Revision 334333 of "আদিকাণ্ড" on sourceswiki

                                               
       ৰামায়ণ ।
      আদিকাণ্ড ।
      ১ অধ্যায় ।
       বন্দনা ।
     শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ ।

ৰামায় ৰামচন্দ্ৰায় ৰামভদ্ৰায় বেধসে ।
ৰঘুনাথায় নাথায় সীতায়াঃপতয়ে নমঃ ॥
------------------------------------------
 জয় জয় কৃষ্ণ দেৱ দৈবকী নন্দন ।                            
 ব্ৰহ্মা হৰে কৰে যাৰ চৰণে বন্দন ॥১                           
 আতি অন্ত্য জাতি তৰে যাৰ লৈলে নাম ।                        
 হেন কৃষ্ণ পদে কৰোঁ সদাই প্ৰণাম ॥২                           
 নমো নমো ৰাম ৰঘুকুলৰ কমল ।                             
 কৰয়ো প্ৰকাশ নিজ যশ সুনিৰ্ম্মল ॥৩                        
 পুৰিলাহা যিতো জগতৰ মনকাম ।                            
 হেন ৰাম পদে কৰোঁ সদাই প্ৰণাম॥৪ 
 একে ব্ৰহ্ম আসি চাৰি মূৰ্ত্তি অৱতৰি ।                                                                         
 হৰিলা ভূমিৰ ভাৰ ৰাক্ষস সংহৰি ॥৫                           
 ব্ৰহ্মা আদি দেৱৰ সাধিলা প্ৰয়োজন ।                           
 প্ৰণামো সাদৰে হেন ৰামৰ চৰণ ॥৬                           
 নিজ গুৰু চৰণত কৰি নমস্কাৰ ।                               
 ৰচিলোঁ মাধৱে আদ্য কাণ্ড কথা সাৰ ॥৭                         
 আচৰি মঙ্গল গুণ কীৰ্ত্তন কৃষ্ণৰ ।       
 কৃষ্ণক স্মৰণে সিদ্ধি হৌক আৰম্ভৰ ॥৮                        
 বোলোঁ কৃতাঞ্জলি শুনা সবে সভাসদ ।                           
 মহা মূঢ় হুয়া কৰোঁ ৰামায়ণ পদ ॥৯                           
 পৰম চঞ্চল মই অধমৰ দোষ ।                              
 ক্ষেমিবা সকলে নকৰিবা অসন্তোষ ॥১০                          
 নাহিকে কবিতা গুণ নুহিকোঁ পণ্ডিত ।                           
 তথাপিতো ভৈলা পদ কৰিবাক চিত্ত ॥১১                        
 মহাভোগ ইচ্ছা যেন ভৈলা দৰিদ্ৰৰ ।                            
 মই অজ্ঞানীৰ জানা সেহি পটন্তৰ ॥১২   
 জানি মহাজনে নিন্দা নকৰিবা আত ।
 কৰোঁ হেৰা মই কৃতাঞ্জলি প্ৰণিপাত ॥১৩
 যেই সেই বিকে যেন অমূল্য ৰতন । 
 তাক বাছি আছে জানা কোন মহাজন ॥১৪
 মোৰ পদ পটন্তৰ যেন হীন জাতি ।
 ৰামৰ চৰিত্ৰচয় মহাৰত্ন আতি ॥১৫   
 মোৰ পদ জানি দোষ কৰি পৰিহাৰ ।  
 লৈয়ো ৰাম গুণময় মহাৰত্ন সাৰ ॥১৬
 তেবেসে কলিত হৈবা কৃতাৰ্থ সম্প্ৰতি ।
 ৰাম কথা শুনি অনায়াসে পাইবা গতি ॥১৭
 উত্তম মনুষ্য জন্ম নকৰিয়ো বৃথা ।
 এক চিত্ত মনে শুনা ৰামায়ণ কথা ॥১৮
 মহা ঋষি বাল্মীকিৰ নিৰ্ম্মল হৃদয় । 
 কৰিলা লোকক মহা কৃপা কৃপাময় ॥১৯
 ৰাম কথা অমৃতক কৰি মহাদান ।
 সাধিলন্ত জগতৰ পৰম কল্যাণ ॥২০
 এক দিনা বাল্মীকি উঠিয়া প্ৰভাতত ।
 স্নান কৰিবাক প্ৰতি গঙ্গাৰ জলত ॥২১   
 শিষ্য ভৰদ্বাজক বুলিলা ঋষিৰাজ ।  
 সত্বৰে লৈয়োক স্নান কৰিবাৰ সাজ ॥২২
 শুনি ভৰদ্বাজ সাজ লৈলা তেতিক্ষণে ।
 স্নানিবাক লৰিলা সমন্তে ঋষিগণে ॥২৩
 স্নানিতে লাগিলা ঋষি গঙ্গাৰ জলত ।
 দেখিলন্ত ক্ৰৌঞ্চ পক্ষী বৃক্ষৰ ডালত ॥২৪
 পৰম হৰিষে পক্ষী কৰয় সঙ্গম ।
 ব্যাধ গোটে আসি পশিলেক যেন যম ॥২৫
 সঙ্গম সময়ে দুষ্টে পক্ষীক হানিল ।
 দেখি বাল্মীকিৰ মহা কৰুণা মিলিল ॥২৬
 মহা ক্ৰোধে ব্যাধক বুলিলা ঋষিৰাজ ।
 শুনৰে অধম কিলো কৰিলি অকাজ ॥২৭
 সঙ্গম কৰোঁতে পক্ষীক কৰিলি সংহাৰ ।
 চিৰকাল নৰকে পচিবি দুৰাচাৰ ॥২৮
 ইহ লোকে দুৰ্যশ থাকিবে বৰ তোৰ ।
 মোহ হুয়া কৰ্ম্ম তই কৰিলি দুৰ্ঘোৰ ॥২৯
 এহি বুলি মনে ঋষি কৰন্ত বিষাদ ।
 অকস্মাতে আসি কিনো দেখিলোঁ প্ৰমাদ ॥৩০
 স্নান কৰি জলহন্তে উঠি তপোধন ।
 শিষ্য সমে কৰিলন্ত গৃহক গমন ॥৩১
 ঘৰে আসি বসি মুনি গুণন্ত মনত ।
 কেন মতে বাক্য মোৰ বজাইল মুখত ॥৩২
 চাৰি পদ হুয়া মোৰ আসিল বচন ।
 শ্লোক নামে ইহাকে বুলিয়ো সৰ্ব্বজন ॥৩৩
 বাল্মীকিৰ মুখে ভৈল বচন উত্তম ।
 শ্লোক নামে কবিতা শুনন্তে মনোৰম ॥৩৪

মা নিষাদ প্ৰতিষ্ঠাং ত্বমগমঃ শাশ্বাতীঃ সমা ।
যত্ ক্ৰৌঞ্চমিথুনাদেকমবধিঃ কামমোহিতম্ ॥

[[Category:অসমীয়া]]