Revision 55604535 of "II wojna syryjska" on plwiki

{{DNU|artykuł|podstrona=2019:01:15:II wojna syryjska}}
'''Druga wojna syryjska''' ([[260 p.n.e.]] - [[253 p.n.e.]]) – konflikt pomiędzy Egiptem [[Ptolemeusze|Ptolomeuszy]] a królestwem [[Seleucydzi|Seleukidów]]. Na czele obu stron stali [[Ptolemeusz II]] oraz [[Antioch II]], popierany przez wyspę [[Rodos (wyspa)|Rodos]].

Drugą wojnę syryjską poprzedziła [[wojna chremonidejska]] w latach [[267 p.n.e.]] - [[261 p.n.e.]] o [[Milet]] i [[Efez]], która wyznaczyła cele militarne obu stronom. Konflikt syryjski rozgrywał się przede wszystkim w rejonie [[Morze Egejskie|Morza Egejskiego]], [[Morze Jońskie|Jońskiego]] oraz w [[Anatolia|Anatolii]]. Na zachodzie tymczasem trwała rewolta syna króla egipskiego [[Ptolemeusz II Filadelfos|Ptolemeusza młodszego]], wspieranego przez [[Milet]] i [[Samos]]. Powstanie zakończyło się jednak w roku 259 p.n.e. porażką młodego Ptolemeusza. Rok później [[Antioch II Theos]] odzyskał Milet oraz Samos.

Krótko później egipska flota pod wodzą Chremonidesa poniosła klęskę przeciwko Rodos w [[bitwa morska pod Efezem|bitwie morskiej pod Efezem]], w wyniku czego utracono Efez na kolejne lata.

Wiosną [[255 p.n.e.]] miała miejsca kolejna [[bitwa morska w pobliżu wyspy Kos]], w wyniku której admirał egipski Patroklos, (weteran wojny chremonidejskiej w której walczył z [[Starożytna Macedonia|Macedończykami]] [[Antygon II Gonatas|Antygona II Gonatasa]] wspierającego Seleukidów) poniósł druzgocącą porażkę z rąk przeciwnika. Po tej klęsce panowanie egipskie na wyspach greckich dobiegło końca. Podobnie rzecz się miała w Anatolii, gdzie Ptolemeusze musieli uznać wyższość [[Seleukidzi|Seleukidów]]. Dzięki tym sukcesom Antioch II odzyskał utracone wcześniej [[Cylicja|Cylicję]] oraz [[Pamfilia|Pamfilię]].

Dzięki dyplomacji egipskiej do roku [[253 p.n.e.]] udało się zawrzeć pokój, który przypieczętowano małżeństwem Antiocha II z córką Ptolemeusza [[Berenika (żona Antiocha II)|Berenike]], co doprowadziło w końcu do śmierci Antiocha. Władca porzucił bowiem swoją małżonkę [[Laodika I|Laodike]]. W roku [[246 p.n.e.]] Antioch został w zemście otruty przez Laodike, podczas wizyty u byłej małżonki. Wraz z nim śmierć poniosła Berenike oraz jej dwaj synowie. Wydarzenie to stało się przyczyną wybuchu [[III wojna syryjska|trzeciej wojny syryjskiej]].

== Bibliografia ==
* Günther Hölbl: Geschichte des Ptolemäerreiches. Politik, Ideologie und Religiöse Kultur von Alexander dem Großen bis zur römischen Eroberung. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1994, S. 34–38, {{ISBN|3-534-10422-6}}

[[Kategoria:Wojny epoki hellenistycznej|Syryjska, II wojna]]