 |
 |
If you find this site useful or just support what I'm doing, I'd really appreciate if you could donate. To cover server costs and for the hundreds of hours I've put into making this happen.
|
 |
If you spot content on this site that is genuinely illegal or actually puts someone in real danger, contact [email protected]. We have multiple agents reviewing tickets 24/7. Note that we try to maintain as much transparency as possible, both about ourselves and of the actions of Wikipedians. For example, if we removed a live link to CSAM content that was posted by a Wikipedia admin, we would replace it a placeholder like "<link to CSAM that was posted by Demiurge1000 redacted by Undersight>". Note that "I don't like it" is NOT a valid removal reason. If instead you are a Wikipedophile trying to get all the dark secrets of Wikipedia censored, please follow this guide instead.
If you would like to contact the owner of this about something else (e.g. press inquires, feature requests, bug reports), e-mail [email protected] or [email protected].
|
Difference between revisions 334828 and 334854 on sourceswiki{{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}} '''২১ অধ্যায়''' <big>'''দশৰথৰ গৃহত নাৰায়ণৰ অংশৰ স্থিতি'''</big> :::দুলৰি । ৰাজা লঙ্কেশ্বৰে, উপদ্ৰবৱ কৰে, জিনিয়া এ ত্ৰিভুবন । বলে পৰাক্ৰমে, ইতিনি লোকত, সম নাহি একো জন ॥১ তাৰ পৰাভৱ, সহিতে নাপাৰি, ত্ৰিদশ দেৱতাগণ । বাসৱে সহিত, একত্ৰে বসিয়া, কৰিলন্ত আলোচন ॥২ ৰাৱণত হন্তে, নাহিক নিস্তাৰ, বিনে দেৱ গদাধৰ । ব্ৰহ্মায়ে আমাৰ, মিলাইলা প্ৰমাদ, ৰাৱণক দিয়া বৰ ॥৩ ইতিনি লোকত, ত্ৰিদশ দেৱত, ৰাৱণ অবধ্য ভৈল । নৰ বানৰত, হৈব সিতো হত, ব্ৰহ্মা বৰ ছিদ্ৰ থৈল ॥৪ পুত্ৰৰ নিমিত্তে, কৰে মহা যজ্ঞ, দশৰথ নৃপবৰ । এহি সময়তে, ঈশ্বৰ বিষ্ণুক, পঠাই দিওঁ তান ঘৰ ॥৫ হেন যুক্তি কৰি, ক্ষীৰোদধি তীৰে, গৈলন্ত দেৱতাগণ । লক্ষ্মী সমন্বিতে, ক্ষীৰোদ সাগৰে, আছা প্ৰভু নাৰায়ণ ॥৬ অব্যক্ত স্বৰূপে, আছন্ত ঈশ্বৰ, নুহিকে কাৰো গোচৰ । জয় জয় হৰি, বুলি হুলস্থুল, কৰে দেৱ নিৰন্তৰ ॥৭ নমো নাৰায়ণ, জগতকাৰণ, সনাতন লক্ষ্মীপতি । হুয়োক সদায়, প্ৰভু কৃপাময়, কৰোঁহো পাৱে প্ৰণতি ॥৮ তোমাৰ চৰণে, আমি দেৱগণে, শৰণ লৈলোঁ সম্প্ৰতি ॥ তুমি সি ঈশ্বৰ, ইটো জগতৰ, তুমি বিনে নাহি গতি ।৯ হুয়ো সুপ্ৰসন্ন, দিয়ো দৰশন, গুচোক আমাৰ দুখ । ত্ৰিদশ সকলে, দেখোঁ কৌতূহলে, তোমাৰ প্ৰসন্ন মুখ ॥১০ ক্ষীৰ সাগৰৰ, তীৰ জুৰি সবে, হৰিক দেখিব মনে । জয় জয় হৰি, বুলি উচ্চ কৰি, ডাকয় দেৱতা গণে ॥১১ দেৱৰ কল্লোল, জয় জয় বোল, শুনিয়া কৃপা মিলিল । হুয়া দায়াযুত, ৰূপ অদভুত, দেৱতাক দেখা দিল ॥১২ কোটি এক শশী, সূৰ্য্যতো কৰিয়া, শৰীৰৰ জৌতি বলে । আসিল ৰামক, লাগিল চমক, দেখিলা দেৱ সকলে ॥১৩ কৃষ্ণক আকোলি, ধৰি কৃতাঞ্জলি, মাথাৰ উপৰ কৰি । কৃষ্ণৰ আগতে, পৰি দণ্ডবতে, ৰৱে জয় জয় হৰি ॥১৪ সুপ্ৰসন্ন বিধি, ভৈল কাৰ্য্য সিদ্ধি, দিলা দেখা নাৰায়ণ । শ্ৰীমুখ দেখি, ভৈলা সবে সুখী, যতেক ত্ৰিদশগণ ॥১৫ যেনৰূপে দেখা, দিলন্ত দেৱক, কহিব কাৰ শকতি । সৰ্পৰ ফণাত, চৰণ থাপিয়া, আছা ত্ৰিজগত পতি ॥১৬ সৰ্পৰ ফণাত, মণি জৌতি কৰে, অৰুণ চৰণ তলে । সুকোমল পদ্ম- কোষক জিনিয়া, চৰণ যুগল জ্বলে ॥১৭ দশো আঙ্গুলিত, জ্বলে মনোনীত, ৰত্নৰ উঢতিচয় । চন্দ্ৰৰ জৌতিক, জিনি আতিশয়, নখ মণি প্ৰকাশয় ॥১৮ মণি ৰত্নময়, নূপুৰ জ্বলয়, চৰণ কমল মাজে । জঙ্ঘা মনোহৰ, উৰু কৰিকৰ, কটিত কিঙ্কিণি বাজে ॥১৯ পাট ভুনি পীত, ৰতনে ৰচিত, কঙ্কালত কটিবন্ধ । জ্বলে মনোহৰ, নাভী সৰোবৰ, উদৰ অতি সুচন্দ ॥২০ হৃদয়ে শ্ৰীবত্স, দেখি আতি স্বচ্ছ, হাৰ গজ মুকুতাৰ । ৰত্ন মণিময়, জ্বলন্তে আছয়, জিলিমিলি পেচন্দাৰ ॥২১ আপাদ লম্বিত, গলে বনমালা, ভ্ৰমৰে বেঢ়িয়া ৰঞ্জে । কৌস্তুভ মণিৰ, প্ৰকাশে প্ৰভাত, সূৰ্য্যৰ জৌতিক গঞ্জে ॥২২ নীল মোলানৰ, পাবক নিন্দিয়া, শোভে বাহু চাৰি খান । সুবলি বলিত, অজানুলম্বিত, দেখিতে অতি সুঠান ॥২৩ সুবৰ্ণৰ তাৰ, বলয়া কঙ্কণ, সুন্দৰ আঙুল পান্তি । আতি সুবলিত, কুৰি আঙুলিত, নখচন্দ্ৰ কৰে কান্তি ॥২৪ বাখৰে ৰচিত, আঙ্গঠি শোভিত, কৰে যেন কিশলয় । শঙ্খ চক্ৰ গদা, পদ্ম চাৰি হাতে, অনুক্ৰমে প্ৰকাশয় ॥২৫ উশাসতে আতি, চলন্তে আছয়, উদৰত তিনি ৰেখা । কষিত সোণাৰ, ৰেখা যেন উৰে, লক্ষ্মী দেবী দিলা দেখা ॥২৬ সিংহবন্ধ স্কন্ধ, চাৰু কম্বুকণ্ঠ, চিবুক আতি সুন্দৰ । বন্দুলি পুষ্পকো, নিন্দি প্ৰকাশয়, অৰুণ চাৰু অধৰ ॥২৭ শৰতৰ পূৰ্ণ- চন্দ্ৰকো গঞ্জিয়া, প্ৰকাশে মুখমণ্ডল । ঈষত হাসিত, অমৃত বৰিষে, দেখি মিলে কৌতূহল ॥২৮ মুকুতা সাৰি, জিনি দন্তপান্তি, মুখকো আতি ৰঞ্জয় । শৰত সুজাত, প্ৰফুল্ল পদ্মকো, নয়নযুগে গঞ্জয় ॥২৯ নাসা তিলফুল, যেন প্ৰকাশয়, সুবালিত ভ্ৰুৰ দুই । সুসম কপালে, তিলক জ্বলয়, পূৰ্ণচন্দ্ৰো সম নুই ॥৩০ চাৰু কম্বুকৰ্ণে, মকৰ কুণ্ডল, কৰে আতি জলমল । ৰত্নে বিৰচিত, কিৰীটি শিৰত, সূৰ্য্যৰ যেন মণ্ডল ॥৩১ কুটিল কুণ্ডল, অলকাৰ পংক্তি, কান্তি কৰে কপালত । প্ৰমত্ত ভ্ৰমৰে, যেন মধু পান, কৰে পৰি কমলত ॥৩২ শিৰৰ উপৰে, চূড়ামণি জ্বলে, সূৰ্য্য যেন মূৰ্ত্তি ধৰি । শ্যাম শৰীৰক, সজল জলদ, কদাচিতো নুহি সৰি ॥৩৩ পীত বস্ত্ৰ যেন, সজল মেঘত, বিজুলী ভৈল সুথিৰ । কোটি কন্দৰ্পকো, দৰ্পচূৰ কৰি, জ্বলন্তে আছে শৰীৰ ॥৩৪ পদ্মপত্ৰ সম, দুখানি চৰণ, বচন অতি গম্ভীৰ । অমৃত কোটিত, কৰিয়া সন্তোষ, সাগৰ কোটি গম্ভীৰ ॥৩৫ কোটি হেমৱন্ত, গিৰিত কৰিয়া, দেখয় অতি সুথিৰ । কোটি কোটি মহা, মহেন্দ্ৰত কৰি, শ্ৰী আতি চমত্কাৰ ॥৩৬ হেনয় ৰূপক, দেখিয়া দেৱৰ, আনন্দৰ নাহি পাৰ ॥৩৭ নমো নাৰায়ণ, দেৱ সনাতন, তুমি অনাথৰ নাথ । কৰাঁ মোক দায়া, কৃপা দৃষ্টি চায়া, মায়া এৰা জগন্নাথ ॥৩৮ নামৰ আভাস, মাত্ৰকে তাৰিলা, মহাপাপী অজামিল । ভক্তৰসে মাত্ৰে, পুতনাকো মোক্ষ, দিলা দেৱ দয়াশীল ॥৩৯ এতেক জানিয়া, তোমাৰ চৰণে, শৰণ কৰিলোঁ সাৰ । কেৱলে তোমাৰ, চৰণ পঙ্কজে, থাকোক ৰতি আমাৰ ॥৪০ তোমাৰ ভৃত্যৰ, ভৃত্যৰ ভৃত্যৰ ভৃত্য বুলি ধৰাঁ মোক । তেজি আন কাম, বোলাঁ ৰাম ৰাম, যত সামাজিক লোক ॥৪১ :::২২ অধ্যায় :::: :::পদ । অনন্তৰে সৰ্পৰ নামিলা নাৰায়ণ । দেৱক সমুখে বসিলন্ত পদ্মাসন ॥১ হাতৰ পদ্মক লক্ষ্মী থৈলন্ত কোলাত । তাহাৰ উপৰে থাপিলন্ত দুই হাত ॥২ দুই পাদপদ্ম তাতে থাপিলন্ত হৰি । স্বামীৰ চৰণে দেবী ধৰিলা সাদৰি ॥৩ লক্ষ্মীৰ হাতৰ শাঁখা জৌতি আতি কৰে । প্ৰকাশে চৰণ সেই শাঁখাৰ উপৰে ॥৪ অব্যক্ত ঈশ্বৰ হৰি ভৈলন্ত সাক্ষাত । দেখি ব্ৰহ্মা আদি দেৱে কৰি যোৰহাত ॥৫ অৱনত মাথে স্তুতি কৰে দেৱগণ । ত্ৰাহি ত্ৰাহি হৰি লৈলোঁ তোমাত শৰণ ॥৬ তুমি বিনে আমাৰ নাহিক আন গতি । চৰাচৰ জগতৰ তুমি এক পতি ॥৭ সৃষ্টিৰ আদিতে থাকাঁ তুমিসে কেৱল । পুনু স্ৰজিবাক যেবে ভৈলা কৌতূহল ॥৮ কটাক্ষে কৰিয়া প্ৰকৃতিক সচেতন । কোটি কোটি ব্ৰহ্মাণ্ড স্ৰজাঁহা নাৰায়ণ ॥৯ অন্তৰ্য্যামীৰূপে তাতে প্ৰবেশিয়া হৰি । কৰাঁহা বিহাৰ নানাবিধ ৰূপ ধৰি ॥১০ ব্ৰহ্মাৰূপ ধৰি স্ৰজী ইতিনি ভুবন । বিষ্ণুৰূপ ধৰি কৰাঁ সৃষ্টিক পালন ॥১১ ৰুদ্ৰৰূপ ধৰি কৰাঁ আপুনি সংহাৰ । এহি মহা মোক্ষ লীলা কৌতুক তোমাৰ ॥১২ মায়াৰ অধীন আমি জীৱ নিৰন্তৰ । তুমিসে কেৱল মাত্ৰ মায়াৰ ঈশ্বৰ ॥১৩ মায়ায়ে মোহিত হুয়া আমি জীৱ যত । তোমাৰ মূৰ্ত্তিৰ কেহো নজানোহো তত্ত্ব ॥১৪ কেৱলে তোমাৰ পাৱে পশিয়া শৰণ । তযু গুণ নাম কৰে শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন ॥১৫ সেহিসে মহন্তে জানে তযু ব্যৱহাৰ । মোক্ষকো এৰিয়া ভজে চৰণ তোমাৰ ॥১৬ কোন বেলা কোন ৰূপে কৰাঁ কোন কৰ্ম্ম । ব্ৰহ্মায়ো বুজিবে নপাৰন্ত তাৰ মৰ্ম্ম ॥১৭ আন কোনে বুজিবেক তোমাৰ লীলাক । বেদে নপাৰন্ত কহি সীমা কৰিবাক ॥১৮ নিত্য নিৰঞ্জন তুমি অনাদি অনন্ত । কালমায়াদিৰো তুমি প্ৰভু ভগৱন্ত ॥১৯ অনন্ত বিভূতিপতি মুকুতিদায়ক । বেদবিধায়ক এক জগতনায়ক ॥২০ সুখ দুখ দাতা দীন দৰিদ্ৰ বত্সল । তুমিসে সমস্তে জগতৰে সুমঙ্গল ॥২১ নিজানন্দ লাভে পূৰ্ণ সত্য সনাতন । কাৰণৰো কাৰণ তুমিসে অকাৰণ ॥২২ নাহিকে কাহাতো প্ৰভু প্ৰাৰ্থনা তোমাৰ । তুমি পুনু কৰাঁ জগতকে উপকাৰ ॥২৩ সংসাৰত নাহিকে তোমাৰ অবিদিত । জগতৰে হিত তুমি চিন্তা প্ৰতিনিত ॥২৪ নলৱয় জীৱে যেবে তোমাত শৰণ । তাৱত নেৰাৱে জীৱে উত্পতি মৰণ ॥২৫ নানা পাপ পুণ্য কৰি নানা দেহ ধৰি । ফুৰে নানা সুখ দুখ ফল ভোগ কৰি ॥২৬ তুমি অজ নাহি দেৱ জনম তোমাৰ । লীলায়ে ধৰাঁহা নানাবিধ অৱতাৰ ॥২৭ মহন্তক পালাঁ ধৰ্ম্মপথ ৰক্ষা কৰি । কৰাঁহা বিনাশ দুষ্ট দুৰ্জ্জনক হৰি ॥২৮ তুমি কাল মূৰ্ত্তি সৰ্ব্ব সংহাৰ কাৰণ । তুমি চৰাচৰ গুৰু জগত তাৰণ ॥২৯ ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ দাতা তুমি দেৱ । তুমি বিনে সংসাৰত সাৰ নাহি কেৱ ॥৩০ নিজ যোগবলে প্ৰকৃচিৰ গুণ তিনি । আপোনাতে আপোনাক স্ৰজাঁহা আপুনি ॥৩১ আপুনি পালাঁহা কৰা আপুনি সংহাৰ । আপুনি ঈশ্বৰ তুমি আপুনি সংহাৰ ॥ ৩২ কালৰ হাতত ৰক্ষাকৰ্ত্তা নাহি আন । তুমিসে কেবল মাত্ৰ বিশ্ৰামৰ থান ॥৩৩ এক মূৰ্ত্তি নানা মূৰ্ত্তি নানা মূৰ্ত্তি এক । তোমাত জগত তুমি তাত ব্যতিৰেক ॥৩৪ তুমি প্ৰাণ মন মুখ চক্ষু কৰ্ণ নাসা । তোমাতেসে সকল জগতে বাসা ॥৩৫ অন্তৰ্য্যামী ৰূপে তুমি জগত আধাৰ । প্ৰবৰ্ত্তায়া যতেক জীৱৰ ব্যৱহাৰ ॥৩৬ তোমাৰ মুখত চাৰি বেদ উপজিল । ব্ৰহ্মা আদি দেৱৰ নিয়ম নিয়োজিল ॥৩৭ তোমাত উপজি বেদে তোমাকেসে কয় । মায়ায়ে মোহিত জীৱে তাক নেদেখয় ॥৩৮ নানা কাৰ্য্য কৰ্ম্ম ধৰ্ম্ম কৰয় প্ৰবন্ধি । ফুৰি সংসাৰত সেহি কামে হুয়া বন্দী ॥৩৯ সাধুসঙ্গ লৈয়া যাৱে নভজে তোমাক । তাৱত নপাৰে কৰ্ম্ম বন্ধ এৰাইবাক ॥৪০ এতেকেসে এক চিত্ত কৰি দেৱগণে । তোমাৰ চৰণে আসি পশিলোঁ শৰণে ॥৪১ কৰিয়ো কৰুণা মাত্ৰ এক লেশ মান । ত্ৰিদশ দেৱৰ হৌক দুখ পৰিত্ৰাণ ॥৪২ নমো নাৰায়ণ সৰ্ব্বজন অধিপতি । নমো দায়াশীল দেৱ অগতিৰ গতি ॥৪৩ নমো দামোদৰ ব্ৰহ্মময় কলেৱৰ । নমো বিঘ্নহৰ নমো কৃপাৰ সাগৰ ॥৪৪ নমো নমো ত্ৰিভুবন পতি মহা দেৱ । নমো নমো সদা ত্ৰিজগতে কৰে সেৱ ॥৪৫⏎ ⏎ নমো বাসুদেৱ নমো সৰ্ব্ব ৰূপধৰ । প্ৰকৃতিত পৰ নমো নমো যোগেশ্বৰ ॥৪৬ নমো শুদ্ধ বুদ্ধ নিত্য নিৰঞ্জন কায়া । হুয়ো সুপ্ৰসন্ন ত্ৰিদশক কৰাঁ দায়া ॥৪৭ নাজানোহো স্তুতি নতি প্ৰণতি তোমাৰ ।. জয় জয় হৰি হেৰা গোচৰ আমাৰ ॥৪৮ এহিমতে দেৱে স্তুতি কৰিলা বিস্তৰ । শুনিয়া সন্তুষ্ট ভৈলা ত্ৰৈলোক্য ঈশ্বৰ ॥৪৯ ত্ৰিদশ দেৱৰ দুখ দেখি বিপৰীত । দায়া ৰসে পৰম প্ৰসন্ন ভৈলা চিত ॥৫০ মেঘেৰ গম্ভীৰ ধ্বনি মাতিলা হৰিষে । দেৱৰ শৰীৰে যেন অমৃত বৰিষে ॥৫১ হে ব্ৰহ্মা শুনিয়োক বচন আমাৰ । কেনে এত বৰ দুঃখ মিলিল তোমাৰ ॥৫২ মিলিল পৰম দুখ তোমাৰ বাসৱ । শুনা যম তযু কেনে ভৈল পৰাভৱ ॥৫৩ বৰুণ তোমাৰ নাগপাশ কোলে নিল । শুনা সূৰ্য্য তযু তেজ কেমনে হৰিল ॥৫৪ কেনে শশধৰ তুমি ভৈলা কান্তিহীন । ধৰ্ম্ম কেনে তোমাৰ শৰীৰ ভৈল ক্ষীণ ॥৫৫ কি শোকে সুথিৰ গতি ভৈলা হুতাশন । ভৈলা মন্দগতি তুমি কিমতে পৱন ॥৫৬ কিয় বসুমতী সতী কৰাঁহা বিলাপ । কমন দুৰ্জ্জনে দিলে তোমাক সন্তাপ ॥৫৭ সাগৰ সুথিৰ বেগ ভৈলা কি কাৰণ । কুবেৰ দৰিদ্ৰ ভৈলা কোনে নিলে ধন ॥৫৮ ষড় ঋতু কিবা হেতু ভৈলা বিপৰ্য্যয় । কেমনে বিৰূপ ভৈলা বিদ্যাধৰচয় ॥৫৯ স্বৰহীন গন্ধৰ্ব ভৈলাহা কি কাৰণ । কি হেতু কাতৰ ভৈলা নৱগ্ৰহগণ ॥৬০ ভৈলাহা স্বতন্ত্ৰ পূজা এৰি কিবা কাজ । কমনে প্ৰমাদ ভৈলা ত্ৰিদশৰ মাজ ॥৬১ কহিয়োক সবে মোত স্বৰূপ বচন । তোমাসাৰ বৰ কিবা সাধোঁ প্ৰয়োজন ॥৬২ বিষ্ণুৰ বচন শুনি হৰিষ মিলিল । সবে দেৱগণে বৃহস্পতিক বুলিল ॥৬৩ ৰাৱণৰ চৰিত্ৰ কহিয়ো বৃহস্পতি । মিলাই আছে জগতৰ যিমত বিপত্তি ॥৬৪ শুনি দেৱ গুৰু ত্ৰিদশৰ বচনক । কৃতাঞ্জলি হুয়া চাহি কৃষ্ণ চৰণক ॥৬৫ বুলিবাক লৈলা কৰি সুমধুৰ বাণী । শুনিয়োক পৰম ঈশ্বৰ চক্ৰপাণি ॥৬৬ ত্ৰিভুবনে নাহিকে তোমাৰ অবিদিত । তথাপিতো তযু আগে কহিবে সুচিত ॥৬৭ তোমাত জনাইলে দুখ হৈবে নিবাৰণ । এহি হেতুতেসে যত যত মহাজন ॥৬৮ আপোনাৰ সুখ দুখ তোমাত অৰ্পন্ত । সৰ্ব্ব কৰ্ত্তা বুলি মনে তোমাক ভাবন্ত ॥৬৯ এতেকে কহিবোঁ যেনে দেৱৰ দুৰ্গতি । বেদ বিশ্বশ্ৰবা পুত্ৰ ৰাৱণ দুৰ্ম্মতি ॥৭০ ৰাক্ষসৰ কুলে নিকষাত জাত ভৈল । ঘোৰ তপ কৰিয়া ব্ৰহ্মাত বৰ লৈল ॥৭১ সুৰাসুৰ লোকত অবধ্য কলেৱৰ । ত্ৰিভুবন জিনি পীড়া কৰে লঙ্কেশ্বৰ ॥৭২ সি কাৰণে দেৱে দুখ পাৱে বিপৰীত । নানা ৰত্ন সাগৰে যোগাৱে প্ৰতি নিত ॥৭৩ পুষ্পক বিমান কাঢ়ি আনি কুবেৰৰ । সেহি ৰথে চঢ়ি ফুৰে বীৰ লঙ্কেশ্বৰ ॥৭৪ হুয়া বিপৰ্য্যয় ষড় ঋতু নিৰন্তৰে । সঙ্কুচিত ভাৱে ৰাৱণক সেৱা কৰে ॥৭৫ ৰাৱণত হন্তে আতি পায়া পৰাভৱ । বিদ্যাধৰী অপেস্বৰী যোগান্ত বাসৱ ॥৭৬ থান মাঞ্জি থাকন্ত পৱন মহাভাগে । চন্দ্ৰে ছত্ৰ ধৰি যান্ত ৰাৱণৰ আগে ॥৭৭ নপান্ত কৰিবে যজ্ঞ মুনি নিৰন্তৰে । ৰাক্ষসক পঠাই ৰুধিৰ বৃষ্টি কৰে ॥৭৮ ভয়ে নৱগ্ৰহে ভোগ তেজিলেক সৰ্ব্ব । নৃত্য গীত কৰি তথা থাকয় গন্ধৰ্ব্ব ॥৭৯ কতেক কহিবোঁ প্ৰভু তোমাৰ আগত । কোন দেৱে লাজ নাহি পানে ৰাৱণত ॥৮০ হৰি নিলে ৰাৱণে পাইলেক যাৰ যত । কাহাৰো নাহিকে আৰ কাৰ্য্য বিষয়ত ॥৮১ সমস্তৰে সম্পত্তি ৰাৱণে হৰি নিল । অধম ৰাক্ষসে দেৱতাক বিড়ম্বিল ॥৮২ নীচ জনে উত্তমক পীড় অধিক । আমাৰ উত্তম জন্ম আছো ধিক ধিক ॥৮৩ শুনি বৃহস্পতিৰ বচন দামোদৰ । কৃপায় হাসিয়া হৰি দিলন্ত উত্তৰ ॥৮৪ হে বৃহস্পতি কহ কহ ভাল কৰি । এহি বুলি পুনু মাতিলন্ত দেৱহৰি ॥৮৫ মোৰ পাৰিষদ বুলি কেহো নজানয় । নীচ বুলি আতিশয় গৰিহা কৰয় ॥৮৬ কোটি এক দেৱে ৰাৱণক নোহে সম । সেহি ভৈল অধম কোন আছয় উত্তম ॥৮৭ এতেকেসে উচ্চ কৰি হাসিলা ঈশ্বৰে । সাগৰৰ উৰ্ম্মিক ঢাকিলা সেহি স্বৰে ॥৮৮ হৰিষ হাসিত শোভা কৰিল বদন । মুকুতাৰ জ্যোতি জিনি প্ৰকাশে দশন ॥৮৯ বুলিলন্ত বচন শবদ অনুপাম । সেহি শব্দে চাৰি পদে ভৈলা শ্লোক নাম ॥৯০ জানিলোঁহো বৃহস্পতি দুখ তোমাসাৰ । ৰাক্ষস ৰাৱণে দুখ দিলেক অপাৰ ॥৯১ নীচ হুয়া উত্তম দেৱক পীড়িলেক । অধমৰ পৰাভৱ লভিয়া অনেক ॥৯২ প্ৰজ্বলিত হুয়া আছে ৰাৱণ প্ৰখৰ । পৰম আকুল চিত্ত কৰিলা দেৱৰ ॥৯৩ শুক্ৰে সমে উপায় কৰিয়া বলিৰাই । পূৰ্ব্বে স্বৰ্গপদ লৈলা ইন্দ্ৰক খেদাই ॥৯৪ সিকালে আপুনি ভৈলোঁ সহায় ইন্দ্ৰৰ । বলিক পাতালে নিলোঁ খেদায়া স্বৰ্গৰ ॥৯৫ ইবাৰ ইন্দ্ৰক পীড়া কৰে লঙ্কানাথ । অস্ত্ৰে হানি তাহাৰ কাটিবোঁ দশমাথ ॥৯৬ হুয়াছে প্ৰচণ্ড বৰ লভিয়া ব্ৰহ্মাত । ত্ৰিদশ দেৱক মোৰ কৰে উত্পাত ॥৯৭ কাটিবোঁহো শিৰ কৰি দাৰুণ প্ৰহাৰ । তেবে গুলগুলি মোৰ গুচিব হিয়াৰ ॥৯৮ দশ দিগপালৰ সাধিবোঁ প্ৰতিকাৰ । ত্ৰিভুবন লোকক পীড়িল দুৰাচাৰ ॥৯৯ যিহেতু সহিছোঁ উপদ্ৰৱ ৰাৱণৰ । শুনা বৃহস্পতি তাৰ স্বৰূপ উত্তৰ ॥১০০ মহাদুখে হৰক আৰাধি লঙ্কেশ্বৰ । আপোন ইচ্ছায়ে মাগি লৈয়া আছে বৰ ॥১০১ সুৰাসুৰে জিনিবাক নপাৰয় আনে । অজৰ অমৰ মহেশ্বৰ বৰ দানে ॥১০২ ব্ৰহ্মাক আৰাধি সিটে আৰু বৰ লৈল । মানুষে মাৰিবে ব্ৰহ্মা বৰ ছিদ্ৰ থৈল ॥১০৩ তাৰ বধ হেতু মানুষত হৈবোঁ জাত । দশৰথ ৰাজা সূৰ্য্য বংশত প্ৰখ্যাত ॥১০৪ দেৱতাৰ প্ৰয়োজনে চাৰি ৰূপ ধৰি । দশৰথ গৃহে উপজিবোঁ নিষ্ঠ কৰি ॥১০৫ তপস্বীৰ বেশে দেৱকাৰ্য্যক সাধিবোঁ । দুৰাচাৰ ৰাৱণক সবংশে বধিবোঁ ॥১০৬ ৰাৱণৰ দশ মাথ কাটিবোঁ উত্সুকে । আকাশতে থাকি সবে দেখিবা কৌতুকে ॥১০৭ মোৰ ক্ৰীড়া হেতু দেৱগণ আছা যত । ছদ্মৰূপে উতপতি হৈবা বানৰত ॥১০৮ শুনি ত্ৰিদশৰ মহা হৰিষ মিনিল । বাজায়া দুন্দভি নৃত্য কৰিবে লাগিল ॥১০৯ মাধৱে বোলন্ত সবে লৈয়ো পৰমাণ । দশৰথ নৃপতিৰ যাহাঁ যজ্ঞথান ॥ ১১০ অদ্ভুত পুৰুষ সাজি দিলা নাৰায়ণ । হাতে ধৰি পায়স সকলে দেৱগণ ॥১১১ ভৈলোঁ পৰিত্ৰাণ মনে আনন্দ মিলিল । হৰিক প্ৰণামি যজ্ঞ থানক চলিল ॥১১২ সেই সময়ত লক্ষ্মী বুলিলন্ত বাণী । মোক কিবা আজ্ঞা হয় প্ৰভু চক্ৰপাণি ॥১১৩ দশৰথ গৃহে তুমি হৈবা উতপন । আমি কৈত উপজিবোঁ বুলিয়ো বচন ॥১১৪ শুনিয়া কৌতুকে বুলিলন্ত দামোদৰ । আছন্ত জনক ৰাজা মিথিলা নগৰ ॥১১৫ আচৰন্ত ৰাজা ঋষি ধৰ্ম্ম নিৰন্তৰে । আযোনিকা হুয়া থাকিবাহা তান ঘৰে ॥১১৬ এহি বুলি অন্তৰ্দ্ধান ভৈলা দেৱহৰি । দেৱগণে মাধৱৰ আজ্ঞা শিৰে ধৰি ॥১১৭ দশৰথ ৰাজাৰ যজ্ঞৰ থানে গৈলা । ব্ৰহ্মা সমন্বিতে সবে আকাশতে ৰৈলা ॥১১৮ কৰে যজ্ঞ নৃপতি পুত্ৰক একচিতে । মহা পুষ্প বৃষ্টি আসি ভৈলা আচম্বিতে ॥১১৯ তাক দেখি হৰিষ ভৈলন্ত সৰ্ব্বজন । ৰাজাৰ দক্ষিণ বাহু স্পন্দে ঘনে ঘন ॥১২০ দক্ষিণ নয়ন স্পন্দে দক্ষিণ হৃদয় । পুত্ৰ হৈব হেন নৃপতিৰ মনে লয় ॥১২১ পৰম আনন্দ ভৈল হৃদয়ত জাত । সুগন্ধ চম্পক মালা পিন্ধিয়া মাথাত ॥১২২ অগৰু চন্দন শুক্ল বস্ত্ৰ পিন্ধি গাৱে । নানা দ্ৰব্যে দেৱক পূজন্ত সৰ্ব্বভাৱে ॥১২৩ নানা সুমঙ্গল বাদ্য বাজন বাৱয় । শুভ হেতু সৰ্ব্বজনে কৰে জয় জয় ॥১২৪ পুত্ৰ মন্ত্ৰ জপ ৰাজা কৰে মনে মন । সুমঙ্গল জপন্ত সকল মুনিগণ ॥১২৫ মুখ্য মুখ্য মুনিগণে বহ্নিত হবন্ত । পিঙ্গল আকৃতি বহ্নি কুণ্ডত জ্বলন্ত ॥১২৬ অদ্ভুত পুৰুষ হাতে পায়স লৈলন্ত । যজ্ঞৰ কুণ্ডৰ গৈয়া ভিতৰ ভৈলন্ত ॥১২৭ আকাশত থাকি ব্ৰহ্মা বুলিলা বচন । ৰাজাৰ বাঞ্চিত সিদ্ধি হৈব মুনিগণ ॥১২৮ কৰিয়োক পূৰ্ণাহুতি কুণ্ডৰ বহ্নিত । উঠিবেক আতি দিব্য পায়স অমৃত ॥১২৯ পৰম সাদৰে দশৰথে তাঙ্ক নিব । মহাদই সমস্তক বিবৰ্ত্তিয়া দিব ॥১৩০ তেবে চাৰি পুত্ৰ হৈব বিষ্ণু অৱতাৰ । কৰিবন্ত বংশ সমে ৰাজাক উদ্ধাৰ ॥১৩১ এহি বুলি ব্ৰহ্মা নিজ থানে চলি গৈলা । অদ্ভুত শুনিয়া মুনিগণ ৰঙ্গ ভৈলা ॥১৩২ ঋষ্যশৃঙ্গে পূৰ্ণাহুতি বহ্নিত দিলন্ত । কুণ্ড মধ্য হন্তে পুৰুষেক উঠিলন্ত ॥১৩৩ সুন্দৰ আকৃতি আতি বিষ্ণু সমসৰ । দিব্য বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰে শোভে কলেৱৰ ॥১৩৪ মাথাত পীঙ্গট জট শৰীৰ পিঙ্গল । শবদ গম্ভীৰ তনু প্ৰকাশে উজ্জ্বল ॥১৩৫ সম্পূৰ্ণ পায়স পাত্ৰ হাতে আছে ধৰি । ঋষ্যশৃঙ্গ হাতে পাচে দিলন্ত সাদৰি ॥১৩৬ ৰঙ্গে ঋষ্যশৃঙ্গে লৈলা দুই হাত পাতি । অদ্ভুত পুৰুষে বাক্য বুলিলন্ত মাতি ॥১৩৭ সুবৰ্ণৰ পাত্ৰত পায়স থৈব ভৰি । তিনি মহাদই ভুঞ্জিবন্ত ভাগ কৰি ॥১৩৮ তিনিত হৈবেক চাৰি তনয় ৰাজাৰ । সাক্ষাতে হৈবন্ত নাৰায়ণ অৱতাৰ ॥১৩৯ সাধিবন্ত জগতৰ পৰম কল্যাণ । এহি বুলি অদ্ভুত ভৈলন্ত অন্তৰ্দ্ধান ॥১৪০ অদ্ভুতৰ কথা শুনি মহামুনিগণে । বসিলা পায়স লৈয়া হৰিষ বদনে ॥১৪১ ঋষ্যশৃঙ্গ মুনি মহাযজ্ঞ সমাপিল । দশৰথ ৰাজা ঋষিগণক অৰ্চ্চিল ॥১৪২ বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ পুষ্প চন্দনে ভূষিলা । বহুবিধ ৰত্ন দিয়া মন সন্তোষিলা ॥১৪৩ দিলা ৰাজা দক্ষিণা সুবৰ্ণ এক কোটি । মুনি সবে আশীৰ্ব্বাদ দিলা মনতুষ্টি ॥১৪৪ ৰজত বত্ৰিছ কোটি দিলা দশৰথ । আশীৰ্ব্বাদ পায়া পূৰ্ণ ভৈল মনোৰথ ॥১৪৫ ৰাজা প্ৰজা দুখী ভিক্ষু যতেক আছিল । অন্নে পানে নানা দানে সবাকো তুষিল ॥১৪৬ ৰাজাক যজ্ঞক কৰি প্ৰশংসা অশেষ । ৰাজা প্ৰজা মুনিগণ চলি গৈলা দেশ ॥১৪৭ পাচে ঋষ্যশৃঙ্গ মুনিৰাজক নৃপতি । অনেক প্ৰকাৰে পূজি কৰিলা ভকতি ॥১৪৮ স্তুতি নতি প্ৰণতি কৰিয়া বহুমান । শান্তা সমন্বিতে পঠাই দিলা নিজ থান ॥১৪৯ All content in the above text box is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike license Version 4 and was originally sourced from https://sources.wikipedia.org/w/index.php?diff=prev&oldid=334854.
  This site is not affiliated with or endorsed in any way by the Wikimedia Foundation or any of its affiliates. In fact, we fucking despise them.
|