Difference between revisions 138978 and 138979 on hywwiki

{{ Տեղեկաքարտ Անձ
| անուն ազգանուն = 
| բնագիր ԱԱՀ = 
| պատկեր = 
| չափ = 
| նկարագրութիւն = 
| ծնած է = 1915
| ծննդավայրը = Խտըր¬Պէկ, Մուսա Լեռ
(contracted; show full)Սփիւռքահայ տաղանդաւոր բանաստեղծին յիշատակը ոգեկոչելով՝ ընթերցողի ուշադրութեան կը յանձնենք Մեծ Եղեռնի քառասնամեակին առիթով գրուած Եդուարդ Պոյաճեանի «Արիւն ու Խելք» յօդուածը.¬


Արիւն ու Խելք

Ապրիլ 24ի Եղեռնը բախեցաւ մեր ազգային հոգեկան արժէքներու հզօր դիմադրականութեան: Ընդհանրական ոճիրներու եւ կոտորածի մոլութիւն ունեցող մեր թշնամին հալածեց մեզ, եւ սուրիական անապատներու սգապատ տարածքներուն վրայ անոր բովանդակ քսութիւնը դպաւ հայկական կամքի հազարամեայ պրոնզին:
Ընկրկեցաւ:Նահանջեց:



Պարտուեցաւ:


Ապրեցանք մենք… նաեւ ապրիլ 24էն ետք:


Եւ այս էր ահա, որ շշմեցուցիչ եղաւ թշնամիին համար:


Տէր Զօրի մեր մռայլ պատմութիւնը իր թանձրագոյն իրականութեամբը կը մնայ անհաւատալի հեքիաթ մը միայն` սա ապաբարոյ ու վատ դարաշրջանի մարդկութեան համար:


Որովհետեւ որեւէ իրականութիւն պիտի չկրնար այս աստիճան անբնական կերպարանքներու ներքեւ յանձնուիլ պատմական երեւոյթներու հոսանքին:


Թող հրէշային ախորժակներով ժամանակակից մարդկութիւնը Ապրիլ 24ը նկատէ հայկական սարսափներու անհաւատալի հեքիաթ մը:


Հոգ չէ:
Այդ արտասուալի ու մութ հեքիաթը մենք վերածած ենք ասկէ ետք համազգային զայրոյթի անծայրածիր զինարանի մը, ուրկէ Անկախութեան արեգակներ պիտի պոռթկան` ծածկելու համար լոյսով ու ջերմութեամբ, արիւնաթաթաւ ու ցուրտ ճանապարհները մեր պատմութեան, ինչպէս բերկրանքի անուշ առաւօտ մը պատահեցաւ ատիկա:


Կա՛նք:


Պիտի մնա՛նք:


Վճռած ենք ատիկա:


Մեր վերջին խօսքն է, որ ահա առաջ կ՛ըսենք:


Ապրելու մեր հաւատամքին իբրեւ խարիսխ` ունինք մեր պատմութիւնը, սկիզբէն մինչեւ այսօր:


Սեւ փոթորիկը չկրցաւ բնաջինջ ընել մեզ:


Քանի մը տարի ետք, հեղեղային շքեղութեամբ Մայիսին, աշխարհ տեսաւ, թէ կորսուած հայը ստեղծած է իր Անկախութիւնը: Կը քալէ բարձրագլուխ ու պայծառ դրօշով, յաղթական Եռագոյնով:


Արդ`


Եղերական միլիոնի մը սեւ թուականը` անդրադարձած հայութեան վրայ նախ որպէս յաւիտենական սուգ եւ բարկութիւն, եղած է տարիներու ընթացքին ու կը շարունակէ ըլլալ որպէս ազատ ազգ ապրելու կատաղի կամք մը, մեր ամէնէն յստակ գիտակցութիւններէն մէկը:


Անվիճելի իրողութիւն է այսօր, թէ ոճիրի եւ քսութեան անմոռանալի թուականէն ետք, ազգային ազատ կեանքի գիտակցութիւնը մեծապէս ընդհանրացած, արմատացած է հայուն հաւաքական էութեան մէջ:


Ապրիլ 24ը հայութեան ամէնէն տխուր թուականը եղաւ:


Քառասուն տարի ըսինք ասիկա իրարու, ըսինք աշխարհին:


Քանի մը տասնամեակ լացինք միայն, քանի մը տասնամեակ զայրացանք միայն:


Բայց քիչ մտածեցինք` առողջ դասեր առնելու համար անկէ:


Եթէ նախ քան այդ թուականը մենք աւելի լաւ ճանչնայինք մեր թշնամին, եթէ գիտնայինք, որ իր շահուն համար ան ընդունակ է լաւագոյն ճամբայ նկատելու հայուն ամբողջական բնաջնջումը, հաւանաբար խնայուէր մեզի ապրիլեան այսքան զարհուրանք, այսքան անբաղդատելի կորուստ:


Եթէ կրցանք վերապրիլ, բազմանալ ու զօրանալ նորէն, ատիկա կը պարտինք ոչ այնքան մեր քաղաքական հասունութեան, քան` հայու այն մաքուր արիւնին դիմադրական ուժին, եւ առաքինութիններուն:


Բայց եթէ կ՛ուզենք իսկապէս անպարտելի դառնալ, իսկապէս օգտակար դաս մը հանել Ապրիլ 24էն, հարկ է հայուն մաքուր արիւնին վրայ գումարել քաղաքական շատ աւելի բարձր հասունութիւն մը, քան ունինք այսօր:


Լալը սորվեցանք ու կիրարկեցինք մեր փրկութեան համար:


Տեսանք, որ օգուտ չ՛ըներ:


Վրէժ բառին իմաստն ալ լաւապէս ուսումնասիրեցինք:


Ան ալ ամէն բան չէ:


Պէտք է համոզուինք այլեւս, որ հայուն հին ու մաքրամաքուր արիւնը ամէն բանէ աւելի պէտք ունի խելքի:


Վասնզի կեանքին բոլոր զէնքերը մաքուր արիւնի մը հետ գործող զօրաւոր խելքի մը մէջ են ի վերջոյ:


Եթէ կ՛ուզենք հասնիլ մեր ազգային իտէալներուն, պէտք է տեւաբար գործակից ըլլան իրարու երկու բան.- Արիւն ու Խելք...

1955


== Աղբիւրներ ==
[http://archive.azator.gr/index.php/yushatetr/13911-1915-1966 Եդուարդ Պոյաճեան (1915-1966). Կորուսեալ հայրենիին իմաստասէր բանաստեղծը]