Revision 9513 of "ยุคชุนชิว" on thwikiquote

{{วิกิพีเดีย}}
'''ยุคชุนชิว''' (แปลว่า ยุค[[ฤดูใบไม้ผลิ]]และ[[ฤดูใบไม้ร่วง|ใบไม้ร่วง]] หรือ ฤดูวสันต์และฤดูสารท [[ภาษาอังกฤษ]]: Spring and Autumn Period, ภาษาจีน: 春秋時代, [[พินอิน]]: Chūnqiū Shídài) ยุคสมัยหนึ่งกินระยะเวลาประมาณ 770 ปีก่อน[[คริสต์ศักราช]] – 453 ปีก่อนคริสต์ศักราช  (บางข้อมูลถือ 365 ปีก่อนคริสต์ศักราช - 482 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นยุคหนึ่งใน[[ราชวงศ์โจว]] ราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุดใน[[ประวัติศาสตร์จีน]] นับเป็นยุคสมัยที่ได้รับการกล่าวขานอย่างมากในแง่ต่าง ๆ เนื่องจากเป็นยุคที่นครรัฐแต่ละรัฐรบด้วยด้วยกลอุบายที่แยบยล ก่อให้เกิดเป็นตำนานและเรื่องเล่าขานมากมายจนปัจจุบัน และเป็นต้นเรื่องที่ทำให้เกิด[[วรรณคดี]]จีนเรื่องสำคัญอีกเรื่อง คือ [[เลียดก๊ก]]  ซึ่งการรบในยุคเลียดก๊กนั้นหลายเรื่องได้ถูกอ้างอิงใน[[สามก๊ก]]ที่เกิดหลังจากนี้อีกนับพันปีต่อมา 

อีกแง่หนึ่ง เป็นยุคที่นักปราชญ์บัณฑิตแต่ละสาขาได้ถือกำเนิดและมีชีวิตอยู่ ซึ่งได้แต่งตำราหรือคำสอนต่าง ๆ ที่ตกทอดมาจนถึงปัจจุบัน เช่น [[ขงจื๊อ]], [[เล่าจื๊อ]], [[เม่งจื๊อ]], [[ม่อจื๊อ]] เป็นต้น ในส่วนของปราชญ์แห่ง[[สงคราม]] ก็คือ [[ซุนวู]] นั่นเอง

== นอนฟางชิมดีขม ==
สำนวนนี้เกิดในยุคชุนชิว เป็นยุคที่รัฐต่างๆ ต่างทำสงครามกัน ซึ่งประวัติศาสตร์จีนช่วงนี้ มีบุคคลบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ 2 คน คือ [[เยว่อ๋องโกวเจี้ยน]] และ [[อู๋อ๋องฟูไช]] ทั้ง 2 ได้ทำสงครามระหว่างรัฐกัน โดย[[เยว่อ๋องโกวเจี้ยน]] รบแพ้[[อู๋อ๋องฟูไช]] และถูกจับตัวไปเป็นเชลยอยู่ 3 ปี เมื่อได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระ โกวเจี้ยนได้เริ่มวางแผนแก้แค้นทันที และเพื่อไม่ให้ลืมความแค้นในสมัยที่เคยตกเป็นเชลย [[เยว่อ๋องโกวเจี้ยน]]จึงได้ปูที่นอนด้วยฟางเหมือนช่วงที่นอนในคุก และแขวนดีขมไว้ปลายที่นอน ก่อนนอนก็จะชิมน้ำดีขมๆ เป็นการเตือนตัวเองไม่ให้ลืมความแค้น จนกลายเป็นสำนวน '''"นอนฟางชิมดีขม"''' จากนั้นก็พัฒนา[[รัฐเยว่]]ขึ้นแบบเงียบๆ จนโกวเจี้ยนก็ยกทัพมาตี[[รัฐอู๋]]ได้สำเร็จ

;ความหมาย 
เป็นสำนวน เตือนตนเพื่อไม่ให้ลืมการใหญ่

[[Category:สุภาษิตจีน]]
[[Category:สุภาษิต]]