Difference between revisions 73477 and 75595 on hywikisource

< previous diff
next diff >
Աբու-Լալա Մահարի
{{Վերնագիր
|title=Աբու-Լալա Մահարի
|section =
|previous = 
|next = 
|notes =  
|author =Ավետիք Իսահակյան}}

(contracted; show full)Մեխակի բույրով հովն էր շշնջում հեքիաթներն հազար ու մի գիշերվա,
Արմավն ու նոճին անուշ քնի մեջ օրորվում էին ճամփեքի վրա:

Եվ քարավանը` օրոր ու շորոր, զնգում էր առաջ ու ետ չէր նայում.
Անհայտ ուղին էր Աբու-Լալային բյուր հրապույրով կանչում, փայփայում:

-Գնա,  միշտ գնա, իմ քարավանս, և քայլիր մինչև օրերիս վերջը,-
Այսպես էր խոսում իր սրտի խորքում Աբու 
Մահարին Մահարին, մեծ բանաստեղծը:

Գնա՛ մենավոր վայրերը թափուր, ազատ, կույս և սուրբ զմրուխտյա հեռուն,
Դեպի արևը սլացիր անդուլ, և սիրտս այրիր արևի սրտում:

Ախ, մնաք բարև չեմ ասում ես ձեզ, իմ հոր գերեզման, օրոցք մայրական,
Իմ հոգին հավերժ խռով է ձեզ հետ, հայրենական հարկ, հուշեր մանկական:

(contracted; show full)Նրա ետևում լոկ անապատն էր փռված հոլանի` լույսերի ծոցում, 
Իսկ գլխի վերև արևն էր նազում շափյուղյա վարսերն անծիր տարածուն:

Եվ ոսկեփրփուր ծիրանին ուսին Աբու Մահարին, մեծ բանաստեղծը,
Թռչում էր անդուլ` հաղթական ու վեհ, դեպի արևը, անմահ արևը…
</poem>|1909-1910}}

[[Կատեգորիա:Ավետիք Իսահակյան]]