'''{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ }'''
:::১৮ অধ্যায়
::'''ঋষ্যশৃঙ্গৰ কাহিনী'''
::::ছবি ।
:::
সুমন্ত্ৰী সুমন্ত্ৰ গুণি,::::বশিষ্ঠৰ বাণী শুনি,
::::উঠিলন্ত কৰি যোৰহাত ।
সুমধুৰ কৰি বাণী,::::বুলিলন্ত মহামানী,
::শুনিয়োক পৃথিবীৰ নাথ ॥১
বশিষ্ঠে কহিলা যত,::::সবে সত্য স্বৰূপত,
::পূৰ্ব্ব কথা সুমৰিলোঁ আমি ।
আপুনিও জানা তুমি,::::সাম্প্ৰতে পাসৰি আছা,
::সুমৰাইলে সুমৰিবা স্বামী ॥২
শান্তা নামে কন্যাখানি,::::তযু গৃহে মহামানী,
::উপজিল পৰম সুন্দৰী ।
লোমপাদ নৰপতি,::::অঙ্গদেশ অধিপতি,
::শান্তাক খুজিলা ভক্তি কৰি ॥৩
মিত্ৰৰ ভাৱত থাকি,::::তুমিও শান্তাক দিলা,
::ঝিউ বুলি তেন্তে তুলিলন্ত ॥৪
লোমপাদ মহামানী,::::বিভাণ্ডৰ পুত্ৰ আনি,
::শান্তা কন্যা দিলন্ত বিবাহ ।
ঋষ্যশৃঙ্গ নিয়া যজ্ঞ,::::কৰি পাচে লোমপাদে,
::পুত্ৰ পায়া মিলিল উত্সাহ ॥৫
দ্বাদশ বত্সৰ বৃষ্টি,::::তাহাৰ ৰাজ্যত নাই,
::তাতে লোক মৰয় সমস্ত ।
ঋষ্যশৃঙ্গ আসিলতে,::::ভৈলা বৃষ্টি অসংখ্যাত,
::পাচে সুখী ভৈলা লোক যত ॥৬
শুনি দশৰথে পাচে,::::সুমন্ত্ৰত পুছিলন্ত,
::শুনিয়োক সুমন্ত্ৰ সাক্ষাত ।
কেনমতে ঋষ্যশৃঙ্গ,::::কৰিলা শান্তাক বিহা,
::প্ৰপঞ্চিয়া কহিয়ো আমাত ॥৭
সুমন্ত্ৰ বোলন্ত ৰাজা,::::শুনিয়ো কৌতুক মনে,
::সিতো বিভাণ্ডক মহাঋষি ।
ঋষ্যশৃঙ্গ পুত্ৰ লৈয়া,::::মাধৱত মতি দিয়া,
::কৰে তপ তপোবনে বসি ॥৮
অপুত্ৰক ভৈলোঁ বুলি,::::লোমপাদ নৃপতিৰ
::মনে আতি অসুখ অশেষ ।
ঋষ্যশৃঙ্গ আনি যজ্ঞ,::::কৰাইলে হৈবেক পুত্ৰ,
::পাইলা উপদেশ ॥৯
লোমপাদ ৰাজা পাছে,::::ঋষি পুত্ৰ আনিবাক,
::কৰিলন্ত উপায় উত্তম ।
নৌকাৰ উপৰে নানা,::::ফল মূল সমন্বিতে,
::মায়াবলে পাতিলা আশ্ৰম ॥১০
সুগন্ধ কৰ্পূৰ চিনি,::::ঘৃতে পাক কৰি আনি,
::সাজিলন্ত বিবিধ সন্দেশ ।
ফল ফুল ৰূপে তাক,::::বৃক্ষতে নিৰ্ম্মিয়া থৈল,
::দেখি বন পৰম সুবেশ ॥১১
নানা গন্ধে হুয়া মত্ত,::::গুঞ্জৰে ভ্ৰমৰা যত,
::কোকিলৰ কুহু কুহু ৰাৱ ।
বহয় শীতল বাত,::::কামুক ৰমণী যেন,
::মদনক দেয় হাত বাৱ॥১২
জানে যত নৃত্য গীত,::::আতিশয় সুশিক্ষিত,
::যুবতী সুন্দৰী সুবদনী ।
কামকলা কেলি যত,::::জানে আতি নানামত,
::নানা ৰসে পৰম শুৱনী ॥১৩
গাৱে যেন পট্টবাসে,::::আতিশয় লয়লাসে,
::কাছিপাৰি নাৱত চড়িল ।
কতেক বৰ্ণাইবোঁ তাক,::::ঋষ্যশৃ্ঙ্গ আনিবাক,
::সুমঙ্গল সময়ে লৰিল ॥১৪
কতো দিন অনন্তৰে,::::পাইলা গৈয়া তপোবন,
::মায়া নৌকা আঁৰ কৰি থৈলা ।
বিভাণ্ডক মুনিবৰে,::::পুত্ৰ থৈয়া নিজ ঘৰে,
::তপ কৰিবাক লাগি গৈলা ॥১৫
পাচে নটীগণ যত,::::ছেগ চায়া সময়ত,
::গৈয়া ঋষ্যশৃঙ্গৰ আগত ।
হাতে তালযন্ত্ৰ ধৰি,::::সুৰ সুললিত কৰি,
::নৃত্য গীত কৰে নানা মত ॥১৬
বিভাণ্ডক আসিবাৰ,::::সময় জানিয়া সবে,
::তাৰাতৰি আশ্ৰমক যায় ।
এহি মতে নৃত্য গীতে,::::ক্ৰীড়া কৰি নানামতে,
::ঋষিক মোহিলা সমুদায় ॥১৭
নাচনীৰ লয়লাস,::::দেখি মুনি তোলে হাস,
::কুতূহলে কৰন্ত জিজ্ঞাস ।
মূৰ্ত্তি আতি অনুপাম,::::কমন তোমাৰ নাম,
::কোন থানে কৰাঁহা নিবাস ॥১৮
শুনি নাৰী নিৰন্তৰে,::::দিলা তাঙ্ক প্ৰত্যুত্তৰ,
::সবে আমি উত্তম তপস্বী ।
জানো তুমি মুনিৰাজ::::পশি তপোবন মাজ,
::কৰাঁ তপ এক মনে বসি ॥১৯
নিকটতে তপোবন,::::তযু আগে সৰ্ব্বক্ষণ,
::নৃত্যগীত কৰোঁ কৌতূহল ।
তোমাৰ সঙ্গক মনে,::::আমি সব ঋষিগণে,
::বেদপাঠ কৰোঁ সুকোমল ॥২০
ঋষ্যশৃঙ্গ মায়া বাণী,::::শুনি মনে অনুমানি,
::বোলে শুনা শুনা ঋষিগণ ।
তোমাসাৰ পায়া সঙ্গ,::::মোহোৰ কৌতূক ৰঙ্গ,
::মিলয় মনত সৰ্ব্বক্ষণ ॥২১
আমিও তোমাৰ তুলে,::::থাকিবোঁহো কৌতূহলে,
::সুমধুৰ বেদধ্বনি শুনি ।
আতি সুললিতভাৱে,::::সুন্দৰ কোমল গাৱে,
::তুমি সব সমে মহামুনি ॥২২
সুশোভন জটাভাৰ,::::বাকলি বসন গাৰ,
::অত্যন্ত শীতল আতিশয় ।
তোমাসাৰ শৰীৰৰ,::::ভস্ম ধূলি নিৰন্তৰ,
::উত্তম সুৰভী গন্ধ বয় ॥২৩
আমাৰ বৃক্ষৰ ছাল,::::পিন্ধিবাক নুহি ভাল,
::শিৰে আউলজাউল জটাভাৰ ।
কৰে আতি জটাজট,
This site is not affiliated with or endorsed in any way by the Wikimedia Foundation or any of its affiliates. In fact, we fucking despise them.
|
