGuinness|Wilfa McGuinnessa]].

== 1969-1986 ==
'''United''' walczyli pod wodzą [[Wilf McGuinness|Wilfa McGuinnessa]] i [[Frank O'Farrell|Franka O'Farrella]] zanim menadżerem stał się [[Tommy Docherty]] pod koniec 1972 r. Docherty, albo "the Doc" ("Doktorek"), uratował United przed spadkiem w tym sezonie, ale United zostali wyeliminowani w 1974 r. Zespół awansował za pierwszym podejściem i doszedł do finału Pucharu Anglii w 1976 r., jednak został w nim pokonany przez [[Southampton]]. Doszedł do finału ponownie w 1977 r., pokonując w nim [[Liverpool F.C.|Liverpool]]. Mimo sukcesu i popularności wśród kibiców, Docherty wkrótce po finale został zwolniony z fotela menadżera z powodu wykrycia jego romansu z żoną fizjoterapeuty United.

[[Dave Sexton]] zastąpił Docherty'ego na stanowisku menadżera latem 1977 r. i sprawił, że zespół zaczął grać formacją bardziej defensywną. Ten styl gry był niepopularny wśród kibiców, którzy byli przyzwyczajeni do ofensywnej gry, którą preferowali Docherty i Busby. Sexton nie potrafił wygrać żadnego trofeum, więc został zwolniony w 1981 r., pomimo wygrania przez United swoich siedmiu ostatnich meczów pod wodzą Sextona.

Został zastąpiony przez przebojowego [[Ron Atkinson|Rona Atkinsona]], który od razu pobił brytyjski rekord transferowy, zatrudniając [[Bryan Robson|Bryana Robsona]] z [[West Bromwich Albion FC|West Bromwich Albion]]. Zespół Atkinsona został wzmocniony kolejnymi nowymi graczami, takimi jak: [[Jesper Olsen]] i [[Gordon Strachan]] grającymi obok dawnych klubowych młodzików: [[Norman Whiteside|Normana Whiteside'a]] i [[Mark Hughes|Marka Hughesa]]. United wygrali Puchar Anglii w 1983 i 1985 r. i były duże szanse na wygranie ligi w sezonie 1985/1986, po tym jak wygrali 10 pierwszych ligowych meczów. Bardzo wcześnie bo już na początku października mieli 10 punktową przewagę nad drugim zespołem w tabeli. Jednak forma zespołu spadła i United ukończyli sezon na czwartym miejscu w lidze. Słaba forma pozostała do następnego sezonu i United mieli w nim minimalną przewagą nad strefą spadkową, Atkinson został zwolniony.

== Era Sir Alexa Fergusona ==
[[Plik:Alex Ferguson.jpg|thumb|250px|Sir Alex Ferguson]]

=== Przed potrójną koroną (1986-1998) ===
[[Alex Ferguson]] przybył z [[Aberdeen FC]] by zastąpić Atkinsona i poprowadził klub do 11 miejsca w lidze na koniec sezonu. W następnym sezonie 1987/1988, United zajęli 2 miejsce z [[Brian McClair|Braianem McClairem]] w składzie, który zdobył w lidze 20 goli dla United, po raz pierwszy od czasów George'a Besta.

Jednak mimo to, United szło bardzo źle do 1989 r. i klub był bliski spadku z ligi. Dodatkowo wiele transferów Fergusona nie znalazło akceptacji fanów. Pojawiły się pogłoski o możliwości zwolnienia Fergusona na początku 1990 r., ale zwycięstwo w 3 rundzie Pucharu Anglii nad [[Nottingham Forest F.C.]] dało nadzieję na w miarę udany sezon. United zdobyli Puchar, pokonując w finale [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]].

United wygrali [[Puchar Zdobywców Pucharów w piłce nożnej|Puchar Zdobywców Pucharów]] w sezonie 1990/1991, pokonując w finale mistrza [[Hiszpania|Hiszpanii]] – [[FC Barcelona|Barcelonę]], ale kolejny sezon okazał się rozczarowaniem dla nich, ponieważ przegrali w końcówce tytuł mistrza ligi na rzecz [[Leeds United A.F.C.|Leeds United]]. W międzyczasie tj. w 1991 klub wszedł na [[London Stock Exchange|Londyńską Giełdę Kapitałową]] i został wyceniony na 47 milionów [[Funt szterling|funtów]], od tej pory finanse klubu są dostępne do wglądu publicznego.

Przybycie do drużyny [[Éric Cantona|Erica Cantony]] w listopadzie 1992 r. było punktem zwrotnym w historii United. Gdy Cantona zgrał się z najlepszymi zaufanymi talentami: [[Gary Pallister|Garym Pallisterem]], [[Denis Irwin|Denisem Irwinem]] i [[Paul Ince|Paulem Incem]], tak dobrze jak zrobił to [[Ryan Giggs]] który już stawał się gwiazdą, skończyli sezon 1992/1993 z tytułem mistrza Anglii. Był to ich pierwszy tytuł od roku 1967. W następnym sezonie po raz pierwszy wygrali dublet (ligę i Puchar Anglii), ale klub przeżył też smutne wydarzenie w tym sezonie. 20 stycznia 1994 r. umarł legendarny menadżer i prezydent klubu Matt Busby.

W sezonie 1994/1995, Cantona dostał zawieszenie na osiem miesięcy za wskoczenie w publiczność i zaatakowanie fana [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]] Matthew Simmonsa, w meczu United na stadionie [[Selhurst Park]]. Remisując swój ostatni ligowy mecz (nie wygrywając przez to ligi) i przegrywając z [[Everton F.C.|Evertonem]] w finale Pucharu Anglii, zostali największymi przegranymi sezonu. Wtedy Ferguson rozwścieczył kibiców sprzedając kluczowych zawodników i zastępując ich młodymi wychowankami klubu takimi jak: [[David Beckham]], [[Gary Neville]], [[Phil Neville]] i [[Paul Scholes]]. Nowi zawodnicy szybko stali się regularnymi [[Reprezentacja Anglii w piłce nożnej|reprezentantami Anglii]]. Radzili sobie zaskakująco dobrze i United wygrali dubla ponownie w sezonie 1995/1996. Po raz pierwszy zdarzyło się, że angielski zespół zdobył dubla dwa razy.

Wygrali ligę ponownie w 1997 r. i Eric Cantona ogłosił, że przechodzi na futbolową emeryturę w wieku lat 30. Kolejny sezon (1997/1998) zaczęli dobrze, ale ukończyli go na drugim miejscu, za [[Arsenal F.C.|Arsenalem]], który wygrał dubla w tym sezonie.

=== Potrójna korona (1998-1999) ===
1998/1999 był sezonem, w którym Manchester United odniósł największe sukcesy, w całej angielskiej historii klubów piłkarskich. Stali się pierwszym i jedynym angielskim zespołem, który wygrał "potrójną koronę" – [[Premier League]], [[Puchar Anglii w piłce nożnej|Puchar Anglii]] i [[Liga Mistrzów UEFA|Ligę Mistrzów]] w jednym sezonie. W finałowym meczu tego sezonu pokonali [[Bayern Monachium]] w finale Ligi Mistrzów 2:1, pierwszy gol dla MU został strzelony w ostatniej minucie meczu, drugi w doliczonym czasie gry, oba przez późno wprowadzonych rezerwowych [[Teddy Sheringham|Teddyego Sheringhama]] i [[Ole Gunnar Solskjær]]a. Alex Ferguson otrzymał później tytuł szlachecki za swój wkład w rozwój angielskiego [[Piłka nożna|futbolu]].

=== Po potrójnej koronie (1999-2007) ===
[[Plik:Old Trafford inside 20060726 1.jpg|thumb|300px|Old Trafford]]
United wygrali ligę w 2000 i 2001 r., ale w tych sezonach bezskutecznie starali się o odzyskanie Pucharu Ligi Mistrzów. Ferguson zaadoptował bardziej defensywną taktykę, aby sprawić, by United byli trudniejszym rywalem do pokonania w [[Europa|Europie]], ale nie przyniosło to spodziewanych efektów i United skończyli sezon na 3. miejscu w 2002 r. Odzyskali tytuł mistrza [[Premier League|Premiership]] w następnym sezonie (2002/2003) i zaczęli dobrze kolejny sezon, ale ich forma spadła znacząco kiedy [[Rio Ferdinand]] został zawieszony na osiem miesięcy za niezgłoszenie się na [[doping wydolnościowy|badanie antydopingowe]]. Mimo to wygrali Puchar Anglii w 2004 r. eliminując z rozgrywek Arsenal (późniejszego zwycięzcę Premiership), który stał na ich drodze do finału, w którym pokonali [[Millwall F.C.|Millwall]].

United w sezonie 2004/2005 charakteryzowali się niską skutecznością strzelecką. Spowodowane to było głównie przez kontuzję napastnika [[Ruud van Nistelrooy|Ruuda van Nistelrooya]]. Drużyna zakończyła ten sezon bez żadnego trofeum i na 3. miejscu w lidze. Tym razem nawet "nagroda pocieszenia" (Puchar Anglii) przepadła im, gdyż przegrali w finale w rzutach karnych po bezbramkowym meczu z Arsenalem. Poza murawą głównym tematem była możliwość przejęcia klubu na koniec sezonu, przez biznesmena z [[Tampa|Tampy]] na [[Floryda|Florydzie]], [[Malcolm Glazer|Malcolma Glazera]], który aktualnie posiadał zespół [[Tampa Bay Buccaneers]], który gra w [[futbol amerykański]]. Glazer przejął kontrolę nad interesami klubu.
{{wikinews|Niezadowoleni kibice Manchesteru United zakładają nowy klub|Niezadowoleni kibice Manchesteru United zakładają nowy klub}}
United mieli kiepski start w sezon 2005/2006, ponieważ opuścił ich pomocnik [[Roy Keane]] i dołączył do [[Celtic FC|Celtiku]] – klubu któremu kibicował za młodu. Keane odszedł, gdy publicznie skrytykował grę niektórych swoich klubowych kolegów, za marną postawę w fazie grupowej Ligi Mistrzów. United zajęli czwarte, a zarazem ostatnie miejsce w grupie i odpadli przed fazą pucharową. Zdarzyło się to po raz pierwszy od ponad dekady. Ten sezon wypadł słabo również dlatego, że czołowi gracze zespołu m.in. [[Gabriel Heinze]], [[Alan Smith (ur. 1980)|Alan Smith]] i [[Paul Scholes]] doznali poważnych [[Stłuczenie|kontuzji]]. Jednakże nie skończyli sezonu z pustymi rękami, wygrali [[Puchar Ligi Angielskiej 2005/2006|Puchar Ligi Angielskiej 2006]], pokonując w finale [[beniaminek|beniaminka]] [[Wigan Athletic F.C.|Wigan Athletic]] 4:0. United zapewnili sobie także 2 miejsce w lidze i co za tym idzie automatyczną kwalifikację do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w finałowym dniu sezonu [[Charlton Athletic F.C.|Charlton Athletic]] 4:0. Także w 2006 roku nowym sponsorem United zostało AIG, którego logo widnieje na koszulkach Manchesteru od początku nowego sezonu 2006/2007.
Od sezonu 2010/2011 na koszulkach widnieje nazwa sponsora głównego czyli Aon .

=== Potrójna korona (2007-2008) ===
Sezon 2007/2008 Manchester United zaczął od tryumfu w meczu o Superpuchar Anglii w którym wygrał po rzutach karnych z Chelsea, po 90. minutach gry był remis 1:1 w serii jedenastek MU zwyciężyło 3:0 a Edwin Van der Sar obronił wszystkie jedenastki w wykonaniu graczy Chelsea.W angielskiej Premier League  MU chciał obronić tytuł mistrza Anglii. Najważniejszym czynnikiem który pozwolił na obronienie tytułu była nierówna gra ich rywali. Na początku Arsenal regularnie zmieniał się z Manchesterem na pozycji lidera tabeli.
W rundzie wiosennej jednak kontuzji dostał napastnik londyńczyków Eduardo, zaś prowadzony przez Arsene'a Wengera młody zespół zaczął tracić punkty. Kiedy wydawało się, że Manchesterowi United nic nie stanie na przeszkodzie w zdobyciu mistrzostwa, nagle "obudziła się" Chelsea FC. Szybko dogoniła Manchester, który utrzymywał się do końca sezonu na 1. miejscu dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu. Walka toczyła się do ostatniej kolejki, w której Manchester grał z Wigan Atletic, a Chelsea z Boltonem Wanderers. 11 maja 2008 r.Chelsea zremisowała 1:1 z Boltonem,a Manchester United pokonał na wyjeździe [[Wigan Athletic F.C.|Wigan Athletic]] 2:0 (1:0) i po raz 17. w historii klubu został mistrzem Anglii. 21 maja 2008 r. na stadionie Łużniki w [[Moskwa|Moskwie]] w finale [[Liga Mistrzów UEFA|Ligi Mistrzów]], zespół rozegrał mecz z wicemistrzem Anglii – [[Chelsea F.C.|Chelsea Londyn]]. Regulaminowy czas gry skończył się wynikiem 1:1. Po bezbramkowej [[dogrywka|dogrywce]] odbyły się decydujące o wyniku [[Rzut karny (piłka nożna)|rzuty karne]], w których Manchester wygrał 6:5 i sięgnął po raz trzeci w historii po Puchar Europy.

=== Sezon czterech trofeów (2008-2009) ===
United rozpoczęli sezon 2008/2009 od zwycięstwa 3:1 po karnych (0:0 w meczu) z [[Portsmouth]] w meczu o [[Tarcza Wspólnoty|Tarczę Wspólnoty]], był to już 17. triumf klubu w tych rozgrywkach. Kolejne miesiące to słaba postawa w [[Premier League]] i porażka 1:2 z [[Zenit Sankt Petersburg|Zenitem Sankt Petersburg]] o [[Superpuchar Europy UEFA|Superpuchar Europy]]. W grudniu 2008 roku Manchester United po raz pierwszy w historii zwyciężył w [[Klubowe mistrzostwa świata w piłce nożnej|Klubowych Mistrzostwach Świata]]. 1 marca 2009 roku klub zdobył [[Puchar Ligi Angielskiej w piłce nożnej|Puchar Ligi Angielskiej]] po raz trzeci w historii. W finale rozgrywek pokonał [[Tottenham Hotspur F.C.|Tottenham Hotspur]] po rzutach karnych 4:1 (0:0 w meczu).
16 maja 2009 r. klub zagwarantował sobie 18. tytuł mistrza Anglii, wyrównując rekord {{Fb|Liverpool}}u. W Lidze Mistrzów dotarł do finału, w którym przegrał 0:2 z [[FC Barcelona|FC Barceloną]].
W sezonie 2008-2009 [[Edwin van der Sar]] ustanowił rekord wszystkich lig brytyjskich w ilości rozegranych spotkań bez utraty bramki. Zachował czyste konto przez 14 kolejnych meczów – 1311 minut. Ta seria skończyła się 4 marca 2009 r. w meczu przeciwko [[Newcastle United F.C.|Newcastle United]].

=== Przełomowy sezon (2009-2010) ===
Przed sezonem [[Cristiano Ronaldo]] odszedł do [[Real Madryt|Realu Madryt]] za rekordową sumę 80 milionów funtów (93 miliony euro), a [[Carlos Tévez]] zdecydował po 2 letnim wypożyczeniu przenieść się do lokalnego rywala – [[Manchester City F.C.|Manchesteru City]]. Było to duże osłabienie drużny zważywszy, że nadchodzący sezon mógł przynieść dwa rekordy ligi angielskiej – 19 triumf rozgrywek, a zarazem czwarty z rzędu. United rozpoczął rozgrywki od porażki w meczu o [[Tarcza Wspólnoty|Tarczę Wspólnoty]] z [[Chelsea F.C.|Chelsea]]. W styczniu 2010 r. Manchester United emitując i sprzedając serię obligacji zgromadził 504 miliony funtów. Kwota ta pozwoliła spłacić większość zobowiązań klubu wobec banków. Pod zastaw poszedł obchodzący 100 lecie istnienia stadion [[Old Trafford]], a także okoliczne grunty i kontrakty sponsorskie. Wywołało to wśród kibiców liczne protesty. W lutym 2010 r. Manchester United sięgnął drugi raz z rzędu i czwarty raz w historii po [[Puchar Ligi Angielskiej w piłce nożnej|Puchar Ligi Angielskiej]] w finale na [[Wembley]] pokonując 2:1 [[Aston Villa F.C.|Aston Villa]]. W Lidze Mistrzów United dotarli do ćwierćfinału w którym przegrali dwumecz z [[Bayern Monachium|Bayernem Monachium]], a w [[Premier League]] zajęli drugie miejsce przegrywając z [[Chelsea F.C.|Chelsea Londyn]] jednym punktem.

=== 19 Mistrzostwo Anglii (2010-2011) ===
Manchester United przystępując do nowego sezonu nie poczynił większych ruchów transferowych. Do zespołu dołączył m.in. [[Javier Hernández]], który już w swoim oficjalnym debiucie przeciwko [[Chelsea F.C.|Chelsea]] w meczu o [[Tarcza Wspólnoty|Tarczę Wspólnoty]] strzelił bramkę na 2-0 (mecz zakończył się zwycięstwem Manchesteru 3-1). Kolejne miesiące to passa 23 meczów bez porażki. Pierwsza w sezonie przytrafiła się 30 listopada w ćwierćfinale [[Puchar Ligi Angielskiej w piłce nożnej|Pucharu Ligi Angielskiej]] przeciwko [[West Ham United F.C.|West Hamowi United]], w którym to podopieczni [[Alex Ferguson|Alexa Fergusona]] przegrali aż 0-4. W [[Puchar Anglii w piłce nożnej|Pucharze Anglii]] zawodnicy United dotarli do półfinału, w którym przegrali ze swoim lokalnym rywalem, [[Manchester City F.C.|Manchesterem City]] 0-1. Klub wygrał rozgrywki [[Premier League]], zapewniając sobie 19 tytuł w przedostatniej kolejce. Poprawił tym samym rekord 18-tu mistrzostw Anglii należący do tej pory do [[Liverpool F.C.|Liverpoolu F.C.]]. W [[Liga Mistrzów UEFA|Lidze Mistrzów]] Manchester United dotarł do finału, w którym to musiał uznać wyższość piłkarzy [[FC Barcelona|FC Barcelony]]. Hiszpanie pewnie wygrali to spotkanie 3-1. Mecz ten został rozegrany 28 maja na stadionie [[Stadion Wembley|Wembley]] w [[Londyn]]ie.

=== Sezon 2011-2012 ===
{{main|Manchester United F.C. w sezonie 2011/2012}}
Manchester przed sezonem dokonał znacznego odmłodzenia składu. Swoje kariery zakończyli [[Paul Scholes]], [[Gary Neville]] oraz [[Edwin van der Sar]], z zespołu odeszli również doświadczeni zawodnicy [[John O'Shea]], [[Wes Brown]] i [[Owen Hargreaves]]. W ich miejsce zostali pozyskani [[Ashley Young]], [[David de Gea]], [[Phil Jones]] oraz powracający z wypożyczeń [[Danny Welbeck]], [[Federico Macheda]] i Tom Cleverley. Była to największa przebudowa składu od 1994 roku. Manchester United po raz pierwszy w historii wygrał wszystkie przedsezonowe [[Mecz towarzyski|mecze towarzyskie]]. Pomimo tych wzmocnień klub odpadł już w [[Liga Mistrzów UEFA (2011/2012)/Faza grupowa|fazie grupowej Ligi Mistrzów]]. W [[Lidze Europy]] Manchester United odpadł w 1/8 rozgrywek z finalistą [[Athletic Bilbao]]. W styczniu, po serii dwóch z rzędu przegranych meczach w lidze Paul Scholes zdecydował się zawiesić swoją piłkarską emeryturę i wrócił do składu Manchesteru United. Anglik znalazł się na ławce rezerwowych derbowego meczu przeciwko Manchesterowi City w Pucharze Anglii. W ostateczności Manchester United nie wygrał  Mistrzostwa Anglii. Zdobył tyle samo punktów co [[Manchester City F.C.|Manchester City]], lecz gorszy bilans bramkowy zdecydował o mistrzostwie kraju na korzyść rywali. Sezon zakończono z jednym pucharem, [[Community Shield|tarczą wspólnoty]].

=== Sezon 2012-2013 ===
{{main|Manchester United F.C. w sezonie 2012/2013}}

== Przypisy ==
<references/>⏎
⏎
[[Kategoria:Manchester United F.C.]]