Difference between revisions 45521914 and 45634795 on plwiki

[[Plik:Hipolit Pinko - Portret dziewczynki z koszykiem kwiatów.jpg|mały|Hipolit Pinko, ''Portret dziewczynki z koszykiem kwiatów'', [[pastel]] przedstawiający być może najstarszą córkę artysty Marię, 1878, [[Muzeum Narodowe w Warszawie]]]]
'''Hipolit Kasjan Pinko''' (ur. 1836 w [[Płock|Płocku]], zm. 1901 w [[Kalisz|Kaliszu]]) – polski malarz i nauczyciel szkół gimnazjalnych w Radomiu. 

Hipolit Pinko był synem nauczyciela [[Liceum Ogólnokształcące im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku|Szkoły Wojewódzkiej w Płocku]]. Ukończył gimnazjum w Płocku, od 1855 do 1861 roku studiował w [[Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie|Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie]], gdzie kształcił się m.in. u [[Rafał Hadziewicz|Rafała Hadziewicza]]. Wystawiał swoje prace na warszawskich wystawach, m.in. organizowanych przez [[Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych]] (8962, 1866, 1867). 

Około roku 1869 przeprowadził się do [[Radom|Radomia]]. Przez 25 lat pracował w radomskich szkołach gimnazjalnych jako nauczyciel rysunku, malarstwa i kaligrafii. Krótko (1993–1994) uczył także we Włocławku. Bardzo pochlebnie wyrażał się o nim [[Wasilij Smorodinow]], chwaląc jego umiejętności nauczycielskie, skutkujące sukcesami uczniów. W 1895 Pinko otrzymał [[Order Świętego Stanisława (Rosja)|order św. Stanisława II klasy]]. Nie był jednak nastawiony prorosyjsko – w jego mieszkaniu odbywały się zebrania patriotycznej polskiej młodzieży, m.in. tajnego kółka samokształceniowego „Aryele”, organizowanego przez [[Kazimierz Kelles-Krauz|Kazimierza Kellesa-Krauza]].

W 1871 Hipolit Pinko ożenił się z Jadwigą Pelagią Szymańską. Mieli pięcioro dzieci, z których dwoje zmarło w dzieciństwie. Najstarsza córka, Maria (1872–1911), była żoną [[Władysław Bukowiński (Selim)|Władysława Bukowińskiego]] i wspólnie z nim redagowała czasopismo [[Sfinks (miesięcznik)|„Sfinks”]]. Trzecia córka, Helena (1875–1944), wyszła za mąż za pasierba malarza [[Józef Brandt|Józefa Brandta]] – ich córka była żoną brata [[Witold Gombrowicz|Witolda Gombrowicza]] Jerzego; możliwe więc, że Hipolit Pinko był pierwowzorem postaci profesora Pimki z ''[[Ferdydurke]]''. 

Hipolit Pinko zmarł w 1901 roku. Pogrzeb miał miejsce na cmentarzu w Kaliszu, później prochy Pinki przeniesiono do rodzinnego grobu na cmentarzu w Radomiu (kwatera 16a)<ref name="radom">{{Cytuj|autor=Janusz Wieczorek|tytuł=Znani i nieznani radomianie cz. 2|data dostępu=2016-04-08|opublikowany=www.zabytkicmentarza.radom.pl|url=http://www.zabytkicmentarza.radom.pl/index.php/sciezki-edukacyjne/znani-i-nieznani-radomianie-cz-2}}</ref>. 

Prace artysty znajdują się m.in. w [[Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu]]<ref name="radom" />.Auguste Clot (ur. 1858 w Paryżu, zm. 1936 tamże) – francuski grafik, zajmujący się głównie litografią barwną. 

Początkowo pracował u Achille’a Lemerciera, w 1896 roku rozpoczął działalność we własnej pracowni (istniejącej do 1962 roku). Współpracował m.in. z wydawnictwem Ambroise’a Vollarda i La Maison Moderne oraz niemieckim czasopismem „Pan”. Namówił niektórych artystów, m.in. Paula Cézanne’a i Henri Fantin-Latoura, do wykonywania rysunków bezpośrednio na kamieniu. 

Przeprowadzał wiele eksperymentów z metodami wykonywania barwnych litografii, dzięki czemu znakomicie oddawał rysunki kredkami, pastele i akwarele. Jest autorem ok. 800 litografii, mających miejsce wśród najważniejszych prac graficznych tamtej epoki. 

http://cyfrowe.mnw.art.pl/dmuseion/docmetadata?id=9172&show_nav=true

tytuł: Mistrzowie pastelu

redaktor: Anna Grochala; Joanna Sikorska

rozdział: Hipolit Kasjan Pinko

autor: Marcin Romeyko-Hurko⏎
⏎
miejsce: Warszawa

data: 2015

wydawca: Muzeum Narodowe w Warszawie

isbn: 9788371009174

str.: 342–343

{{Przypisy}}554