Revision 334463 of "আদিকাণ্ড" on sourceswiki

{{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}}

                                              
:: '''১ম অধ্যায়''' 

:: বন্দনা ।

:: শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ ।


ৰামায় ৰামচন্দ্ৰায় ৰামভদ্ৰায় বেধসে ।

ৰঘুনাথায় নাথায় সীতায়াঃপতয়ে নমঃ ॥

------------------------------------------

জয় জয় কৃষ্ণ দেৱ দৈবকী নন্দন ।             
               
ব্ৰহ্মা হৰে কৰে যাৰ চৰণে বন্দন ॥১            
               
আতি অন্ত্য জাতি তৰে যাৰ লৈলে নাম ।      
                  
হেন কৃষ্ণ পদে কৰোঁ সদাই প্ৰণাম ॥২        
                   
নমো নমো ৰাম ৰঘুকুলৰ কমল ।       
                      
কৰয়ো প্ৰকাশ নিজ যশ সুনিৰ্ম্মল ॥৩     
                   
পুৰিলাহা যিতো জগতৰ মনকাম ।        
                    
হেন ৰাম পদে কৰোঁ সদাই প্ৰণাম॥৪ 

একে ব্ৰহ্ম আসি চাৰি মূৰ্ত্তি অৱতৰি ।       

হৰিলা ভূমিৰ ভাৰ ৰাক্ষস সংহৰি ॥৫            
               
ব্ৰহ্মা আদি দেৱৰ সাধিলা প্ৰয়োজন ।             
              
প্ৰণামো সাদৰে হেন ৰামৰ চৰণ ॥৬          
                 
নিজ গুৰু চৰণত কৰি নমস্কাৰ ।             
                  
ৰচিলোঁ মাধৱে আদ্য কাণ্ড কথা সাৰ ॥৭        
                 
আচৰি মঙ্গল গুণ কীৰ্ত্তন কৃষ্ণৰ ।       

কৃষ্ণক স্মৰণে সিদ্ধি হৌক আৰম্ভৰ ॥৮       
                 
বোলোঁ কৃতাঞ্জলি শুনা সবে সভাসদ ।        
                   
মহা মূঢ় হুয়া কৰোঁ ৰামায়ণ পদ ॥৯          
                 
পৰম চঞ্চল মই অধমৰ দোষ ।            
                  
ক্ষেমিবা সকলে নকৰিবা অসন্তোষ ॥১০        
                  
নাহিকে কবিতা গুণ নুহিকোঁ পণ্ডিত ।         
                  
তথাপিতো ভৈলা পদ কৰিবাক চিত্ত ॥১১        
                
মহাভোগ ইচ্ছা যেন ভৈলা দৰিদ্ৰৰ ।       
                     
মই অজ্ঞানীৰ জানা সেহি পটন্তৰ ॥১২   

জানি মহাজনে নিন্দা নকৰিবা আত ।

কৰোঁ হেৰা মই কৃতাঞ্জলি প্ৰণিপাত ॥১৩

যেই সেই বিকে যেন অমূল্য ৰতন । 

তাক বাছি আছে জানা কোন মহাজন ॥১৪

মোৰ পদ পটন্তৰ যেন হীন জাতি ।

ৰামৰ চৰিত্ৰচয় মহাৰত্ন আতি ॥১৫   

মোৰ পদ জানি দোষ কৰি পৰিহাৰ ।  

লৈয়ো ৰাম গুণময় মহাৰত্ন সাৰ ॥১৬

তেবেসে কলিত হৈবা কৃতাৰ্থ সম্প্ৰতি ।

ৰাম কথা শুনি অনায়াসে পাইবা গতি ॥১৭

উত্তম মনুষ্য জন্ম নকৰিয়ো বৃথা ।

এক চিত্ত মনে শুনা ৰামায়ণ কথা ॥১৮

মহা ঋষি বাল্মীকিৰ নিৰ্ম্মল হৃদয় । 

কৰিলা লোকক মহা কৃপা কৃপাময় ॥১৯

ৰাম কথা অমৃতক কৰি মহাদান ।

সাধিলন্ত জগতৰ পৰম কল্যাণ ॥২০

এক দিনা বাল্মীকি উঠিয়া প্ৰভাতত ।

স্নান কৰিবাক প্ৰতি গঙ্গাৰ জলত ॥২১   

শিষ্য ভৰদ্বাজক বুলিলা ঋষিৰাজ ।  

সত্বৰে লৈয়োক স্নান কৰিবাৰ সাজ ॥২২

শুনি ভৰদ্বাজ সাজ লৈলা তেতিক্ষণে ।

স্নানিবাক লৰিলা সমন্তে ঋষিগণে ॥২৩

স্নানিতে লাগিলা ঋষি গঙ্গাৰ জলত ।

দেখিলন্ত ক্ৰৌঞ্চ পক্ষী বৃক্ষৰ ডালত ॥২৪

পৰম হৰিষে পক্ষী কৰয় সঙ্গম ।

ব্যাধ গোটে আসি পশিলেক যেন যম ॥২৫

সঙ্গম সময়ে দুষ্টে পক্ষীক হানিল ।

দেখি বাল্মীকিৰ মহা কৰুণা মিলিল ॥২৬

মহা ক্ৰোধে ব্যাধক বুলিলা ঋষিৰাজ ।

শুনৰে অধম কিলো কৰিলি অকাজ ॥২৭

সঙ্গম কৰোঁতে পক্ষীক কৰিলি সংহাৰ ।

চিৰকাল নৰকে পচিবি দুৰাচাৰ ॥২৮

ইহ লোকে দুৰ্যশ থাকিবে বৰ তোৰ ।

মোহ হুয়া কৰ্ম্ম তই কৰিলি দুৰ্ঘোৰ ॥২৯

এহি বুলি মনে ঋষি কৰন্ত বিষাদ ।

অকস্মাতে আসি কিনো দেখিলোঁ প্ৰমাদ ॥৩০

স্নান কৰি জলহন্তে উঠি তপোধন ।

শিষ্য সমে কৰিলন্ত গৃহক গমন ॥৩১

ঘৰে আসি বসি মুনি গুণন্ত মনত ।

কেন মতে বাক্য মোৰ বজাইল মুখত ॥৩২

চাৰি পদ হুয়া মোৰ আসিল বচন ।

শ্লোক নামে ইহাকে বুলিয়ো সৰ্ব্বজন ॥৩৩

বাল্মীকিৰ মুখে ভৈল বচন উত্তম ।

শ্লোক নামে কবিতা শুনন্তে মনোৰম ॥৩৪

মা নিষাদ প্ৰতিষ্ঠাং ত্বমগমঃ শাশ্বাতীঃ সমা ।

যত্ ক্ৰৌঞ্চমিথুনাদেকমবধিঃ কামমোহিতম্ ॥

[[Category:সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ‎]]