Difference between revisions 340198 and 340199 on sourceswiki

< previous diff
next diff >
Template:პროზა
<noinclude>{{დაცულია}}</noinclude>
<center><big>'''''მატეო ფალკონე?'''''</big></center><br>

'''გინმათანგალი: გ. ჭანტურია'''

პორტოვეკიოშე, ბიჟღეთ–ბჟადალჸურე, ცალაფა შარა მიღირკოლჷ გვალაშა. ათე მიკორთელ–მუკორთელ შარას აკან–აკანო დუც კირდეფი მუნაჭოფ დო აკან–აკანო თოლუნჭაფ ფაფალო ჭკირუნც.  ქიგიაჸუნუქ თე შარასჷნი, სუმი საათიში უკული ქიმიოდირთუქ ფართო, მარა ართო აკულირი დო აკოზგუმონჯილი ტების. ათე ტყას გუხორანდეს კორსიკური ჭყიშეფი დო შხვა არძო თი კათა, მისით ვემიახუჯუ თე ქიანას გოჭყაფილი სამართალშა დო დუდიშული რინა ისხუნესჷნი.   კორსიკური მოხანდეფც ჸვანაშა წვერე ვემშუღუდეს. ხონუაში დოჭყაფაშა ტების ჟიდოშე გეგნოჭუნდეს. დაჩხირი ნამთინეშა ოჩეთ მერჩქინელი დიხაში იშო ხოლო გინილენდჷ, მარა ენა მითინც ვანარღუდჷ. მუდგაქ იჸუკონი, გინოჭვილი დიხას ფენდა უღუდჷ დო ჯგირი მუნაწის ირზენდჷ.  მუნაწიში ეჭოფუაში უკული ღერც მითინი ვაღვინკანდჷ დო დიხას, ენოსქილადირი ჩხვიჩხვეფიშე კინე ეფალუნდეს ჸალეფი: შხვადო შხვა შურიში მაფალუეფი ართიანც გეგნახართუდეს დო თი აკანც ბურჭულით ვაგოჭკირუნდი ოულარცჷდა აშო ვეითქართედჷ, კოც ვარ, ტყარი ერჯის ვადაქანცედ  სოლეთინი. კოჩქ ქაღურ მითინციდა, პორტოვეკიოში ტყას დიტყობას დო იჸაუაფ თექი უშქურანჯო, ოღონც თოფიქ ოკო ვედეჟანგას დო ტყვია–წამალქ ვემიოკორდას, ვაგაჭყორდას ხოლო კორსიკური გინაქუნალიში ჸიდირქ. თინა გაჭირებას ნორჩალო დო გიოქუნალო გუმადირთჷ. თექ ტყობინელი კოც ჭყიშეფი ბჟას, ჸვალც დო ჭუბურც ვემიარკენა. ორე თამამას, სოიშახ ნოღაშა ( ქალაქშა) ვეგიახვილუ ულასჷნი.   მატეო ფალკონე ათე ტებიში გოხოლუას ოხორანდჷ. მუბორჯის (მუჟამც) მა კორსიკას ვორდი 18... წანას, ინა გვარიანი ღმალიერო იკოროცხჷდჷ. ჟინოსქუათ ორდჷ მერჩქინელი, თიშენი ნამდა მუთუნც ვართჷდ, დუც შხურეფი დო ჩხოულეფიში ჯოგით ეიჯუმანდჷ. ორინჯიშა ჭყიშეფი აფუდჷ მერჩქინელი დო თინეფი ულუანდეს.  თი ამბეშ უკული, ნამუთ მოკო გეჩუათინი, ჟირი წანა ქორდჷ მუკულირი მა მატეო ბძირინი. თიწკჷმა თინა ჟარნეჩდოვითი წანერი ქორდჷ. თოლშა ქაწირინეთ მოჭკირუა, შხუ ძვალიში, ნოშქერჯგუა უჩა თუმამი კოჩი, არწიში ნინძგიცალი ჩხვინდამი, თხჷთხჷ ლერჩქვამი, დიდი დაჩხირჯგუა თოლამი დო სილენჯიში ფერი გინოდვალირი ხორცამი. ოჸოთანდჷ ტყვიასჷნი, ვადაჩილითუანდჷ დო მუჭოთ მოღანკესჷნი, ჯოხო შორც აფუდჷ გოლაფირი დო თენა ხოლო თიჯგუა ქიანას, სოდეთ ტყვიაში  ჸოთამა ირ კოც ახუჯანდჷნი. მატეო ერჯის საფაჩის ვაჸათანდჷ. შურო ირწყებედჷნი თიში მაშორაშე ქიგეუწურუანდჷ დო  ჸვას ქიგიოჭაბანდჷ ცალფა ტყვიას. დღაშიში სინთე დო სერიში უკუმელა ართი აფუდჷ. კოჩი ახრებულო ვადეჯერდჷ თიში სიმორძგვეს, მით თექ ვაჸოფენი, მუში თოლით ვაუძირუნი თიში მეტი. ოთხონეჩი მეტრაში მაშორაშე სერით მონტებული სანთელც ქუდუდგუნდეს დო თის წოხოლე ქაწუფორუანდეს ჭიჭე სენიშ მაფართა  სინთე გითიძირედჷნი ფერი, თხჷთხჷ ქარღადის. მატეო თოფის ქიგუწურუანდჷნი, დოშკირიტუნდეს სანთელც. ართი წუთიში უკული, უკუმელას ქაჸათანდჷ თინა ქარღადის დო ოთხიშე სუმს ქუმახვამილუანდჷ. მუში მაღალი ხელუაში ჭყოლოფუათ მატეო ფალკონეს ჯოხოქ გუოლჷ. თინერი უმკურთაფუ მაჸალეთ იკოროცხჷდჷ, მუჭოთი ოშქურანჯი ნტერინი, მარა შურიტონა დო ხეგოფაჩილი კოჩი რდჷ დო პორტოვეკიოში განც ირკოჩწკჷმა თინჩას ოხორანდჷ.  ''([[მატეო ფალკონე?|ედომუშამოიავნანამ რა ჰქმნა?'''''</big></center><br>

'''სამშობლო ღვინისა'''

თბილისიდან რომ აღმოსავლეთისკენ წახვიდე, ერთი დღის მოგზაურობის შემდეგ მიადგები ერთს გრძელს მთასა, რომელსაც ჰქვია ცივი. ამ ცივის მთაზე რომ ახვიდე და იქით, აღმოსავლეთისკენ, გადაიხედო, შენ თვალწინ ქვემოთ გადაიჭიმება ვეებერთელა ვაკე, რომელსაც ჰფარავს მთელი მწვანე ზღვა ვენახებისა და ზვრებისა. ამ ვაკის ზედ შუა წელზე დაინახავს გრძელს ლაპლაპა ზოლსა, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გავლებულსა. ეს სწორე ვაკე არის კახეთის ველი, ლაპლაპა ზოლი კი – მდინარე ალაზანი, რომელიც კახეთს ჰყოფს ორს, თითქმის თანასწორ ნაწილად: აქეთა ნახევარს ჰქვია გამოღმა მხარი, იქითას – გაღმა მხარი. გაღმა მხარს საზღვრად უძევს აღმოსავლეთის დიდი და მაღალი მთები და ესენი ჰყოფენ კახეთს დაღესტნისაგან, რომელიც იწყება ამ მთებს იქით.

თუ გაღმა მხარისაკენ თვალს დააკვირვებ, ერთს ადგილას მთის ძირში გაარჩევ დიდს ღელეს, ღრმად შევარდნილს მთაში. ეს ღელე ახლა სახნავ-სათესი ადგილია, მაგრამ რომ ახლო მიხვიდე და კარგად გასინჯო, მიწების მიჯნაზე და განაპირას ადვილად შეამჩნევ ქვიტკირის ნაშთებსა. ეს ნაშთები უტყუარი ნიშნებია იმისა, რომ ეს ადგილი ნასოფლარია. სოფელი ვაშლოვანი.

დიახ, ძველს დროში სწორედ ამ ადგილას ჰყვაოდა კარგა მოზრდილი სოფელი, რომელსაც ვაშლოვანი ერქვა. დასავლეთით ამ სოფელს ერტყა ზვრები და ვენახები, ხოლო აღმოსავლეთის მხრივ ის თითქმის ეხებოდა ხშირსა და აყრილს ტყეს, რომლითაც შეფენილი იყო მთა. ამ ხშირის ტყის წყალობით შიგ შუა გულს სოფელში მიწითგან შადრევანივით ამოჩუხჩუხებდა ვეებერთელა ანკარა წყარო, რომლის ყინულივით ცივი წყალი იყო საკვირველი სასმელი მთელი სოფლისა. შენობანი სოფლისა სულ ქვიტკირისანი იყვნენ და ჰმოწმობდნენ, რომ სოფელი შეძლებული იყო. მართლაც, მაშინ ვაშლოვანმა და მთელმა კახეთმა არ იცოდა, რა იყო ვაჭრის ვალი, რომელშიაც ეხლა კახეთი ჩაფლულია. ''([[იავნანამ რა ჰქმნა?|სრულად წაკითხვა...]])''

<noinclude>[[Category:Georgian]]</noinclude>