Difference between revisions 4967627 and 4967872 on glwiki

< previous diff
next diff >
Sinclair ZX81
{{ortografía}}
{{aparato informático
 |nome               = ZX81
 |imaxe              = 
 |imaxe_nota         = 
 |imaxe2             = 
 |imaxe2_nota        = 
 |outros_nomes       = 
(contracted; show full)moitas informacións para practicar o lector. É ben honesto sobre as limitacións da máquina e dá cantidade de bos consellos e suxestións para superalas... O mellor de todo, trátase dunha guía completa e ampla. Hai unha gama de informacións avanzadas e xeralmente non reveladas. O novato non as entenderá por un tempo, pero así que aprenda algunhas ideas máis complexas, o manual xa estará pronto.<ref>{{cita publicación periódica|revista=What Micro?|título=Max Phillips|data=abril de 1983}}</ref>}}


A tarefa de deseñar a caixa do ZX81 outra vez coubo a Rick Dickinson, que produciu unha versión actualizada da forma de cuña do ZX80. Nese tempo, o equipo de deseño era capaz de utilizar modelaxe por inxección, que lles posibilitou entregar un chasis de calidade alta.{{sfn|Laing|2004|p=61}} Dickinson orixinalmente considerou o ZX81 como "unha gama expansible de caixas que seguirían unha aproximación vagamente modular con anchura común", aínda que esta abordaxe finalmente caeu.<ref>[[#Dickinson|Dickinson (24 de agosto de 2007)]]</ref> Do inicio ó fin, o proceso de deseño tomou aproximadamente seis meses.<ref>[[#Cooke|Cooke (August 1982)]]</ref>
[[Ficheiro:ZX81_concept_design.jpg|miniatura|Un dos debuxos orixinais de Rick Dickinson do concepto do ZX81, amosando a máquina como parte "dunha gama expansible das caixas que seguen un vagamente unha abordaxe modular".]]
O ZX81 foi lanzado o 5 de marzo de 1981 en dúas versións (aínda así con compoñentes idénticos) – unha máquina premontada ou unha versión máis barata en kit, que o comprador podería montar. Ámbalas dúas versións foron fabricadas en [[Dundee]], [[Escocia]] pola Timex na planta de Dryburgh.<ref name="FT 6 Mar 1981"/><ref name="McManus">[[#McManus|McManus Galleries]]</ref> A Timex non fora unha elección obvia de subcontratación industrial, porque a empresa tiña pouca experiencia na produción de electrónicos. Era un fabricante ben estableecido na rama de reloxos mecánicos mais pasaba por unha crise no comezo da [[década de 1980]]. Os lucros diminuíron a virtualmente cero cando o mercado de reloxos mecánicos estancou por causa da competición cos modelos dixitais. Recoñecendo a tendencia, o director da Timex, Fred Olsen, determinou que a empresa diversificase a outras áreas de negocio.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=94}}

O cambio pola Timex veu nun tempo ideal para Sinclair. O ZX80 probouse máis popular que o esperado, e a fabricante corrente, unha pequecha empresa de electrónicos de St Ives, carecía de recursos para satisfacer as exixencias. A Timex asumiu a produción do ZX80 a fins de 1980.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=94}} O arranxo ficou bo para ámbalas as empresas e a Timex tomou a fabricación do ZX81, auxiliado por investimento na súa planta de Dundee.<ref name="Church">[[#SU05-82|Church (maio de 1982)]]</ref> Sinclair inicialmente planeaba producir 10.000 unidades por mes, aumentando esa capacidade para 30.000 despois dun ano.<ref name="FT 6 Mar 1981"/> Con todo, a Timex inicialmente tivo problemas significativos en producir un número bastante para satisface-la esixencia. Como consecuencia, levaba ata nove semanas a estrega dunha computadora por correo. E non foi ata setembro de 1981, cinco meses após o lanzamento do ZX81, que o tempo de entrega finalmente atendeu o prazo prometido de vinte oito días.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=111}} Quen xa posuía ou adquirira recentemente o ZX80 non foi excluído, e calquera que pedise un ZX80 nas dúas semanas antes do lanzamento do ZX81 recibiría a máquina máis nova, mentres os donos vetustos eran capaces de actualizar o seu equipamento pola adquisición, por 20 libras, dun chip de ROM para ser agregado á placa base.<ref name="FT 6 Mar 1981"/>

A fiabilidade do ZX81 era polémica. W.H. Smith, un dos distribuidores chaves da máquina, tiña unha política na súa empresa de pedir un equipamento a máis do que era de feito requirido para venda, de modo que tería bastantes substitucións para máquinas defectuosas.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=112}} Problemas similares foron informados no mercado estadounidense, onde os informes da época suxeriron que só a terra parte dos ZX81 funcionaba de feito.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=133}} Con todo, números liberados por Sinclair afirmaban que só 2,4% das máquinas montadas foron regresadas, a pesar de que 13% de kits foi regresado.<ref name="Church"/> Clive Sinclair Fortemente negou calquera problema con fiabilidade:

{{cita|Temos unha taxa de fallas nos nosos equipamento máis baixa cás de calesquera outros no mundo, e a razón para iso é que facemos todo para manter a calidade alta. A liña de produción do ZX81 é un milagre da eficiencia: despois de todo, unha máquina é montada a cada dez segundos. Elas pasan por un control de calidade sorprendente. Temos tamén os menores gastos con compoñentes entre tódolos outros. Usamos apenas catro chips mentres os outros empregan corenta.<ref name="Hayman">[[#Hayman|Hayman (xuño de 1982)]]</ref>}}

Sinclair atribuíra o índice de fracaso máis alto do kits ós clientes que romperon os compoñentes inserindo ou soldando do xeito incorrecto, aínda que a empresa admitise que había  un problema persistente coas [[Fonte de alimentación|fontes]] que afectaron os kits e máquinas prontas.<ref name="Church"/> O problema máis grande era quizais a falta dun servizo posvenda, o cal Robin Clarke, da ''New Science'', describiu como "un dos peores rexistros de desempeño de posvendas de calquera empresa".<ref name="Clarke"/> ''Financial Times'' observou que "as oficinas de Clive Sinclair están cheas con computadores regresados que poden tomar meses para ser reparados."<ref name="FT 20 Mar 1982"/> A lentitude da empresa  en substituír os devolvidos e entregando máquinas pedidas recentemente significaron que a Sinclair Research gañou unha reputación  pobre sobre o servizo de cliente.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=108}}

=== Mercadotecnia ===
A publicidade do ZX81 foi feita pola axencia de mercadotecnia Primary Contact (agora parte de Ogilvy & Mather), que proporcionaba servizos de mercadotecnia para Sinclair desde 1971, debendo continuar así ata 1985. A entrada de Sinclair no nacente mercado de informática doméstica deu á Primary Contact un desafío importante – como vender un produto simultaneamente para entusiastas e persoas comúns, que probablemente tiñan pouco ou ningunha familiarización con computadoras.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=97}} A resposta era perseguir o que o xornalista David O'Reilly de revista de ''[[MicroScope]]'' descrita como só-usuario "estratexia proutilizador" de obxectivo único. Chris Fawkes, un dos directores da Primary Contact, explicou: "trouxemos computadores persoais ó mercado de masa para mostrar que non tiveches que ser un neon prodixio para utilizar un".{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=99}} Conforme dixo Clive Sinclair nunha entrevista de 1982 na ''Your Computer'',

{{cita|Hai dou gandes mercados: o dos afeccionados e o dos cidadán comúns. Vender para afeccionados era unha certeza, pois tiñamos moita experiencia e estabamos a ofrecer un produto mellor. A perspectiva menos segura era no que dixo respecto das persoas comúns. Había o idea de que se vendésemos unha ordenador mailo o seu manual para autoaprendizaxe por un prezo atractivo, as persoas poderían compralo como encomenda postal, o que de feito sucedeu.<ref name="YC-Interview"/>}}

Segundo Ben Rosen, por poñer un prezo tan baixo no ZX81, "Sinclair abriu un mercado completamente novo entre as persoas que nunca antes consideraron posuír un computador." Clive Sinclair recoñeceu a función que a intuición tivo na súa decisión para lanzar o ZX81 nunha escala tan grande: "era unha suposición que o home medio querería tal computador. El quería, e a nosa información é que moitas persoas están utilizando as máquinas con avidez".<ref name="ET-interview" /> Un retrospecto da ''New Science ''publicado de 1986 comentou:

{{cita|A coquista de marcado de Sir Clive foi reducir o "concepto" de ordenador ó punto de poder ofrecer unha máquina por menos da mística marca de 100 libras. Para tal fin, teclados e monitores eficientes, memoria de tamaño funcional, sistemas versateis de almacenaxe e de ficheiro e cousas do tipo foron deixadas de lado, tornando accesible un ''fac simile'' de ordenador. A imaxe de mercado era máis importante do que o equipamento podería facer, pero a nacente industria de videoxogos creou un uso no que adolescentes - mozos e vellos - axiña fixeron a ''raison d'être'' dos seus novos equipamentos. Na maior parte dos casos, foi a ignorancia sobre a verdadeira tecnoloxía informática que fixo o éxito da marca ZX, a depeito da dispoñibilidade de accesorios que, posto que de forma ineficiente, tornaban o procesador ZX80 da cabuña destes xoguetes de luxo no núcleo dunha máquina útil.<ref>[[#NS120686|Adamson & Kennedy (6 de decembro de 1986)]]</ref>}}

Propagandas grandes eran fundamentais á campaña publicitaria. A pesar da Sinclair Research ser unha empresa relativamente pequena, tiña unha política de longa data de utilizar anuncios en grande escala que se destacaban dos anuncios máis sinxelos dos outros. Esaxeos, exhortations, apelacións ó patriotismo, testemuños, debuxos atraentes e fotografías en páxinas duplas, variando de mes a mes, foron usadas para lograr compras feitas pola vía postal.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=21}} O anuncio de lentamente do ZX81 ilustra esta abordaxe. Unha fotografía do ZX81 ó lado dos periféricos oficiais de Sinclair dominaron o centro dunha páxina dupla. A contía de diñeiro polos produtos Sinclair era resaltado polos prezos que eran impresos en letras máis grandes cás outras partes do texto. Os benefícios do ZX81  eran promovidos co slogan apelativo "Computador Persoal Sinclair ZX81 – o corazón dun sistema que medra contigo". O anuncio destacaba o ZX81 BASIC Programming, o manual escrito por Steve Vickers, como "un curso completo de programación en BASIC, dende os conceptos máis elementares a programas complexos". Os beneficios educativos do ZX81 foron tamén acentuados ("é aínda moi sinxelo de te ensinar computación") e as súas vantaxes técnicas foron explicadas en termos relativamente non técnicos. Por exemplo, o método peculiar do ZX81 de escribir os comandos cunha soa tecla – resultado do método que aforrar memoria utilizando chaves de apnas un byte para representar comandos – foi presentado como "eliminación dun xeito enfadoso de escribir".{{sfn|Nash|1984|p=102}} A orixe británica do ZX81 foi resaltada; "deseñado por Sinclair e producido na Gran Bretaña."<ref name="SRadvert">[[#SRadvert|Sinclair Research advertisement (1981)]]</ref> Unha propaganda de Sinclair nos Estados Unidos proporciona unha ilustración de como a empresa percibía o propósito do ZX81:

{{cita|Por menos de 100 dólares, o Sinclair ZX81 farao comezar logo na computación persoal. Os seus fillos obterán unha comprensión sobre ordenadores que han beneficialos polo resto das súas vidas. E vostede estará pronto para tomar mellores decisións sobre o emprego e a compra de ordenadores, tanto no traballo coma na vida persoal.<ref>[[#PopSciadvert|Sinclair Research advert]], ''Popular Science'' (Oct 1982)</ref>}}

Esta abordaxe da publicidade foi conducido pola confianza de Sinclair na propaganda por vía postal. Este método tiña un alto custo cando comparado a adquirir espazo nas publicacións, mais tamén tiña a vantaxe de asegurar que tódalas vendas eran firmes e pre-pagas. Un grande alborozo no lanzamento produciu un grande influxo de caixa no comezo dunha campaña, aínda que tamén dependía de que o anunciado tivese bastante produto para satisface-la onda inicial de compras. Os anuncios serviron a un propósito adicional de facer presión sobre o mercado, co oxectivo de aumentar os números de vendas por medio dunha extratexia de simplemente "contar unha historia", como Clive Sinclair dixo: "Non que houbese unha proporción de compras por medio postal, mais as persoas verían os anuncios, o que axudaría a fixarlles a idea e as deixaría máis susceptibles a comprar cando o ítem aparecese nas tendas."{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=22}}

O propio Sinclair tornouse un punto focal para a campaña de vendas, pondo unha cara humana no negocio, mentres a Sinclair Research foi retratada nos medios de comunicación como un destemido desafiante británico loitando na técnica e na forza de mercadotecnia contra o xigante americano e empresas xaponesas. David O'Reilly unha vez anotou, "polo uso astuto de relacións públicas, particularmente xogando enriba da súa imaxe dun británico tomando o mundo, Sinclair tornouse o nome máis coñecido en microcomputadoas".{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=98}} A prensa popular logo agarrouse á imaxe.  A personaxe "Tío Clive" foi creado polo columnista de chisme de ''[[Personal Computer World]]'', mentres os medios de comunicación enxalzaron Sinclair como xenio de visionario (ou mesmo, nas palabras do [[The Sun]], "o máis prodixioso inventor dende [[Leonardo da Vinci|Leonardo]].") Cando Ian Adamson e Richard Kennedy colocaon, Sinclair fixo aumentar "a función de fabricante de microcomputadoras e aceptou o manto de científico pioneiro da Gran Bretaña conducíndoa a unha utopía tecnolóxica."{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=97}}{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=114}}

Os prezos eran centrais para a estratexia de vendas, coma eran para a carreira de Sinclair. O ZX81 foi proxectado para para custar 70 libras e foi lanzado por 69,95 libras (montado) ou 49,95 (kit). Un folleto da Sinclair presentaba unha comparación do ZX81 coas catro máquinas que consideradas como os seus rivais principais – o [[Acorn Atom]], Apple II Plus, Commodore PET e [[TRS-80]]. A comparación destacaba as diferenzas en custo, dende 630 libras, no caso do Apple II Plus a apenas 70 libras, polo ZX81, aínda así, mesmo pola comparación de Sinclair, a da Apple era por lonxe a máquina máis capaz.<ref name="SRbrochure">[[#SRbrochure|Sinclair Research sales brochure (1981)]]</ref>

Segundo polo propio Sinclair, o prezo de 69,95 libras foi escollido despois de aplicar a "[[Boston Consulting Group#Experience curve|curva de experiencia]]" desenvolvida polo ''[[Boston Consulting Group]]''. A experiencia previa de Sinclair no mercado de calculadoras destacaba o feito que un produto será máis rendible se vendido (por exemplo) a dúas veces o seu custo de produción do que a tres. Poderíase lanzar o ZX81 cun prezo máis alto, promovéndoo nun xeito máis tradicional como produto superior, mais escolleu non facer. En efecto, utilizouse o prezo máis baixo para estableecer unha incontestable vantaxe antes da competición cambiarse para dentro do novo paradigma.<ref name="Lorenz">[[#FT150482|Lorenz (15 de abril de 1982)]]</ref>

Unha parte esencial da estratexia de mercadotecnia de Sinclair era utilizar regulares cortes de custos en intervalos estratéxicos para manter participación de mercado. Ian Adamson e Richarde Kennedy comentaron que a abordaxe de Sinclair era "asegurar e estender a [súa] vantaxe de mercado e provocar pánico na competición. Mentres a maioría de empresas reduce prezos cando os seus produtos son en baixa acentuada, Sinclair tende a dar desconto logo despois que as vendas atangan o pico. A vantaxe desta abordaxe é que os consumidores indecisos son atraídos para a clientela en canto a promoción do produto retén unha urxencia comercial, e o cálculo da competición sobre os custos son zarapallados."{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=143}}

Esta táctica probouse altamente exitosa, con Sinclair anunciando en marzo de 1982 que vendera 250.000 ZX81s mundialmente.[80] Cando as vendas caeron no intre ata o lanzamento do seu sucesor, o [[ZX Spectrum]], Sinclair reduciu o prezo da versión acabda a 49,95 libras en maio de 1982. Outro corte de 10 libras foi levado a cabo no abril seguinte. A pesar da competición aumentada con computadoras moito máis capaces, o ZX81 aínda vendía 30.000 unidades no mes ata fins de xullo de 1983, máis de dous anos despois do seu lanzamento.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=259}} Por aquel tempo, segundo Sinclair Research, algo alén de 1,5 millóns de máquinas foron vendidas.<ref name="Sinclair-Research"/>

=== Distribución ===
[[Ficheiro:ZX81_kit.jpg|dereita|miniatura|A versión en kit do ZX81 vendida por correo.]]
O arranxos de distribución do ZX81 eran unha parte esencial do seu éxito e marcaron unha ruptura no xeito como os computadores eran vendidos no Reino Unido. Sinclair fixera anteriormente o seu nome como vendedor postal – o ZX81 estaba dispoñible inicialmente só por correo –, mais o único xeito eficaz de verdade para cativar o mercado de masa era por medio das tendas de rúa. Afortunadamente para Sinclair, unha oportunidade de facer iso que foi dada por W.H. Smith, un veneráble dono dunha cadea de tendas de libros, revistas material de oficina. A empresa estaba estancada na década de 1970 e buscaba xeitos de revitalizar a súa imaxe e expandir a súa gama de produtos.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=109}}

Smith's empezara vendendo equipamentos de son e calculadoras polo fin dos anos 1970, cun grao modesto de éxito. O 1980 o seu director de desenvolvemento da mercadotecnia, John Rowland, tivo a idea de crear seccións de "coñecemento informático" en ramas importantes para vender libros de computadoras e revistas. A maioría dos elementos en exhibición eran importacións dos Estados Unidos mais o seu relativamente alto custo reducía a súa forza atractiva ó comprador casual.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=109}} O éxito comercial e potencial de mercado da masa do ZX80 atraeu o interese de Rowland, que se aproximou de Sinclair, vendo un prototipo do ZX81, polo que firmaron acordo de vender a máquina por Smith's con exclusividade polos primeiros seis meses após o seu lanzamento.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=111}} Rowland dixo: "o que fixemos agora foi traer as publicacións referentes a computadoras xunto cunha computadora real, para crear a sección de coñecemento informático da tenda", ó lado de software de computador e fitas casete. O ZX81 sería vendido en 112 tendas no Reino Unido e serviría como o peza central das seccións de coñecemento informático.<ref name="YC Nov 81">[[#YCNov81|Hartnell (novembro de 1981)]]</ref>

As vendas do ZX81 enrida das expectativas foron vistas coma algo dunha aposta e Rowland  os colegas ficaron inicialmente indiferentes sobre o esquema. Compradores da marca pensaron que sería improbable vender máis que 10 ou 15 unidades do ZX81 no lanzamento.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=111}} Rowland el pensou que o ZX81 vendería algo de 10.000 unidades durante os primeiros cinco meses do acordo de venda, equivalente ás vendas por correo dun mes de Sinclair.<ref name="YC Nov 81" /> No acontecemento, o ZX81 foi un grande éxito para Smith's, vendido por 99 libras facéndoo o primeiro computador doméstico do Reino Unido posto no mercado por menos de 100 libras. As seccións de "coñecemento informático" foron asolagadas con clientes ávidos, atafegando os 300 vendedores que foron adestrados para demostrar as máquinas; un correspondente do ''Financial Times'' escribiu estar "atordado e perplexo polas multitudes de estudantes agrupados ó redor do ZX81 na tenda local da W.H. Smith."<ref name="Taylor"/> Dentro dun ano, Smith's vendera 350.000 máquinas, tornándoo un lucro estimado no todo de 10.000.000 libras. Vendas de periféricos, software, libros e revistas incrementaron aínda máis tal contía.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=112}}

As cades de tendas británicas [[Boots]], [[John Menzies]] e os [[Currys]] empezaron vender o ZX81 tan logo o contrato de distribución exclusiva da Smith's concluíuse[85] e un número de empresas asegurou dereitos de distribución ultramarina para o ZX81, o cal era vendido en 18 países no mes de [[marzo de 1982]].<ref name="Needle">[[#Needle|Needle (15 de marzo de 1982)]]</ref> Sinclair lanzou o ZX81 nos Estados Unidos en novembro de 1981 nun prezo de 149,95 dólares, a sersión montada, e 99,95, a versión para montaxe, inicialmente vendendo directamente ó mercado americano por vía postal.<ref name="Wise">[[#Wise|Wise (2 de novembro de 1981)]]</ref> Para ser útil o computador necesitaba dunha memoria extra 16 kB de RAM, que custaba 49,95 dólares. As vendas lograron 15,000 por mes o xaneiro de 1982, mentres [[American Express]] vendeu máis outros millares ós seus clientes. En [[febreiro de 1982]] a Timex obtivo unha licenza coa Sinclair para vender o ZX81 directamente a miles de tendas [[retallista]]s nos EE.UU., pagando á Sinclair Research un 5% de roalty en tódolos hardware e o software Sinclair vendidos.<ref name="FT13-02-82">[[#FT130282|Crisp (13 de febreiro de 1982)]]</ref> A empresa máis tarde pasou a producir os seus propios clons e variantes so licenza da Sinclair.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=108-9}} En agosto de 1982 Sinclair baixou os prezos dos ZX81 vendidos polo correo americano para 99,95 dólares (equipamento) e 79,95 (kit), e os seus anuncios expoñendo que "máis de 10.000 eran vendidos a cada semana".<ref name="byte198208">{{cita novas|url=https://archive.org/stream/byte-magazine-1982-08/1982_08_BYTE_07-08_Logo#page/n81/mode/2up|título=The $99.95 Personal Computer|lingua=inglés|xornal=BYTE|data=agosto de 1982|dataacceso=19 de outubro de 2013| autor=Advertisement|páxinas=82–83}}</ref> En [[decembro de 1981]] Mitsui obtivo dereitos para distribuír o ZX81 no Xapón, vendéndoo por vía postal por ¥38.700 (equivalente a 83 libras, a cambio de 1982), e vendía 5.000 unidades en xullo de 1982. A reacción favorable do mercado xaponés ó ZX81 levou Mitsui a empezar as vendas de balcón en librarías grandes en [[setembro de 1982]], coas vendas anuais previstas de 20.000 unidades.<ref>[[#FT300982|Shibata (30 de setembro de 1982)]]</ref> Nos Países Baixos, o Sinclair ZX81 común estaba dispoñible para venda logo que Bang & Olufsen fixeron unha versión chamada ''Beocomp''.<ref>{{cita web|url=http://www.homecomputer.de/pages/f_info.html?Sinclair_ZX-81_Beocomp.html|título=The Home Computer Museum|lingua=inglés|dataacceso=27 de xaneiro de 2017}}</ref>

O produto tamén foi vendido por algún tempo en tendas duty-free nos aeroportos do Reino Unido. Con todo, este feito topou coas restricións de exportación do goberno, que quería evitar que países do [[Bloque do leste|bloque soviético]] países obtivesen bens occidentais de alta tecnoloxía. Non era feito insólito que visitantes da [[Unión Soviética|Unión soviética]] e outros países europeos orientais comprasen equipamentos en países occidentais coa finalidade de transferir a súa tecnoloxía ás industrias dos seus propios países. O 1983 o goberno pediu que os ZX81 fosen sacados das vendas en aeroportos.<ref>[[#DT300583|''Daily Telegraph'' (30 de maio de 1983)]]</ref> Non había tal restrición en vendas para China comunista e a novembro de 1983 a Sinclair Research anunciou que asinara un acordo para exportar ZX81 en kit a unha fábrica en [[Cantón, China|Guangzhou]], onde serían montados para o mercado chinés.<ref>[[#SU1183|''Sinclair User'' (novembro de 1983)]]</ref>

== Recepción ==
[[Ficheiro:Sinclair_ZX81_Setup_PhotoManipped.jpg|miniatura|Un ZX81 típico incluíndo aparello casete e unha televisión en branco e negro Ferguson.]]
Análises do ZX81 destacaban o boa relación custo-beneficio da máquina mais tamén apantaban os seus inconvenientes técnicos. Como Tim Hartnell escribiu en ''Your Computer'', "o ZX81 é ambos unha satisfacción e unha decepción". Aplaudiu as melloras que foron feitas sobre o ZX80, como un manual moito mellor, a exhibición e a o manexo de [[string (computación)|string]], e chamou o ZX81 de "un primeiro computador moi bo" que "abrirá o mundo da compuación a moitos que terían acceso negado por causa do custo." Con todo, a memoria incorporada era tan pequena que o uso dun paquete de expansión da memoria era "obrigatorio para calquera uso interesante". El tamén pensaba que o ZX81 era alarmantemente inestable, pois tivo que ter as súas primeira dúas máquinas de proba substituídas antes de conseguir unha que traballase correctamente.{{sfn|Hartnell|1981}}

Malcolm Peltu, da ''New Science'', comentou que era "de grande valor técnico en relación ó custo monetario, particularmente para entusiastas", mais pensou tamén que outros "probablemente ficarían con tedio moi rápido polo sistema moi básico". Destacou debilidades no manual e no software adxunto, criticándolles como "un mal concibido proxecto e descoidado na execución que fai a máquina parecer máis dura de utilizar e máis limitada do que é" e cuestionou se podería ser máis interesante adquirir un computador máis potente coma os da Acorn ou da Commodore. En xeral, concluíu, o ZX81 podería ter un valor limitado en axudar para ensinar programación en BASIC e superar as barreiras psicolóxicas á informática, mais "os sistema de Sinclair teñen un xeito camiño antes de aumentaren a calidade e o nivel de entendemento sobre a natureza e o uso de sistemas de información baseada entre descrente a respecto dos ordenadores".<ref>[[#Peltu|Peltu (30 de abril de 1981)]]</ref>

Mentres o editor de ''Personal Computer World'' estaba en vacacións durante [[maio de 1981]], os seus colegas divulgaron a análise da revista sobre o ZX81 cunha capa que amosaba un chimpancé coa máquina por riba do título "Editor proba o ZX81". (O chimpancé regresou en asuntos máis tardíos para probar tódolos computadores seguintes de Sinclair). A análise, que foi escrita por Dave Tebbutt, recoñeceu que a máquina tivo inconvenientes significativos mais mesmo así representaba "absolutamente unha boa adquisición". Describiuse o ZX81 como "un produto precioso que terá atractivo enorme ás persoas que queiran descubrir máis sobre os computadores, mais sen llas custar un brazo e unha pata" e concluíu: "Se non sabes nada sobre os computadores e queres divertirse descubrindolles, entón esta máquina ofrece unha boa oportunidade de facerlo. Os nenos lles encantará o ZX81, sen sombra de dúbida, e sospeito que máis do que algunhas persoas que xa teñan familiaridade con computadores comprarán un, só para ter un pouco de diversión".<ref>[[#Tebbutt|Tebbutt (xuño de 1981)]]</ref>

Paul Taylor, do ''Financial Times'', achou que o ZX81 era "unha potente e flexible computadora idealmente tallada como introdución divertida ós misterios da informática doméstica" mais informaba os lectores sobre as súas limitacións. Carecía de software, o teclado non era fácil de utilizar, non había gráfico suficientemente avanzado para ser capaz de reproducir xogos e a súa memoria incorporada era inadecuada. Aínda así, suxeriu, "o ZX81 é un produto británico único, parte xoguete, parte crebacabezas, parte ferramenta de aprendizaxe e eu penso que, proporcionado un acepta as súas limitacións e recoñece que calquera computador  só  o que é dito para facer, é valor bo como unha introdución ó pasatempo con informática caseira".<ref name="Taylor">[[#Taylor|Taylor (21 de novembro de 1981)]]</ref>

''[[The Age]]'' describiu o ZX81 como "non extremadamente sofisticado, e a súa memoria é bastante limitada. Tamén ten bastante a aparencia de xoguete". Concluíu que a computadora era "un xoguete ideal para mozos que queren habituarse co mundo da informática. É receptivo, barato, e moi fácil de utilizar".<ref name="theage19820309">{{cita novas|url=https://news.google.com/newspapers?id=ByBVAAAAIBAJ&sjid=LZQDAAAAIBAJ&pg=3739%2C4130406|título=Toy-like but a best seller|xornal=The Age|lingua=inglés|data=9 de marzo de 1982|dataacceso=16 de mazo de 2014|páxina=33}}</ref>

Billy Garrett de ''[[Byte (revista)|Byte]]'', quen xa posuía un ZX80, eloxiou o manual do Timex/Sinclair 1000 (a pesar de que lamentou a falta do humor británico do orixinal), o "circuíto [[estado da arte]]", e o BASIC é "extraordinariamente potente" a pesar do tamaño pequecho da ROM. Concluíu que "o uso principal ... probablemente será para aprender BASIC ou computadores en xeral. [El] limitou capacidades de expansión, e o teclado é demasiado pequeno e inadecuado para calquera traballo serio".<ref name="garrett198301">{{cita novas|url=https://archive.org/stream/byte-magazine-1983-01/1983_01_BYTE_08-01_Looking_Ahead#page/n373/mode/2up|lingua=inglés|título=The Timex/Sinclair 1000|xornal=BYTE|data=xaneiro de 1983|dataacceso=19 de outubro de 2013|apelidos=Garrett|nome=Billy|páxina=372}}</ref>

David Babsky describiu o ZX81 como "un micro marabillosamente intelixente que non te fará perder tempo nen sentirse un parvo". Nunha comparación entre o ZX81 e o IBM-PC publicada en ''What Micro?'', el loaba a amigabilidade do ZX81 e o seu sistema de verificación en tempo real da sintaxe BASIC dos programas, que describiu como "a característica que eu, como neófito en informática, quero ver incorporada en todo micro".<ref name="Babsky">[[#WM0483|Babsky (abril de 1983)]]</ref>

== Periféricos e programación ==
[[Ficheiro:ZX81_-_rampack_-_ZX_Printer.jpg|dereita|miniatura|Un ZX81 conectado ós periféricos Sinclair oficiais – o inestable paquete de 16&nbsp;kB de RAM e a Impresora de ZX.]]
[[Ficheiro:ZX81-16K-RAM.png|dereita|miniatura|Vista do módulo de 16K RAM, amosando o seu connector]]
O éxito do ZX81 conduciu case inmediatamente ós entusiastas a produciren unha variedade enorme de periféricos e programas. Clive Sinclair estaba "entretido e satisfeito" pola atención que a súa máquina recibía, mais fixo pouco esforzo para explotar a demanda, cedendo de feito un mercado moi lucrativo a terceiros, unha decisión que indubidablemente causou a perda de moito influxo de diñeiro.<ref name="Hayman"/> W.H. Smith, por exemplo, conseguiu aproveitar un peculiaridade do ZX81, que era os donos acharen que os grabadores casete de baixa fidelidade mono, tecnicamente obsoleto, traballaban mellor como dispositivos de almacenamento que sistemas de música de alta calidade. Smith adquiriu baratos grabadores de casete "shoebox" no [[Extremo Oriente]] e vendíaos  co logo W.H. Smith como "grabadores de dato. Foron vendidos máis de 100,000 en dezaoito meses.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=112}}

Alén do que Clarke describiu como "uns poucos e extraordinariamente pobres programas en casete"[68], Sinclair só liberou dous periféricos oficiais para o ZX81, un paquete de RAM de 16&nbsp;kB (de feito igual un anteriormente liberado para o ZX80, mais remarcado) e a ZX Printer, ambos ligados ó conector traseiro. Eran vendidos nun prezo de lanzamento de 49,95 libras cada un, mais tiñan fallas notábeis. O paquete de RAM era moi pesado e apoiado só polo conector. Así, costumaba de caer do encaixe en momentos cruciais, trabando o sistema e facendo perder calquera cousa que o usuario escribira. Os usuarios empezaron a utilizar anacos de goma de mascar, fita adesiva de dous lados ou Blu-Tack para reparar o que ficou coñecido como o problema do "balanceo do paquete de RAM".{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=96}} A ZX Printer era unha impresora de faísca minúscula que utilizaba dúas agullas electricamente cargadas para queimar a superficie de papel revestido con aluminio e marcar os puntos negros. Traballou razoablemente ben ó principio mais a súa produción gorou rapidamente após un tempo.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=107}}

Moitos periféricos non-Sinclair apuntaron para remediar as carencias do ZX81 e proporcionar moitas capacidades novas. E estes incluían paquetes de RAM de até 64 KB, prometendo "axustarse ben ... dando unha conexión firme" ó equipamento; teclados do tipo dactilógrafo, impresoras máis avanzadas e xeradores de son, Había ata mesmo unha interface de disco duro, que Clive Sinclair achava ser soamente un adobío.{{sfn|Dale|1985|p=108}}<ref name="Hayman"/><ref name="byte198206">{{cita novas|url=https://archive.org/stream/byte-magazine-1982-06/1982_06_BYTE_07-06_Interactive_Videodiscs#page/n335/mode/2up|título=Explore the excellence of your ZX81 with a Memopak|xornal=BYTE|data=xuño de 1982|dataacceso=19 de outubro de 2013|autor=Advertisement|páxina=335}}</ref> Unha gama ancha de programas foi tamén publicada. Dentro de só un ano do lanzamento, ó redor de 200 empresas independentes foron estableecidas para fabricar e vender hardware compatible coas máquinas Sinclair.<ref>[[#Kewney|Kewney (3 de maio de 1982)]]</ref> As persoas dentro do ambiente industrial do ZX81 era moi a miúdo non profesionais do ramo informátio, mais eran, conforme o ''Financial Times'' anotou, "profesores escolares, funcionarios, técnicos e enxeñeiros eléctricos [quen] montou operacións pequenas no seu tempo libre".<ref name="FT 20 Mar 1982"/>

A popularidade do ZX81foi  publicamente demostrada o xaneiro de 1982 cando o servidor público Mike Johnstone organizou a "ZX Microfair" en Westminster Central Hall. Setenta expositores montaron algunhas casetas, na expectativa duns poucos visitantes, nunha sala cunha capacidade para 650 persoas. Máis de 12.000 persoas foron e a policía tivo que controlar a multitude. Miles, moitos de quen viaxaron distancias longas, enfilábanse do lado de fóra por ata tres horas para chegar á sala; Clarke, que era só capaz de introducir despois do identificar como xornalista, escribiu que "ninguén sabe cantos deixou en desesperación". O exhibitors vendeu miles do valor das libras  do software e o hardware "tan rápidos como tres pares das mans en cada caseta poderían entregarlles encima e embutir o fivers a improvisado desbordando caixas de efectivo", engadiu. O xusto tamén mostrado Sinclair a procura é relativamente unimportant función no éxito do computador, con multitudes pequenas únicas no seu booth comparou ó "rugby scrum" noutro lugar.<ref name="FT 20 Mar 1982"/><ref name="Clarke">[[#Clarke|Clarke (11 de febreiro de 1982)]]</ref> Por agosto de 1983 sete máis ZX Microfairs foi aguantadoRick Dickinson volveu ser o encargado de deseñar a caixa do ZX81 e fixo unha versión actualizada da forma de cuña do ZX80. Nese tempo, o equipo de deseño era capaz de utilizar modelaxe por inxección, que lles posibilitou entregar un chasis de calidade alta.{{sfn|Laing|2004|p=61}} Dickinson orixinalmente considerou o ZX81 como "unha gama expansible de caixas que seguirían unha aproximación vagamente modular con anchura común", aínda que esta abordaxe finalmente caeu.<ref>[[#Dickinson|Dickinson (24 de agosto de 2007)]]</ref> Do inicio ó fin, o proceso de deseño levou aproximadamente seis meses.<ref>[[#Cooke|Cooke (August 1982)]]</ref>
[[Ficheiro:ZX81_concept_design.jpg|miniatura|Un dos debuxos orixinais de Rick Dickinson do concepto do ZX81, amosando a máquina como parte "dunha gama expansible das caixas que seguen vagamente unha abordaxe modular".]]
O ZX81 foi lanzado o 5 de marzo de 1981 en dúas versións (aínda así con compoñentes idénticos), unha máquina premontada ou unha versión máis barata en kit, que o comprador podería montar. Ámbalas dúas versións foron fabricadas en [[Dundee]], [[Escocia]] pola Timex na planta de Dryburgh.<ref name="FT 6 Mar 1981"/><ref name="McManus">[[#McManus|McManus Galleries]]</ref> A Timex non fora unha elección obvia de subcontratación industrial, porque a empresa tiña pouca experiencia na produción de electrónicos. Era un fabricante ben establecido na rama de reloxos mecánicos mais pasaba por unha crise no comezo da [[década de 1980]]. Os lucros diminuíron a virtualmente cero cando o mercado de reloxos mecánicos estancou por causa da competición cos modelos dixitais. Recoñecendo a tendencia, o director da Timex, Fred Olsen, determinou que a empresa diversificase a outras áreas de negocio.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=94}}

Este cambio pola Timex chegou nun momento ideal para Sinclair. O ZX80 resultou máis popular que o esperado, e o fabricante anterior, unha pequecha empresa de electrónicos de St Ives, carecía de recursos para satisfacer as exixencias. A Timex asumiu a produción do ZX80 a fins de 1980.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=94}} O arranxo foi bo para ámbalas empresas e a Timex asumiu a fabricación do ZX81, auxiliado por investimento na súa planta de Dundee.<ref name="Church">[[#SU05-82|Church (maio de 1982)]]</ref> Sinclair inicialmente planeaba producir 10 000 unidades por mes, aumentando esa capacidade a 30 000 despois dun ano.<ref name="FT 6 Mar 1981"/> Con todo, a Timex inicialmente tivo problemas significativos en producir un número bastante para satisface-la esixencia. Como consecuencia, levaba ata nove semanas a entrega dunha computadora por correo. E non foi ata setembro de 1981, cinco meses após o lanzamento do ZX81, que o tempo de entrega finalmente atendeu o prazo prometido de vinte e oito días.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=111}} Quen xa posuía ou adquirira recentemente o ZX80 non foi excluído, e calquera que pedise un ZX80 nas dúas semanas antes do lanzamento do ZX81 recibiría a máquina máis nova, mentres os donos anteriores podían actualizar o seu equipamento pola adquisición, por 20 libras, dun chip de ROM para ser agregado á placa base.<ref name="FT 6 Mar 1981"/>

A fiabilidade do ZX81 era polémica. W.H. Smith, un dos distribuidores chaves da máquina, tiña unha política na súa empresa de pedir un equipamento a máis do que era de feito requirido para venda, de modo que tería bastantes substitucións para máquinas defectuosas.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=112}} Problemas similares foron informados no mercado estadounidense, onde os informes da época suxeriron que só a terceira parte dos ZX81 funcionaba de feito.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=133}} Con todo, Sinclair afirmaba que só o 2,4% das máquinas montadas foron devoltas, e o 13% de kits.<ref name="Church"/> Clive Sinclair negou calquera problema con fiabilidade:

{{cita|Temos unha taxa de fallas nos nosos equipamento máis baixa cás de calesquera outros no mundo, e a razón para iso é que facemos todo para manter a calidade alta. A liña de produción do ZX81 é un milagre da eficiencia: despois de todo, unha máquina é montada a cada dez segundos. Elas pasan por un control de calidade sorprendente. Temos tamén os menores gastos con compoñentes entre tódolos outros. Usamos apenas catro chips mentres os outros empregan corenta.<ref name="Hayman">[[#Hayman|Hayman (xuño de 1982)]]</ref>}}

Sinclair atribuíra o índice de fracaso máis alto dos kits ós clientes que romperon os compoñentes inserindo ou soldando do xeito incorrecto, aínda que a empresa admitise que había  un problema persistente coas [[Fonte de alimentación|fontes]] que afectaron os kits e máquinas prontas.<ref name="Church"/> O problema máis grande era quizais a falta dun servizo posvenda, que Robin Clarke, da ''New Science'', describiu como "un dos peores rexistros de desempeño de posvendas de calquera empresa".<ref name="Clarke"/> ''Financial Times'' observou que "as oficinas de Clive Sinclair están cheas de computadores devoltos que poden agardar meses para seren reparados."<ref name="FT 20 Mar 1982"/> A lentitude da empresa  en substituír as devolucións e entregar as máquinas pedidas recentemente significaron que a Sinclair Research gañou unha reputación  pobre sobre o servizo de cliente.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=108}}

=== Mercadotecnia ===
A publicidade do ZX81 foi feita pola axencia de mercadotecnia Primary Contact (agora parte de Ogilvy & Mather), que proporcionaba servizos de mercadotecnia para Sinclair desde 1971, continuando ata 1985. A entrada de Sinclair no nacente mercado de informática doméstica deu á Primary Contact un desafío importante: como vender un produto simultaneamente para entusiastas e persoas comúns, que probablemente tiñan pouca ou ningunha familiarización con computadoras.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=97}} A resposta era perseguir o que o xornalista David O'Reilly de revista de ''[[MicroScope]]'' describiu como unha "estratexia fácil de usar". Chris Fawkes, un dos directores da Primary Contact, explicou: "trouxemos computadores persoais ó mercado de masas para mostrar que non tiveches que ser un neno prodixio para utilizar un".{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=99}} Conforme dixo Clive Sinclair nunha entrevista de 1982 na ''Your Computer'',

{{cita|Hai dous grandes mercados: o dos afeccionados e o dos cidadáns comúns. Vender para afeccionados era unha certeza, pois tiñamos moita experiencia e estabamos a ofrecer un produto mellor. A perspectiva menos segura era no que dixo respecto das persoas comúns. Había a idea de que se vendésemos un ordenador mailo seu manual para autoaprendizaxe por un prezo atractivo, as persoas poderían compralo por correo, o que de feito sucedeu.<ref name="YC-Interview"/>}}

Segundo Ben Rosen, por poñer un prezo tan baixo no ZX81, "Sinclair abriu un mercado completamente novo entre as persoas que nunca antes consideraron posuír un computador." Clive Sinclair recoñeceu a función que a intuición tivo na súa decisión para lanzar o ZX81 nunha escala tan grande: "era unha suposición que o home medio querería tal computador. El quería, e a nosa información é que moitas persoas están utilizando as máquinas con avidez".<ref name="ET-interview" />Nunha retrospectiva da ''New Science ''publicada en 1986 comentou:

{{cita|A conquista de marcado de Sir Clive foi reducir o "concepto" de ordenador ó punto de poder ofrecer unha máquina por menos da mítica cifra de 100 libras. Para tal fin, teclados e monitores eficientes, memoria de tamaño funcional, sistemas versátiles de almacenaxe e de ficheiro e similares foron eliminados, para deixar un facsímile accesible de ordenador. A imaxe de mercado era máis importante do que o equipamento podería facer, pero a nacente industria de videoxogos creou un uso no que adolescentes —mozos e vellos— axiña fixeron a ''raison d'être'' dos seus novos equipamentos. Na maior parte dos casos, foi a ignorancia sobre a verdadeira tecnoloxía informática a que fixo o éxito da marca ZX, a despeito da dispoñibilidade de accesorios que, posto que de forma ineficiente, tornaban o procesador ZX80 no corazón destes xoguetes de luxo no núcleo dunha máquina útil.<ref>[[#NS120686|Adamson & Kennedy (6 de decembro de 1986)]]</ref>}}

A publicidade de alto perfil foi fundamental para a campaña publicitaria. A pesar da Sinclair Research ser unha empresa relativamente pequena, tiña unha longa política de usar anuncios a gran escala que se diferenciaban dos anuncios máis sinxelos doutros fabricantes. Superlativos, exhortacións, chamamentos ao patriotismo, testemuños, debuxos atractivos e fotografías a dobre páxina, variando de mes a mes, foron usados para lograr compras porvía postal.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=21}} A publicidade de lanzamento do ZX81 ilustra esta abordaxe. Unha fotografía do ZX81 ó lado dos periféricos oficiais de Sinclair dominaron o centro dunha páxina dobre. O prezo dos produtos Sinclair era resaltado polas cifras que eran impresas en letras máis grandes cás outras partes do texto. Os benefícios do ZX81  eran promovidos co slogan apelativo "Computador Persoal Sinclair ZX81 – o corazón dun sistema que medra contigo". O anuncio destacaba o ZX81 BASIC Programming, o manual escrito por Steve Vickers, como "un curso completo de programación en BASIC, dende os conceptos máis elementares a programas complexos". Os beneficios educativos do ZX81 foron tamén acentuados ("é moi sinxelo aprender computación por un mesmo") e as súas vantaxes técnicas foron explicadas en termos relativamente non técnicos. Por exemplo, o método peculiar do ZX81 de escribir os comandos cunha soa tecla —resultado do método de aforrar memoria utilizando chaves de apenas un byte para representar comandos— foi presentado como "eliminación dun xeito enfadoso de escribir".{{sfn|Nash|1984|p=102}} A orixe británica do ZX81 foi resaltada; "deseñado por Sinclair e producido na Gran Bretaña."<ref name="SRadvert">[[#SRadvert|Sinclair Research advertisement (1981)]]</ref> Unha propaganda de Sinclair nos Estados Unidos proporciona unha ilustración de como a empresa percibía o propósito do ZX81:

{{cita|Por menos de 100 dólares, o Sinclair ZX81 farao comezar logo na computación persoal. Os seus fillos obterán unha comprensión sobre ordenadores que ha beneficialos polo resto das súas vidas. E vostede estará preparado para tomar mellores decisións sobre o emprego e a compra de ordenadores, tanto no traballo coma na vida persoal.<ref>[[#PopSciadvert|Sinclair Research advert]], ''Popular Science'' (Oct 1982)</ref>}}

Esta abordaxe da publicidade foi impulsada pola confianza de Sinclair na propaganda por vía postal. Este método tiña un alto custo cando comparado a adquirir espazo nas publicacións, mais tamén tiña a vantaxe de asegurar que tódalas vendas eran firmes e pre-pagas. Un grande alborozo no lanzamento produciu un grande influxo de caixa no comezo dunha campaña, aínda que tamén dependía de que o anunciado tivese bastante produto para satisface-la onda inicial de compras. Os anuncios serviron a un propósito adicional de facer presión sobre o mercado, co obxectivo de aumentar os números de vendas por medio dunha extratexia de simplemente "contar unha historia", como Clive Sinclair dixo: "Non que houbese unha proporción de compras por medio postal, mais as persoas verían os anuncios, o que axudaría a fixarlles a idea e as deixaría máis susceptibles a comprar cando aparecese nas tendas."{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=22}}

O propio Sinclair tornouse un punto focal para a campaña de vendas, pondo unha cara humana no negocio, mentres a Sinclair Research foi retratada nos medios de comunicación como un destemido desafiante británico loitando na técnica e na forza de mercadotecnia contra o xigante americano e empresas xaponesas. David O'Reilly unha vez anotou, "polo uso astuto de relacións públicas, particularmente xogando enriba da súa imaxe dun británico tomando o mundo, Sinclair tornouse o nome máis coñecido en microcomputadoas".{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=98}} A prensa popular axiña se agarrou á imaxe. A personaxe "Tío Clive" foi creada polo columnista de chisme de ''[[Personal Computer World]]'', mentres os medios de comunicación enxalzaron Sinclair como xenio visionario (ou mesmo, nas palabras do [[The Sun]], "o máis prodixioso inventor dende [[Leonardo da Vinci|Leonardo]].") Como Ian Adamson e Richard Kennedy, Sinclair fixo aumentar "a función de fabricante de microcomputadoras e aceptou o manto de científico pioneiro da Gran Bretaña conducíndoa a unha utopía tecnolóxica."{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=97}}{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=114}}

Os prezos eran centrais para a estratexia de vendas, coma eran para a carreira de Sinclair. O ZX81 foi proxectado para para custar 70 libras e foi lanzado por 69,95 libras (montado) ou 49,95 (kit). Un folleto da Sinclair presentaba unha comparación do ZX81 coas catro máquinas que consideradas como os seus rivais principais – o [[Acorn Atom]], Apple II Plus, Commodore PET e [[TRS-80]]. A comparación destacaba as diferenzas en custo, dende 630 libras, no caso do Apple II Plus a apenas 70 libras, polo ZX81, aínda así, mesmo pola comparación de Sinclair, a da Apple era por lonxe a máquina máis capaz.<ref name="SRbrochure">[[#SRbrochure|Sinclair Research sales brochure (1981)]]</ref>

Segundo o propio Sinclair, o prezo de 69,95 libras foi escollido despois de aplicar a "[[Boston Consulting Group#Experience curve|curva de experiencia]]" desenvolvida polo ''Boston Consulting Group''. A experiencia previa de Sinclair no mercado de calculadoras destacaba o feito de que un produto será máis rendible se é vendido (por exemplo) a dúas veces o seu custo de produción do que a tres. Poderíase lanzar o ZX81 cun prezo máis alto, promovéndoo nun xeito máis tradicional como produto superior, mais escolleu non o facer. En efecto, utilizouse o prezo máis baixo para establecer un liderado inatacable antes de que se movese a competencia.<ref name="Lorenz">[[#FT150482|Lorenz (15 de abril de 1982)]]</ref>

Unha parte esencial da estratexia de mercadotecnia de Sinclair era utilizar regulares cortes de custos en intervalos estratéxicos para manter participación de mercado. Ian Adamson e Richard Kennedy comentaron que a abordaxe de Sinclair era "asegurar e estender a [súa] vantaxe de mercado e provocar pánico na competición. Mentres a maioría de empresas reduce prezos cando os seus produtos están en baixa acentuada, Sinclair tende a dar desconto despois de que as vendas atingan o pico. A vantaxe desta abordaxe é que os consumidores indecisos son atraídos para a clientela en canto a promoción do produto retén unha urxencia comercial, e o cálculo da competición sobre os custos son zarapallados."{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=143}}

Esta táctica probouse altamente exitosa, con Sinclair anunciando en marzo de 1982 que vendera 250 000 ZX81s mundialmente. Cando as vendas caeron no intre ata o lanzamento do seu sucesor, o [[ZX Spectrum]], Sinclair reduciu o prezo da versión acabada a 49,95 libras en maio de 1982. Outro corte de 10 libras foi levado a cabo no abril seguinte. A pesar da competición aumentada con computadoras moito máis capaces, o ZX81 aínda vendía 30 000 unidades no mes ata fins de xullo de 1983, máis de dous anos despois do seu lanzamento.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=259}} Por aquel tempo, segundo Sinclair Research, algo alén de 1,5 millóns de máquinas foran vendidas.<ref name="Sinclair-Research"/>

=== Distribución ===
[[Ficheiro:ZX81_kit.jpg|dereita|miniatura|A versión en kit do ZX81 vendida por correo.]]
O arranxos de distribución do ZX81 eran unha parte esencial do seu éxito e marcaron unha ruptura no xeito como os computadores eran vendidos no Reino Unido. Sinclair fixera anteriormente o seu nome como vendedor postal —o ZX81 estaba dispoñible inicialmente só por correo—, mais o único xeito eficaz de verdade para cativar o mercado de masa era por medio das tendas de rúa. Afortunadamente para Sinclair, unha oportunidade de facer iso foi dada por W.H. Smith, un venerable dono dunha cadea de tendas de libros, revistas e material de oficina. A empresa estaba estancada na década de 1970 e buscaba xeitos de revitalizar a súa imaxe e expandir a súa gama de produtos.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=109}}

Smith's empezara vendendo equipamentos de son e calculadoras polo fin dos anos 1970, cun grao modesto de éxito. En 1980 o seu director de desenvolvemento de mercadotecnia, John Rowland, tivo a idea de crear seccións de "coñecemento informático" en ramas importantes para vender libros de computadoras e revistas. A maioría dos elementos en exhibición eran importacións dos Estados Unidos mais o seu relativamente alto custo reducía a súa forza atractiva ó comprador casual.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=109}} O éxito comercial e potencial de mercado da masa do ZX80 atraeu o interese de Rowland, que se aproximou a Sinclair, vendo un prototipo do ZX81, polo que firmaron acordo de vender a máquina por Smith's con exclusividade nos seis primeiros meses após o seu lanzamento.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=111}} Rowland dixo: "o que fixemos agora foi traer as publicacións referentes a computadoras xunto cunha computadora real, para crear a sección de coñecemento informático da tenda", ó lado de software de computador e fitas casete. O ZX81 sería vendido en 112 tendas no Reino Unido e serviría como peza central das seccións de coñecemento informático.<ref name="YC Nov 81">[[#YCNov81|Hartnell (novembro de 1981)]]</ref>

As vendas do ZX81 por enriba das expectativas foron vistas coma algo dunha aposta e Rowland e os colegas ficaron inicialmente indiferentes sobre o esquema. Compradores da marca pensaron que sería improbable vender máis que 10 ou 15 unidades do ZX81 no lanzamento.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=111}} Rowland pensou que o ZX81 vendería sobre 10 000 unidades durante os primeiros cinco meses do acordo de venda, equivalente ás vendas por correo dun mes de Sinclair.<ref name="YC Nov 81" /> No acontecemento, o ZX81 foi un grande éxito para Smith's, vendido por 99 libras facéndoo o primeiro computador doméstico do Reino Unido posto no mercado por menos de 100 libras. As seccións de "coñecemento informático" foron asolagadas con clientes ávidos, atafegando os 300 vendedores que foron adestrados para demostrar as máquinas; un correspondente do ''Financial Times'' escribiu estar "atordado e perplexo polas multitudes de estudantes agrupados ó redor do ZX81 na tenda local da W.H. Smith."<ref name="Taylor"/> Nun ano, Smith's vendera 350 000 máquinas, obtendo un beneficio neto estimado de 10.000.000 libras. Vendas de periféricos, software, libros e revistas incrementaron aínda máis tal contía.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=112}}

As cadeas de tendas británicas [[Boots]], [[John Menzies]] e os [[Currys]] comezaron a vender o ZX81 tan logo o contrato de distribución exclusiva da Smith's concluíu e un número de empresas asegurou dereitos de distribución ultramarina para o ZX81, o cal era vendido en 18 países no mes de [[marzo de 1982]].<ref name="Needle">[[#Needle|Needle (15 de marzo de 1982)]]</ref> Sinclair lanzou o ZX81 nos Estados Unidos en novembro de 1981 nun prezo de 149,95 dólares, a versión montada, e 99,95, a versión para montaxe, inicialmente vendendo directamente ó mercado americano por vía postal.<ref name="Wise">[[#Wise|Wise (2 de novembro de 1981)]]</ref> Para ser útil o computador necesitaba dunha memoria extra 16 kB de RAM, que custaba 49,95 dólares. As vendas lograron 15 000 por mes en xaneiro de 1982, mentres [[American Express]] vendeu máis outros millares ós seus clientes. En [[febreiro de 1982]] a Timex obtivo unha licenza coa Sinclair para vender o ZX81 directamente a miles de tendas [[retallista]]s nos EE.UU., pagando á Sinclair Research un 5% de royalty en tódolos hardware e o software Sinclair vendidos.<ref name="FT13-02-82">[[#FT130282|Crisp (13 de febreiro de 1982)]]</ref> A empresa máis tarde pasou a producir os seus propios clons e variantes so licenza da Sinclair.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=108-9}} En agosto de 1982 Sinclair baixou os prezos dos ZX81 vendidos polo correo americano para 99,95 dólares (equipamento) e 79,95 (kit), e os seus anuncios expoñendo que "máis de 10 000 eran vendidos cada semana".<ref name="byte198208">{{cita novas|url=https://archive.org/stream/byte-magazine-1982-08/1982_08_BYTE_07-08_Logo#page/n81/mode/2up|título=The $99.95 Personal Computer|lingua=inglés|xornal=BYTE|data=agosto de 1982|dataacceso=19 de outubro de 2013| autor=Advertisement|páxinas=82–83}}</ref> En [[decembro de 1981]] Mitsui obtivo dereitos para distribuír o ZX81 no Xapón, vendéndoo por vía postal por ¥38.700 (equivalente a 83 libras, a cambio de 1982), e vendía 5 000 unidades en xullo de 1982. A reacción favorable do mercado xaponés ó ZX81 levou Mitsui a comezar as vendas de mostrador en librarías grandes en [[setembro de 1982]], coas vendas anuais previstas de 20 000 unidades.<ref>[[#FT300982|Shibata (30 de setembro de 1982)]]</ref> Nos Países Baixos, o Sinclair ZX81 común estaba dispoñible para venda logo que Bang & Olufsen fixeron unha versión chamada ''Beocomp''.<ref>{{cita web|url=http://www.homecomputer.de/pages/f_info.html?Sinclair_ZX-81_Beocomp.html|título=The Home Computer Museum|lingua=inglés|dataacceso=27 de xaneiro de 2017}}</ref>

O produto tamén foi vendido por algún tempo en tendas duty-free nos aeroportos do Reino Unido. Con todo, este feito topou coas restricións de exportación do goberno, que quería evitar que países do [[Bloque do leste|bloque soviético]] obtivesen bens occidentais de alta tecnoloxía. Non era feito insólito que visitantes da [[Unión Soviética|Unión soviética]] e outros países europeos orientais comprasen equipamentos en países occidentais coa finalidade de transferir a súa tecnoloxía ás industrias dos seus propios países. En 1983 o goberno pediu que os ZX81 fosen sacados da venda en aeroportos.<ref>[[#DT300583|''Daily Telegraph'' (30 de maio de 1983)]]</ref> Non había tal restrición en vendas para China comunista e a novembro de 1983 a Sinclair Research anunciou que asinara un acordo para exportar ZX81 en kit a unha fábrica en [[Cantón, China|Guangzhou]], onde serían montados para o mercado chinés.<ref>[[#SU1183|''Sinclair User'' (novembro de 1983)]]</ref>

== Recepción ==
[[Ficheiro:Sinclair_ZX81_Setup_PhotoManipped.jpg|miniatura|Un ZX81 típico incluíndo aparello casete e unha televisión en branco e negro Ferguson.]]
Análises do ZX81 destacaban a boa relación custo-beneficio da máquina mais tamén apantaban os seus inconvenientes técnicos. Como Tim Hartnell escribiu en ''Your Computer'', "o ZX81 é asemade unha satisfacción e unha decepción". Aplaudiu as melloras feitas sobre o ZX80, como un manual moito mellor, a exhibición e a o manexo de [[string (computación)|string]], e chamou o ZX81 "un primeiro computador moi bo" que "abrirá o mundo da computación a moitos que terían acceso negado por causa do custo." Con todo, a memoria incorporada era tan pequena que o uso dun paquete de expansión da memoria era "obrigatorio para calquera uso interesante". El tamén pensaba que o ZX81 era alarmantemente inestable, pois tivo que substituír as súas primeiras dúas máquinas de proba antes de conseguir unha que traballase correctamente.{{sfn|Hartnell|1981}}

Malcolm Peltu, da ''New Science'', comentou que era "de grande valor técnico en relación ó custo monetario, particularmente para entusiastas", mais pensou tamén que outros "probablemente se aburrirían moi rápido polo sistema moi básico". Destacou debilidades no manual e no software adxunto, criticándoos como "un mal concibido proxecto e descoidado na execución que fai a máquina parecer máis dura de utilizar e máis limitada do que é" e cuestionou se podería ser máis interesante adquirir un computador máis potente coma os da Acorn ou da Commodore. En xeral, concluíu, o ZX81 podería ter un valor limitado en axudar para ensinar programación en BASIC e superar as barreiras psicolóxicas á informática, mais "os sistemas de Sinclair teñen un longo camiño antes de aumentaren a calidade e o nivel de entendemento sobre a natureza e o uso dos sistemas de información baseados en computadores entre os incrédulos do ordenador".<ref>[[#Peltu|Peltu (30 de abril de 1981)]]</ref> 

Mentres o editor de ''Personal Computer World'' estaba en vacacións durante [[maio de 1981]], os seus colegas divulgaron a análise da revista sobre o ZX81 cunha capa que amosaba un chimpancé coa máquina por riba do título "Editor proba o ZX81". (O chimpancé regresou en asuntos máis tardíos para probar tódolos computadores seguintes de Sinclair). A análise, que foi escrita por Dave Tebbutt, recoñeceu que a máquina tivo inconvenientes significativos mais mesmo así representaba "absolutamente unha boa adquisición". Describiuse o ZX81 como "un produto precioso que terá atractivo enorme ás persoas que queiran descubrir máis sobre os computadores, mais sen lles custar un brazo e unha pata" e concluíu: "Se non sabes nada sobre os computadores e queres divertirte descubríndoos, entón esta máquina ofrece unha boa oportunidade de facelo. Ós nenos encantaralles o ZX81, sen sombra de dúbida, e sospeito que bastantes persoas que xa teñan familiaridade con computadores comprarán un, só para ter un pouco de diversión".<ref>[[#Tebbutt|Tebbutt (xuño de 1981)]]</ref>

Paul Taylor, do ''Financial Times'', achou que o ZX81 era "unha potente e flexible computadora idealmente tallada como introdución divertida ós misterios da informática doméstica" mais informaba os lectores sobre as súas limitacións. Carecía de software, o teclado non era fácil de utilizar, non había gráfico suficientemente avanzado para ser capaz de reproducir xogos e a memoria incorporada era inadecuada. Aínda así, suxeriu, "o ZX81 é un produto británico único, parte xoguete, parte crebacabezas, parte ferramenta de aprendizaxe e eu penso que, se un acepta as súas limitacións e recoñece que calquera computador só fará o que se lle diga, é bo como introdución ó pasatempo con informática caseira".<ref name="Taylor">[[#Taylor|Taylor (21 de novembro de 1981)]]</ref>

''[[The Age]]'' describiu o ZX81 como "non extremadamente sofisticado, e a súa memoria é bastante limitada. Tamén ten bastante aparencia de xoguete". Concluíu que a computadora era "un xoguete ideal para mozos que queren habituarse co mundo da informática. É receptivo, barato e moi fácil de utilizar".<ref name="theage19820309">{{cita novas|url=https://news.google.com/newspapers?id=ByBVAAAAIBAJ&sjid=LZQDAAAAIBAJ&pg=3739%2C4130406|título=Toy-like but a best seller|xornal=The Age|lingua=inglés|data=9 de marzo de 1982|dataacceso=16 de mazo de 2014|páxina=33}}</ref>

Billy Garrett de ''[[Byte (revista)|Byte]]'', quen xa posuía un ZX80, eloxiou o manual do Timex/Sinclair 1000 (a pesar de que lamentou a falta do humor británico do orixinal), o "circuíto [[estado da arte]]", e o BASIC é "extraordinariamente potente" a pesar do tamaño pequecho da ROM. Concluíu que "o uso principal ... probablemente será para aprender BASIC ou computadores en xeral. [El] limitou capacidades de expansión, e o teclado é demasiado pequeno e inadecuado para calquera traballo serio".<ref name="garrett198301">{{cita novas|url=https://archive.org/stream/byte-magazine-1983-01/1983_01_BYTE_08-01_Looking_Ahead#page/n373/mode/2up|lingua=inglés|título=The Timex/Sinclair 1000|xornal=BYTE|data=xaneiro de 1983|dataacceso=19 de outubro de 2013|apelidos=Garrett|nome=Billy|páxina=372}}</ref>

David Babsky describiu o ZX81 como "un micro marabillosamente intelixente que non te fará perder tempo nen sentirte un parvo". Nunha comparación entre o ZX81 e o IBM-PC publicada en ''What Micro?'', el loaba a amigabilidade do ZX81 e o seu sistema de verificación en tempo real da sintaxe BASIC dos programas, que describiu como "a característica que eu, como neófito en informática, quero ver incorporada en todo micro".<ref name="Babsky">[[#WM0483|Babsky (abril de 1983)]]</ref>

== Periféricos e programación ==
[[Ficheiro:ZX81_-_rampack_-_ZX_Printer.jpg|dereita|miniatura|Un ZX81 conectado ós periféricos Sinclair oficiais – o inestable paquete de 16&nbsp;kB de RAM e a Impresora de ZX.]]
[[Ficheiro:ZX81-16K-RAM.png|dereita|miniatura|Vista do módulo de 16K RAM, amosando o seu conector]]
O éxito do ZX81 conduciu case inmediatamente ós entusiastas a produciren unha variedade enorme de periféricos e programas. Clive Sinclair estaba "entretido e satisfeito" pola atención que a súa máquina recibía, mais fixo pouco esforzo para explotar a demanda, cedendo de feito un mercado moi lucrativo a terceiros, unha decisión que indubidablemente causou a perda de moito fluxo de diñeiro.<ref name="Hayman"/> W.H. Smith, por exemplo, conseguiu aproveitar unha peculiaridade do ZX81, que era os donos acharen que os gravadores casete de baixa fidelidade mono, tecnicamente obsoleto, traballaban mellor como dispositivos de almacenamento que sistemas de música de alta calidade. Smith adquiriu baratos gravadores de casete "shoebox" no [[Extremo Oriente]] e vendíaos  co logo W.H. Smith como "gravadores de dato. Foron vendidos máis de 100 000 en dezaoito meses.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=112}}

Alén do que Clarke describiu como "uns poucos e extraordinariamente pobres programas en casete", Sinclair só liberou dous periféricos oficiais para o ZX81, un paquete de RAM de 16&nbsp;kB (de feito igual un anteriormente liberado para o ZX80, mais remarcado) e a ZX Printer, ambos ligados ó conector traseiro. Eran vendidos nun prezo de lanzamento de 49,95 libras cada un, mais tiñan fallas notables. O paquete de RAM era moi pesado e apoiado só polo conector. Así, costumaba caer do encaixe en momentos cruciais, trabando o sistema e facendo perder calquera cousa que o usuario escribira. Os usuarios empezaron a utilizar anacos de goma de mascar, fita adesiva de dous lados ou Blu-Tack para reparar o que ficou coñecido como o problema do "balanceo do paquete de RAM".{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=96}} A ZX Printer era unha impresora de faísca minúscula que utilizaba dúas agullas electricamente cargadas para queimar a superficie de papel revestido con aluminio e marcar os puntos negros. Traballou razoablemente ben ó principio mais a súa produción gorou rapidamente após un tempo.{{sfn|Adamson|Kennedy|1986|p=107}}

Moitos periféricos non-Sinclair aspiraron a remediar as carencias do ZX81 e proporcionar moitas capacidades novas. E estes incluían paquetes de RAM de até 64 KB, prometendo "axustarse ben ... dando unha conexión firme" ó equipamento; teclados do tipo dactilógrafo, impresoras máis avanzadas e xeradores de son, había ata mesmo unha interface de disco duro, que Clive Sinclair achaba ser soamente un adobío.{{sfn|Dale|1985|p=108}}<ref name="Hayman"/><ref name="byte198206">{{cita novas|url=https://archive.org/stream/byte-magazine-1982-06/1982_06_BYTE_07-06_Interactive_Videodiscs#page/n335/mode/2up|título=Explore the excellence of your ZX81 with a Memopak|xornal=BYTE|data=xuño de 1982|dataacceso=19 de outubro de 2013|autor=Advertisement|páxina=335}}</ref> Unha gran variedade de programas foi tamén publicada. Dentro de só un ano do lanzamento, ó redor de 200 empresas independentes foron creadas para fabricar e vender hardware compatible coas máquinas Sinclair.<ref>[[#Kewney|Kewney (3 de maio de 1982)]]</ref> As persoas dentro do ambiente industrial do ZX81 era moi a miúdo non profesionais do ramo informático, mais eran, conforme o ''Financial Times'' anotou, "profesores escolares, funcionarios, técnicos e enxeñeiros eléctricos [quen] montou operacións pequenas no seu tempo libre".<ref name="FT 20 Mar 1982"/>

A popularidade do ZX81 foi  publicamente demostrada o xaneiro de 1982 cando o servidor público Mike Johnstone organizou a "ZX Microfair" en Westminster Central Hall. Setenta expositores montaron algunhas casetas, na expectativa duns poucos visitantes, nunha sala cunha capacidade para 650 persoas. Foron máis de 12 000 persoas e a policía tivo que controlar a multitude. Miles, moitos dos cales viaxaron longas distancias, agardaban fóra ata tres horas para chegar á sala; Clarke, que só foi quen de entrar despois de se identificar como xornalista, escribiu que "ninguén sabe cantos desistiron desesperados". Os expositores venderon miles de libras de software e hardware "tan rápidos como tres pares de mans en cada posto poderían entregarlles o material e gardar os billetes de 5 libras en desbordantes e improvisadas caixas de diñeiro", engadiu. A feira tamén mostrou o papel relativamente pouco importante de Sinclair Research no éxito da computadora, con só pequenas multitudes no seu posto en comparación coa aglomeración noutros.<ref name="FT 20 Mar 1982"/><ref name="Clarke">[[#Clarke|Clarke (11 de febreiro de 1982)]]</ref> En agosto de 1983 realizáronse sete "ZX Microfairs" máis.<ref name="zxmicrofair8">{{cita web| url=http://www.retrogames.co.uk/016196/Sinclair/The-8th-ZX-Microfair-Showguide|título=The 8th ZX Microfair Showguide|editor=Retrogames|dataacceso=23 de febreiro de 2014}}</ref>

[[Ficheiro:ZX81_with_modified_keyboard.jpg|miniatura|Moitos donos do ZX81 substituíron a membrana táctil do teclado por produtos máis usables de terceiros.]]
(contracted; show full)* [https://web.archive.org/web/20161019000236/https://www.dmoz.org/Computers/Systems/Sinclair/ZX81 ZX81] <span>en</span> [[DMOZ]] 
* [http://www.zx81museum.net/ ZX81 Museo Conectado]
* [http://www.zx81.nl/ ZX81 Descargas de Software]
* [http://www.zdnet.com/photos/sinclair-zx81-teardown/6196518?tag=photo-frame;get-photo-roto Sinclair ZX81 Teardown] – unha ollada detallada no ZX81  hardware

{{Control de autoridades}}

[[Categoría:Ordenadores]]