Difference between revisions 44230366 and 44423309 on plwiki

{{Dopracować|styl|uzupełnić o wydarzenia 2004-2010, poszerzyć sekcję Ofiary śmiertelne (może przemianować na Straty), dodać zdjęcia i sekcję Kontrowersje, skrócić sekcję „2003”, uzupełnić źródła}}

[[Plik:Iraq 2003 occupation.png|thumb|upright=1.8]]
(contracted; show full)
6 maja

Prezydent [[George W. Bush]] mianował cywilnym administratorem Iraku [[Paul Bremer|L. Paula Bremera]], byłego ambasadora i dyrektora pionu walki z terroryzmem w Departamencie Stanu. Gen. J. Garner pozostał nadal szefem [[ORHA]].

10 maja

Do Iraku powrócił z uchodźstwa w Iranie ajatollah [[M
ouhammad Bakir al-Hakim]], przywódca duchowy największego w Iraku ugrupowania szyickiego[[Najwyższa Rada Islamska w Iraku|Najwyższej Rady Rewolucji Islamskiej w Iraku]].

11 maja

Gen. [[Tommy Franks]] ogłosił rozwiązanie partii [[Partia Baas (Irak)|Baas]], dotychczasowego zaplecza politycznego [[Saddam Husajn|Saddama Husajna]].

12 maja

[[Paul Bremer|L. Paul Bremer]] – nowy cywilny administrator Iraku przybył do [[Bagdad]]u.

16 maja

[[Paul Bremer|L. Paul Bremer]] obiecał powołanie 25-30-osobowej Rady Doradczej w miejsce zapowiadanych przez [[Jay Garner|Jaya Garnera]] tymczasowych władz irackich. Ponadto ogłosił także, iż około 15-30 tys. działaczy i funkcjonariuszy partii [[Partia Baas|Baas]]Baas straci posady państwowe.

17 maja

Zakończono opracowywanie struktur kontyngentu polskiego w Wielonarodowej Dywizji sił stabilizacyjnych w Iraku. Liczebność kontyngentu ustalono na około 2500 żołnierzy. Dowództwo i sztab dywizji oparto na dowództwie i sztabie 12 Dywizji Zmechanizowanej ze [[Szczecin]]a.

19 maja

(contracted; show full)

23 maja

[[Paul Bremer|L. Paul Bremer]] rozwiązał irackie siły zbrojne i organa bezpieczeństwa, formalnie zwalniając ze służby przeszło 400 tys. żołnierzy i funkcjonariuszy. Rozpoczęły się protesty wojskowych i policjantów pozbawionych środków do życia. Bezrobocie w Iraku przekroczyło 50%.

25 maja

[[Paul Bremer|L. Paul Bremer]] rozwiązał dwie formacje paramilitarne opozycji antyhusajnowskiej: 700-osobowe Wolne Siły Irackie (związane z [[Iracki Kongres Narodowy|Irackim Kongresem Narodowym]]) i szyicką 
[[brygada Badr|brygadę Badr]] (około 10 000 ludzi wyszkolonych w Iranie, podporządkowanych [[Najwyższa Rada Rewolucji Islamskiej|Najwyższej Radzie Rewolucji Islamskiej]] w Iraku). Postanowienie nie dotyczyło kurdyjskich partyzantów – peszmergów, którzy w czasie działań wojennych przy wsparciu amerykańskich sił specjalnych wyparli wojska irackie z [[Mosul]]u i [[Kirkuk]]u.

=== Czerwiec ===
1 czerwca

Wznowienie funkcjonowania sieci dystrybucji taniej żywności kartkowej uruchomionej w 1990 r. po wprowadzeniu przez [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]] sankcji wobec Iraku za napaść na Kuwejt.

4 czerwca

Rząd RP zaakceptował użycie polskiego kontyngentu wojskowego w Iraku.

9 czerwca

Mimo upływu 40 dni od zakończenia działań zbrojnych występowały nadal niedobory wody, prądu i paliwa, powodując wzrost niezadowolenia Irakijczyków i nastroje antyamerykańskie. Oprócz sabotażystów źródłem dodatkowych trudności stali się złodzieje przewodów energetycznych i rur wodociągowych.

Do Iraku wyleciała grupa przygotowawcza polskiego kontyngentu wojskowego pod dowództwem ppłk [[Janusz Adamczak|Janusza Adamczaka]].

11 czerwca

Pierwsi żołnierze z 12 Dywizji Zmechanizowanej odlecieli do Iraku.

13 czerwca

Arabska gazeta „Al-Kuds al  -Arabi” wydawana w [[Londyn]]ie zamieściła list napisany podobno przez [[Saddam Husajn|Saddama Husajna]]. Były dyktator wezwał cudzoziemców do opuszczenia Iraku i zagroził dokonaniem ataków terrorystycznych na kraje, których wojska okupują Irak. W liście wymieniono także Polskę.

16 czerwca

Urząd [[Joy Garner|Joya Garnera]], Biuro Odbudowy i Pomocy Humanitarnej ([[ORHA]]), został włączony do struktur Tymczasowych Władz Koalicyjnych i zlikwidowany. Gen. Garner już wcześniej wrócił do USA.

17 czerwca

(contracted; show full)
23 czerwca

W środkowym Iraku zaczęły mnożyć się ataki na wojska Stanów Zjednoczonych. Amerykanie ogłosili, że przez czas nieokreślony będą płacić uposażenie byłym żołnierzom irackim z wyjątkiem oficerów Gwardii Republikańskiej i funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa. Zapowiedzieli też utworzenie w ciągu dwóch lat 40-tysięcznej nowej armii irackiej.

27 czerwca

Ajatollah 
[[MoMuhammad Bakir al-Hakim]], jeden z duchowych przywódców szyitów irackich, wezwał wiernych, by nie atakowali sił koalicji amerykańsko-brytyjskiej. Stosowanie przemocy to ostateczność. Powinniśmy zacząć od rokowań i pokojowego demonstrowania przeciwko okupacji.

30 czerwca

W czerwcu w atakach dokonywanych przez Irakijczyków zginęło 17 żołnierzy Stanów Zjednoczonych, o 9 więcej niż w maju. Sekretarz obrony USA [[Donald Rumsfeld]] stwierdził, że nie jest to wojna partyzancka.

=== Lipiec ===
7 lipca
(contracted; show full)

22 lipca

Żołnierze amerykańscy dokonali szturmu na willę w [[Mosul]]u, zabijając broniących się w niej synów [[Saddam Husajn|Saddama Husajna]]: Udaja i Kusaja. Wcześniej wyznaczono za nich nagrody po 15 mln USD, które otrzymał właściciel willi. Za głowę Saddama Husajna obiecano 25 mln USD.

23 lipca

Arabska telewizja Al-Arabij
ja odtworzyła taśmę z przemówieniem [[Saddam Husajn|Saddama Husajna]] nawołującym do dżihadu przeciw okupantom, nagraną prawdopodobnie 20 lipca.

30 lipca

Rada Zarządzająca wyłoniła 9-osobowe grono kierownicze, którego członkowie będą rotacyjnie (przez miesiąc) kierować jej pracami. Pierwszym przewodniczącym został [[Ibrahim al-Dżafari]], szyita z partii [[Zew Islamu]].

(contracted; show full)[[Kategoria:2005 w Iraku]]
[[Kategoria:2006 w Iraku]]
[[Kategoria:2007 w Iraku]]
[[Kategoria:2008 w Iraku]]
[[Kategoria:2009 w Iraku]]
[[Kategoria:2010 w Iraku]]
[[Kategoria:2011 w Iraku]]
[[Kategoria:2012 w Iraku]]