Revision 67606 of "Зборник на Миладиновци/ Ангелина и морска самовила" on srwikisource

{{заглавље
| претходна= [[Зборник на Миладиновци/ Неда и самовила|Неда и самовила]]
| следећа= [[Зборник на Миладиновци/ 8|8 самовилска]]
| наслов= Ангелина и морска самовила
| одељак= [[Зборник на Миладиновци]]
| аутор= Народна песма
| белешке=7. Коришћен савремени македонски правопис
}}

{{Поезија|
<center>'''7.'''</center> 
<center>'''Ангелина и морска самовила'''</center> 

„Ангелино Самовилска золво!
Не оди во гора, не бери ми билки,
Не бери ми билки, не суши ми гора,
Не суши ми гора, брата да лекуеш;
Брат се не лекует. {{стих|5}}
Брата ти љубит морска Самовила;
Ако не веруаш, изкачи се горе,
На врх на планина, на рамна рудина,
Та погледај долу по поле широко;
Во поле ке видиш дрво китатово, {{стих|10}}
Под дрвото седит морска Самовила,
На скутот је лежит твои мили братот;
На скутот је лежит, перчето му поштит.
Кога ке ја видиш, да не се уплашиш;
Да не се уплашиш, и да не плачиш; {{стих|15}}
Туку да запеиш и да се насмеиш,
И да е речиш - „снахо Самовило!
Отпушти ми го мои мили брата.”
Ангелина с' изкачи на врх на планина,
На врх на планина, на рамна рудина, {{стих|20}}
И ми погледа по поле широко,
И си догледа дрво кистатово,
Под дрвото седит морска Самовила.
Не ми запеала, ни се насмеала,
Тук' ми заплакала, и ми је викнала: {{стих|25}}
„Јудо Самовило! отпушти ми брата,
Ти што го љубиш до девет години!”
Самовило тога љуто с' наљутила,
Та ми го извисила до вишнего бога,
Та ми го напраи залак по залака, {{стих|30}}
Најголем залак колку мрава носит.}}

[[Категорија:Зборник на Миладиновци|А]]