Revision 68244 of "Зборник на Миладиновци/ Марко и Груица Новогов" on srwikisource

{{заглавље
| претходна= [[Зборник на Миладиновци/ Марко и дете дукадинче|Марко и дете дукадинче]]
| следећа= [[Зборник на Миладиновци/ Мурат-бег и Мариа|Мурат-бег и Мариа]]
| наслов= Марко и Груица Новогов
| одељак= [[Зборник на Миладиновци]]
| аутор= Народна песма
| белешке=122. Коришћен савремени македонски правопис
}}

{{Поезија|
<center>'''122.'''</center> 
<center>'''Марко и Груица Новогов'''</center> 

Орач ора младоно ратајче,
Орач ора јадна песма пеит;
„Леле боже, леле мили боже!
Ке се чуло и ке се видело,
Да се грабит со се м'шко дете, {{стих|5}}
Да се грабит со се м'шко дете,
Му сторие големи намузлак!
Марко беше в гора на лоење,
И го дочу младоно ратајче,
К'де пеит таа јадна песма,
И му рече Марко Кралевиќе:
„Ти се мољам дете да ми кажиш,
Ел' си чуло, ели си видело,
Кој му грабнал Маркоа нееста?”
Тога рече младоно ратајче:
„Ајти тебе незнаено дељо!
Му ја грабнал Груица Новогов.”
Не си појде Марко назот дома,
Туку шетат низ гора зелена;
Си го најде в она Димна гора,
К'де бегат Груица детенце,
К'де бегат с Маркоа нееста.
И му рече Марко Кралевиќе:
„Чекај, чекај, Груице Детенце,
К'де вака коња си потерал?
Али одиш у баба на гости?
Ај дружина да си се чиниме,
Обајца п'т да си тргаме.”
Колку ми се Груица застоа,
Му се прибра Марко Кралевике,
И со лекум сабја му ја пушти,
Му ја пушти сабја и му рече:
„А егиди Груица Детенце!
Овде било место мошне рамно,
Ајде коњи да си разиграме!”
Колку коњи си и разиграле,
Јунак падна, два трупа се стори.
Го распара Марко Кралевике,
Да му видит во негоо срце,
Што ке имат дете јунаштина,
Се сторило голема чудеса,
Да му грабит Маркоа нееста!
Што да видит чудо и големо!
Што имаше дванадесет срца,
Сите срца биле позаспани,
С'де едно беше разбудено;
Срца зеде јунак го остаи.
Кога појде на ладна меана,
Тамо најде седумдесет кралеј
И извади дванаесет срца:
„Видете Маркоа јунаштина!”
Му рекое седумдесет кралеј:
„Бог те убил, Марко Кралевике!
Това не је твоја јунаштина,
Туку ми је твоја ѓаолштина;
Г' изкараа, Марко си побегна.}}

'''БУГАРСКИ'''

{{Поезија|
<center>'''122.'''</center> 
<center>'''МАРКО И ГРУИЦА НОВОГОВ'''</center> 

Орач орат младоно ратайче,
орач орат, ядна песма пеит:
- Леле боже, леле мили боже!
Ке се чуло и ке се видело,
да се грабит Марко'а не'еста, {{стих|5}}
да се грабит со 'се мъшко дете,
ми стори'е големи намзулак!
Марко беше в гора на ло'енье
и го дочу младоно ратайче,
къде пеит таа ядна песма,
и му рече Марко Кралевике:
- Ти се молям, дете, да ми кажиш,
ель си чуло, ели си видело
кой му грабнал Марко'а не'еста?
Тога рече младоно ратайче:
- Ай ти тебе, незнаена дельо!
Му я грабнал Груица Новогов.
Не си пойде Марко назод дома,
туку шетат низ гора зелена;
си го найде в она Димна гора,
къде бегат Груица Детенце,
къде бегат с Марко'а не'еста.
И му рече Марко Кралевике:
- Чекай, чекай, Груице Детенце!
Къде вака коня си потерал?
Али одиш у баба на гости?
Ай дружина да си се чиниме,
обаица път да си търгаме.
Колку му се Груица засто'а,
му се прибра Марко Кралевике
и со лекум сабя му я пущи,
му я пущи сабя и му рече:
- А егиди Груица Детенце!
Овде било место мошне рамно,
айде коньи да си разиграме!
Колку коньи си 'и разиграле,
юнак падна, два трупа се стори.
Го распра Марко Кралевике,
да му видит во него'о сърце,
що ке имат дете юнащина,
се сторило голема чудеса,
да му грабит Марко'а не'еста!
Що да видит чудо и големо!
Що имаше двана'есет сърца,
'сите сърца биле позаспани,
съде едно беше рабудено;
сърца зеде, юнак го оста'и.
Кога пойде на ладна ме'ана,
тамо найде седумдесет кралей
и извади двана'есет сърца:
- Видете Марко'а юнащина!
Му реко'е седумдесет кралей:
- Бог те убил, Марко Кралевике!
Това не йе твоя юнащина,
туку ми йе твоя гя'олщина.
Г' изкара'а, Марко си побегна.}}

== Извор ==
Прилеп.

'''Македонски'''

"Бѫлгарски народни песни", собрани одъ  Братъя Миладиновци, Димитрія и  Константина и издани одъ Константина; въ Загребъ, въ книгопечатница-та на А. Якича, 1861. стр. 176-177

'''Бугарски'''

Български народни песни. Собрани от Братя Миладиновци Димитрия и Константина и издани от Константина. Четвърто издание, под редакцията на Петър Динеков. София, 1961.

[[Категорија:Зборник на Миладиновци|М]]
[[Категорија:Циклус песама о Марку Краљевићу]]