Difference between revisions 67654 and 68252 on srwikisource

{{заглавље
| претходна= [[Зборник на Миладиновци/ Немечка кралица и Марко|Немечка кралица и Марко]]
| следећа= [[Зборник на Миладиновци/ Стојан и Димана (2)|Стојан и Димана]]
| наслов= Марко кум
| одељак= [[Зборник на Миладиновци]]
| аутор= Народна песма
| белешке=127. Коришћен савремени македонски правопис
}}

{{Поезија|
<center>'''127.'''</center> 
<center>'''Марко кумАРКО КУМ'''</center> 

Се собрале Кралеи Банеи,
Се собрале на ладна меана,
Вино пијет, мушафере чинет,
Ког да клаиме, кралче над кралеа,
Се отгори Марко Кралевике; {{стих|5}}
ÂДа го клаиме Митре сиромашец,
Зашто имат убаа нееста,
Зашто ми је умна и разумна.”
Го викнаа Митре сиромашец:
„Ке те клаиме кралца над кралеа, {{стих|10}}
Ти прелегаш кралца да ни бидиш.
Нар'чај је на млада Митрејца,
Да уготвит господска вечера,
Да прилегат како за кралеи.”
Се зачуди Митре сиромашец, {{стих|15}}
Си отиде Митре дури дома,
Умилено мошне ујадено.
Го пречека млада Митреица:
„Ејди Митре, мое господине!
Што си олку мошне ујадено? {{стих|20}}
Што те тебе нужба дотерало?”
Тога вели Митре сиромашец:
„Митрејце убава невесто!
Ме викнае Кралеи, Банеи,
Ме викнае на ладна меана, {{стих|25}}
Ме кладое кралца над кралеа,
Ме пуштие вечера да напрајш,
Да прилегат како за кралеи.
А егиди млада Митреице!
Мие сме си мошне сиромаси, {{стих|30}}
Си немаме вино и ракиа,
Си немаме лебец баре трошка,
С'ошт' ке прајме манџи господарски?”
Тога зборвит убаа нееста:
„Господине, Митре сиромашец! {{стих|35}}
Ти не бери гајле за тоа,
Јас ке зготвам господарска вечера,
Ке ја земам божја вересија.”
Тога стана млада Митреица,
Свешто зеде божја вересија, {{стих|40}}
И си зеде вино и ракиа,
Си напраи господарска вечера,
И пречека Кралеи, Банеи,
И нареди на чесна трпеза,
Најгоре седна Марко Кралевике, {{стих|45}}
А до него Секула Детенце,
А до него Детелин војвода.
Им ставила господарска вечера,
И им служи вино и ракиа.
Јадет, пијет, Кралеи, Банеи, {{стих|50}}
Меѓу себе мушафере чинет.
Митреица умна и разумна,
Си го зеде свое м'шко дете,
Ми го фати Маркоје скутеи.
„Добре дојде, Марко Кралевике, {{стих|55}}
Добре дојде, чесна кумашина!
Ке те фатам за свети Јоана,
Д а ми космиш наше м'шко дете.”
Сите кралеј ничкум погледае,
Сите кралеј в земји с' опулие, {{стих|60}}
Надпретек сегвет во бели џепој.
Марко го дарва до триста дукади,
Сите дете си го издарвее,
Кој броени, и кој неброени.
Ко' го зеде млада Митреица, {{стих|65}}
Ко' го зеде дете от скутеи,
Сегна Марко во бели џепои,
Не се знаит што дукад је даде.
Кога станее дома да си одет,
Голем дарчок сите је дарвеа. {{стих|70}}
„Ај со здравје Кралеи, Банеи!
Ај со здравје наша кумашина!”
После стана млада Митреица,
Вересиа сегдека исплати,
И престана ки-зни-колку азна, {{стих|75}}
Да си јадет, господски да врвет,
Таков унер стори Митреица,
Зашто беше умна и разумна.}}

'''БУГАРСКИ'''

{{Поезија|
<center>'''127.'''</center> 
<center>'''МАРКО КУМ'''</center> 

Се собрале крале'и, бане'и,
се собрале на ладна ме'ана,
вино пийет, мушафере чинет -
ког' да клайме кралче над крале'а.
Се отго'ри Марко Кралевике: {{стих|5}}
- Да го клайме Митре сиромашец,
защо имат уба'а не'еста,
защо ми йе умна и разумна.
Го викна'а Митре сиромашец:
- Ке те клайме кралца над крале'а,
ти прелегаш кралца да ни бидиш.
Наръчай йе на млада Митре'йца
да уготвит господска вечера,
да прилегат како за крале'и.
Се зачуди Митре сиромашец,
си отиде Митре дури дома
умилено, мошне уяд'ено.
Го пречека млада Митре'ица:
- Ейди Митре, мое господине!
Що си олку мошне уядено?
Що те тебе нужба дотерало?
Тога велит Митре сиромашец:
- Митреице, 'убава невесто!
Ме викна'е крале'и, бане'и,
ме викна'е на ладна ме'ана,
ме кладо'е кралца над крале'а,
ме пущи'е вечера да напрайш,
да прилегат како за крале'и.
А егиди млада Митреице!
Мие сме си мошне сиромаси,
си немаме вино и ракиа,
си немаме лебец баре трошка,
с' ощ' ке прайме манджи господарски?
Тога зборвит 'уба'а не'еста:
- Господине, Митре сиромашец!
Ти не бери гайле за то'а,
яс ке зготвам господска вечера,
ке я земем божя вересиа.
Тога стана млада Митреица,
свещо зеде божя вересия
и си зеде вино и ракиа,
си напра'и господска вечера
и пречека крале'и, бане'и;
'и нареди на чесна трапеза,
най-горе седна Марко Кралевике,
а до него Секула детенце,
а до него Детелин войвода.
Им ставила господска вечера
и им служи вино и ракиа.
Ядет, пийет крале'и, бане'и,
мегю себе мушафере чинет.
Митреица умна и разумна
си го зеде свое мъшко дете,
ми го фърли Маркойе скуте'и.
- Добре дойде, Марко Кралевике,
добре дойде, чесна кумашина!
Ке те фатам за свети Йо'ана,
да ни космиш наше мъшко дете.
'Сите кралей ничкум погледа'е,
'сите кралей в земи с' опули'е,
надпретек сегвет во бели джепой.
Марко го дарва до триста дукади,
'сите дете си го издарве'е,
кой броени и кой неброени.
Ко' го зеде млада Митреица,
ко' зеде дете от скуте'и,
сегна Марко во бели джепо'и,
не се знаит що дукад' йе даде.
Кога станее дома да си 'одет,
голем дарчок 'сите йе дарве'а.
- Ай со здравье, крале'и, бане'и!
- Ай со здравье, наша кумашина!
После стана млада Митреица,
вересиа сегдека исплати,
и престана ки-зни-колку азна,
да си ядет, господски да вървет.
Таков унер стори Митреица,
защо беше умна и разумна.}}⏎
⏎
[[Категорија:Зборник на Миладиновци|М]]