Revision 68243 of "Зборник на Миладиновци/ Марко и дете дукадинче" on srwikisource

{{заглавље
| претходна= [[Зборник на Миладиновци/ Дена и војвода |Дена и војвода ]]
| следећа= [[Зборник на Миладиновци/ Марко и Груица Новогов|Марко и Груица Новогов]] 
| наслов= Марко и дете дукадинче
| одељак= [[Зборник на Миладиновци]]
| аутор= Народна песма
| белешке=121. Коришћен савремени македонски правопис
}}

{{Поезија|
<center>'''121.'''</center> 
<center>'''Марко и дете дукадинче'''</center> {{стих|5}}

Седнал Марко с мајка да вечерат,
Над него је ѕвезда Вечерница,
И је ворит Марко Кралевике:
„А егиди ѕвездо Вечерницо!
Ти ми стоиш мошне на високо;
Тебе нешто ја ке те опитам,
Ти се мољам прао да ми кажиш;
Али негде имаш догледано
Да се најдит појунак от мене?”
И му зборвит ѕвезда Вечерница:
„Ајти Тебе Марко Кралевике!
Ако сакаш право да ти кажам,
Да си зеиш твоја брза коња,
Та да појдиш земја Дукадинска,
Тамо имаш дете Дукадинче,
Дете имаш до седум години,
Седум п'ти појунак от тебе.”
Тога Марко ми се насмеало.
Тога велит негва стара мајка:
„Што се смеиш, мои мили синко!
Аљ се смеиш со мојата старост,
Аљ се смеиш со твоја нееста,
Аљ се смеиш со твоето дете?”
Тога велит Марко Кралевике:
„Не гибај ме, мајко, што се смеам,
П'т си имам сега јас да одам;
Ја ке одам земја Дукадинска;
Тук' извади моја брза коња.”
Тога јавна негва брза коња;
Први петли дури пропеали,
Црно море Марко го препливал,
Дури ми се зора обзорила,
Ми излезе крај бели друмои.
Тамо најде три млади орачи,
И им рече Марко Кралевике:
„Добро утро, три млади орачи!
Ке в' опитам, да не ме мамите.
К'де седит дете Дукадинче,
Што ми било от седум години?”
Му рекоа три млади орачи:
„Ај ти тебе незнаена дељо!
Сами му се куки познавает,
Стреи му се бисер поднизани,
А бедени от ж'лта дукада,
Вити порти му се челикои,
А диреѕи му се мраморлии.”
Појде Марко на негои порти,
Еднош кљуквит, а два п'ти виквит:
„А излези дете Дукадинче!
Да те вида ти што дете ми си,
Да ти видам твоја јунаштина!”
Ми излезе дете Дукадинче,
И му рече дете Дукадинче:
„Ајти тебе незнаена дељо!
Адет немам во нашава земја,
Пријатели на п'т да пречеква;
Туку ела дома да седниме,
Да јадиме, малу да пиеме,
Оту после да се обидиме.”
Ми отиде Марко Кралевике.
Јале, пиле три дни и три ноќе;
Си станае на четвортиот ден,
Отидое в она рамно поле.
Тога рече Марко Кралевике:
„Ајде сега камен да фарљаме,
Да видиме наша јунаштина,
Кој ке бидит јунак над јунака.”
3еде Марко камен да си фрљат,
Малу камен што ми потфрлило,
Го фрлило токму три саати;
Го барае камен го најдое.
Си подфрли дете Дукадинче,
Малу камен што ми подфрлило,
Го барае три дни и три ноќе,
Нигде камен не си го најдое.
Се наљути Марко Кралевике,
И му рече на дете малоо:
„Ајде сега да се обидиме
С остри сабји, со брзего коња.”
Се измами дете Дукадинче,
И си зеде своја брза коња;
Колку фати коња да подиграт,
Му се спушти Марко Кралевике,
Го пресече преку полоина.
Уште дете не ми је узнало,
И ми рече дете Дукадинче:
„Ајти тебе, незнаена дељо!
Нешто мене срце ме набољвит.”
И му рече Марко Кралевике:
„А егиди дете малечкоо!
Кога сум бил како тебе дете,
Многу п'ти срце ме болило,
Мали деца така болит срце;
Тук стегни си твоја брза коња,
Та да си се едногп обидиме,
Колку дете коња си постегна,
Се разљути коња, се разигра;
Дете падна, два трупа се стори;
И се спушти Марко Кралевике,
Му ја зеде негва добра глаа,
Си отиде при седум кралеи;
Им ја каза глаа от детето,
Зашт' имаше многу јунаштина,
Седум п'ти појунак от Марка.
Му рекое седумте кралеи:
„Бог те убил, Марко Кралевике!
Што кајдиса н' ова лудо дете!
И гробнина да ти се незнаит.”}}

'''БУГАРСКИ'''

{{Поезија|
<center>'''101.'''</center> 
<center>'''ДИМНИ МАРКО И ТУРЧИН ВОЙВОДА'''</center> 

Седнал Марко с майка да вечерат,
над него йе дзвезда Вечерница
и йе ворит Марко Кралевике:
- А егиди дзвездо Вечерницо!
Ти ми стоиш мошне на високо; {{стих|5}}
тебе нещо я ке те опитам,
ти се молям пра'о да ми кажиш;
али негде имаш догледано
да се найдит по юнак от мене?
И му зборвит дзвезда Вечерница: {{стих|10}}
- Ай ти тебе, Марко Кралевике,
Ако сакаш право да ти кажам,
да си зе'иш твоя бърза коня,
та да пойдеш земя Дукадинска,
тамо имат дете Дукадинче,
дете имат до седум години,
седум пъти по юнак от тебе.
Тога Марко ми се насмеало.
Тога велит негва стара майка:
- Що се смеиш, мои мили синко!
Аль се смеиш со моята старост,
аль се смеиш со твоя не'еста,
аль се смеиш со твоето дете?
Тога вели Марко Кралевике:
- Не гибай ме, майко, що се смеам,
път си имам сега яс да одам;
я ке одам земя Дукадинска;
тук' извади моя бърза коня.
Тога явна негва бърза коня;
първи петли дури пропеали,
Църно море Марко го препливал;
дури ми се зора обзорила,
ми излезе край бели друмо'и.
Тамо найде три млади орачи
и им рече Марко Кралевике:
- Добро утро, три млади орачи!
Ке в' опитам, да не ме мамите:
къде седит дете Дукадинче,
що ми било от седум години?
Му реко'а три млади орачи:
- Ай ти тебе, незнаена дельо!
Сами му се куки познавает,
стре'и му се бисер поднизани,
а бедени от жълта дукада,
вити порти му се челико'и,
а диредзи му се мраморлии.
Пойде Марко на него'и порти,
еднош клюквит, а два пъти виквит:
- А излези, дете Дукадинче!
Да те вида ти що дете ми си,
да ти видам твоя юнащина!
Ми излезе дете Дукадинче
и му рече дете Дукадинче:
- Ай ти тебе, незнаена дельо!
Адет немам во нашава земя,
приятели на път да пречеква;
туку ела дома да седниме,
да ядиме, малу да пиеме,
оту после да се обидиме.
Ми отиде Марко Кралевике.
Яле, пиле три дни и три нокье;
си стана'е на чатвортиот ден,
отидо'е в она рамно поле.
Тога рече Марко Кралевике:
- Айде сега камен да фарляме,
да видиме наша юнащина,
кой ке бидит юнак над юнака.
Зеде Марко камен да си фърлят,
малу камен що ми подфърлило,
го фърлило токму три са'ати;
го бара'е камен го найдо'е.
Си подфърли дете Дукадинче,
малу камен що ми подфърлило,
го бара'е три дни и три нокье,
нигде камен не си го найдо'е.
Се налюти Марко Кралевике
и му рече на дете мало'о:
Айде сега да се обидиме
с остри сабьи, со бързего коня.
Се измами дете Дукадинче
и си зеде своя бърза коня;
колку фати коня да подиграт,
му се спущи Марко Кралевике,
го пресече преку поло'ина.
Уще дете не ми йе узнало,
и ми рече дете Дукадинче:
- Ай ти тебе, незнаена дельо!
Нещо мене сърце ме набольвит.
И му рече Марко Кралевике:
- А егиди дете малечко'о!
кога сум бил како тебе дете,
многу пъти сърце ме болило,
мали деца така болит сърце;
тук стегни си твоя бърза коня,
та да си се еднош обидиме!
Колку дете коня си постегна,
се разлюти коня, се разигра;
дете падна, два трупа се стори;
и се спущи Марко Кралевике,
му я зеде негва добра гла'а,
си отиде при седум крале'и;
им я каза гла'а от детето,
защ' имаше много юнащина.
Седум пъти по юнак от Марка.
Му реко'е седумте крале'и:
- Бог те убил, Марко Кралевике!
Що кайдиса н' ова лудо дете!
И гробнина да ти се не знаит.}}

== Извор ==
Прилеп.

'''Македонски'''

"Бѫлгарски народни песни", собрани одъ  Братъя Миладиновци, Димитрія и  Константина и издани одъ Константина; въ Загребъ, въ книгопечатница-та на А. Якича, 1861. стр. 173-176

'''Бугарски'''

Български народни песни. Собрани от Братя Миладиновци Димитрия и Константина и издани от Константина. Четвърто издание, под редакцията на Петър Динеков. София, 1961.

[[Категорија:Зборник на Миладиновци|М]]
[[Категорија:Циклус песама о Марку Краљевићу]]