Difference between revisions 45473818 and 45477750 on plwiki

'''Polacy we francuskim ruchu oporu''' – organizacja i walki [[Partyzantka|partyzanckich]] oddziałów [[Polska|polskich]] we [[Francja|Francji]] w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]].

(contracted; show full) Kobiet Polskich im. Marii Konopnickiej]], polskie sekcje podziemne [[Powszechna Konfederacja Pracy|Powszechnej Konfederacji Pracy]] (CGT). Wojskowymi organami tych organizacji były 23 oddziały polskie Wolnych Strzelców i Partyzantów (FTP-MOI). Polacy brali także udział we francuskich i mieszanych formacjach w większości [[Włochy|włosko]]-[[Hiszpania|hiszpańskich]]. Organizacje te podlegały [[Krajowa Rada Ruchu Oporu|Krajowej Radzie Ruchu Oporu]] (CNR). Polityczne zwierzchnictwo sprawował od kwietnia 1944 
[[Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego we Francji]]<ref name=mala/>. Najsilniejszymi organizacjami podziemnymi we Francji były (będące częścią Résistance): [[Polska Organizacja Walki o Niepodległość]] (POWN) licząca około 15 tys. członków oraz Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego we Francji powstały w lutym 1944<ref name=spr>{{cytuj książkę | nazwisko = | imię = | tytuł = Sprawozdanie z pierwszego Walnego Zjazdu Wychodźstwa Polskiego we Francji 17–18 grudnia 1944 | strony = 53–54}}</ref>, którego oddziałem zbrojnym była [[Polska Milicja Pa(contracted; show full) name=enc443/>. W ramach FTP-MOI Polacy współpracowali z przedstawicielami wielu narodów. Latem 1943 wzięli udział m.in. w rozbiciu kilku obozów [[Jeńcy sowieccy w niewoli niemieckiej (1941-1945)|jeńców sowieckich]] w północnej Francji i uwolnieniu około 1000 osób. Polacy walczyli w międzynarodowych jednostkach partyzanckich, m.in. w [[batalion]]ie „Stalingrad” dowodzonym przez Polaka B. Maślankiewicza, w zgrupowaniu B. Tajchmana „Łaskawca” w departamencie [[Aveyron]], w oddziale [[Ormianie|Ormianina]] 
M. Manouch[[Missak Manukian|Missaka Manukiana]] w Paryżu, w oddziale kapitana L. Bernare'a. Wielu Polaków znajdowało się wśród francuskich „[[maquis]]”.

W 1943 rozpoczęto szeroko zakrojone akcje oddziałów partyzanckich. Na przełomie 1943–44 polski lewicowy nurt francuskiego ruchu oporu stanowił dużą siłę polityczną i bojową. Polacy uczestniczyli w walkach partyzanckich, w północnej i wschodniej Francji, w [[Masyw Centralny|Masywie Centralnym]], u podnóża [[Alpy|Alp]], w [[Pireneje|Pirenejach]], między [[Narbona|Narboną]] a [[Marsylia|Marsylią]], w Paryżu, Lyonie, Saint-Étienne, [[Tuluza|Tuluzie]], [[Lille]]. Na terytorium Francji działały w różnych okresach oddziały FTP-MOI, m.in. pod dowództwem M. Bargiela, R.[[Roman Piotrowski (1911-1944)|Romana Piotrowskiego]], F. Żmudy, A. Chrosta, J. Szumlańskiego, T. Domżała, J. Szymczaka<ref name=enc443/>.

Z organizacji i instytucji, pozostałych po ewakuacji polskich władz z Francji do [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]], rozwinął się nurt związany z [[Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie|polskim rządem emigracyjnym]] oraz ośrodkami [[Alianci II wojny światowej|alianckimi]] w [[Londyn]]ie. Ruch ten działał na zasadzie eksterytorialnej i miał ograniczony dostęp do polskich środowisk robotniczych we Francji. Zorganizowany w południowej Francji, dopiero później rozszerzył swą działalność na północną Francję. Nurt ten reprezentowały przede wszystkim organizacje: Wojsko Polskie we Francji (WP) i Organizacja Wojskowa (OW), założona w 1940 przez generała [[Juliusz Kleeberg|Juliusza Kleeberga]]. WP prowadziło działalność konspiracyjną w zamkniętym środowisku byłych żołnierzy [[Wojsko Polskie we Francji (1939–1940)|jednostek polskich we Francji]], których nie zdołano ewakuować w czerwcu 1940 do Wielkiej Brytanii (17 [[Kompania|kompanii]] pracy i kilka schronisk). W 1942 OW została przemianowana na Polską Organizację Niepodległościową (PON), występującą pod kryptonimem „Monika”. Latem 1943 powstał wojskowy pion tej organizacji – PON „Monika W” z pułkownikiem „Danielem” ([[Antoni Zdrojewski]]) na czele. Wiosną 1944 pionowi temu podporządkowano WP we Francji. W rezultacie została utworzona Polska Organizacja Walki o Niepodległość (POWN „Monika” około (contracted; show full)igoths-Lorraine-Benedictine. Jej organizatorem był podporucznik A. Wyssogotta-Zakrzewski (mianowany pośmiertnie podpułkownikiem armii francuskiej). Zajmowała się ona głównie przerzutem ludzi poza granice Francji. Przerzuciła około 4800 ludzi, w tym około 400 zestrzelonych lotników alianckich. W zakresie sabotażu i dywersji siatka V-L współdziałała z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|sowieckimi]] grupami wywiadowczo-dywersyjnymi. Duże usługi aliantom oddała polsko-francuska siatka wywiadowcza 
"F-2"„[[F2 (siatka wywiadowcza)|F2]]” (około 2,5 tys.) będąca siatką wywiadowczą Oddziału II Sztabu Głównego [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie]]<ref name=mala/>, która informowała o ruchach wojsk niemiecko-włoskich. Polacy należeli również do ugrupowań i siatek działających na rzecz różnych ośrodków dyspozycyjnych w Londynie i [[Afryka Północna|Afryce Północnej]], a także do innych organizacji francuskiego ruchu oporu, m.in. do „[[Combat]]”, „Libération” i „Français”<ref name=enc443/>.

(contracted; show full)
* {{cytuj książkę | nazwisko = Sobczak [red.] | imię = Kazimierz | tytuł = Encyklopedia II wojny światowej | wydawca = Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej | miejsce = Warszawa |rok = 1975 | strony = 415, 416, 491, 768, 770}}

[[Kategoria:Francuski ruch oporu]]