 |
 |
If you find this site useful or just support what I'm doing, I'd really appreciate if you could donate. To cover server costs and for the hundreds of hours I've put into making this happen.
|
 |
If you spot content on this site that is genuinely illegal or actually puts someone in real danger, contact [email protected]. We have multiple agents reviewing tickets 24/7. Note that we try to maintain as much transparency as possible, both about ourselves and of the actions of Wikipedians. For example, if we removed a live link to CSAM content that was posted by a Wikipedia admin, we would replace it a placeholder like "<link to CSAM that was posted by Demiurge1000 redacted by Undersight>". Note that "I don't like it" is NOT a valid removal reason. If instead you are a Wikipedophile trying to get all the dark secrets of Wikipedia censored, please follow this guide instead.
If you would like to contact the owner of this about something else (e.g. press inquires, feature requests, bug reports), e-mail [email protected] or [email protected].
|
Difference between revisions 335674 and 335706 on sourceswiki{{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}} ::<big>'''৪৪ অধ্যায়'''<big> <big>'''ৰাম পৰশুৰামৰ সংঘৰ্ষ'''</big> সেহি সময়ত পাচে জামদগ্নি ৰাম । ধনু ভঙ্গ শুনি কোপে নিকলিল ঘাম ॥১ কমনে ভাঙ্গিল ধনু মোহোৰ গুৰুৰ । সি জনৰ দৰ্প আজি কৰিবোঁহো চুৰ ॥২ পৰশু কুঠাৰ খান পাৰিয়া কান্ধত । ভয়ঙ্কৰ ধনুখান ধৰিয়া হাতত ॥৩ ৰাজাৰ সেনাৰ মাজে ভৈলা উপগত । শৃঙ্গে সমন্বিতে যেন সচল পৰ্ব্বত ॥৪ দুৰ্জ্জয় শৰীৰ ধনুৰ্দ্ধৰ মহাবীৰ । ক্ৰোধৰ বেগত আতি নুহিকন্ত থিৰ ॥৫ ফৰাৱন্ত চক্ষু দুই অগনি সমান । দেখি কটকৰ ভয়ে উড়ি গৈল প্ৰাণ ॥৬ বৃষ্টি অন্ধকাৰে নেদেখিয়া দিশপাশ । পৰশুৰামৰ মূৰ্ত্তি দেখি ভৈল ত্ৰাস ॥৭ কিসে পাইলে বুলি ধাতু শুৰুতি উড়িল । চক্ষু জপাই সেনা সবে ভূমিতে পৰিল ॥৮ কৈয়া ৰাম বুলিয়া মাতন্ত শীঘ্ৰকৰি । ব্ৰাহ্মণৰ চিহ্ন যজ্ঞসুত আছা ধৰি ॥৯ ক্ষত্ৰিয় লক্ষ্মণ হাতে আছে ধনুখান । পৰম নিৰ্দ্দয় দায়া নাহি অনুমান ॥১০ পিতৃৰ বচনে কাটি আছন্ত মাতৃক । হেন জনে আনক কৰিবে দায়া কিক ॥১১ শিৰে জটা ভাৰ গলে ৰুদ্ৰাক্ষৰ মালা । কটিত বাকলি বস্ত্ৰ কুশৰ মেখলা ॥১২⏎ ⏎ ঝক ঝক দান্ত শোভা কৰে গোফ দাড়ি । গাৱে মল পঙ্ক বনবাসী ৰূপ ধাৰী ॥১৩ হাতে মালা ধৰিয়া জপন্ত সৰ্ব্বক্ষণ । উফৰন্ত ক্ৰোধত দেখিবে যম যেন ॥১৪ ভ্ৰুব চালি কপালৰ গাঠি শিহৰাই । দশন চোবায়া কোপে মাতন্ত শেহাই ॥১৫ গৰ্জ্জিবে লাগিলা আতি নিষ্ঠুৰ বচনে । আমাৰ গুৰুৰ ধনু ভাঙ্গিল কমনে ॥১৬ বামহাতে ধৰি ঘোৰতৰ ধনুখান । পৃথিবীৰ ক্ষত্ৰি মাৰি কৰিলোঁ নিৰ্যাণ ॥১৭ ক্ষত্ৰি হুয়া কোন বীৰ পুনৰপি আইল । জানিলোঁ সিজনে মোৰ বাৰ্ত্তাক নপাইল ॥১৮ মোৰ কথা শুনি ক্ষত্ৰি নাম কোন ধৰে । হেনমত ভয় সিটো সাসক নকৰে ॥১৯ এবে কোন জনে মোক নগনে মনত । এতিক্ষণ থিৰ হৌক মোহোৰ আগত ॥২০ ৰৌদ্ৰে বৰিষণে আতি পৰিয়া আছয় । খুখুন্দা ধনুক ভাঙ্গি মুনিহ কহয় ॥২১ আজি যেবে জীৱ লৈয়া যায় মোৰ আগে । তেবে গৈয়া বীৰত্ব কহোক যত লাগে ॥২২ শুনি দশৰথ ৰাজা গুণন্ত মনত । ভৈলোঁ বৃদ্ধ আমাৰ শৰীৰ আশকত ॥২৩ দেখিয়া ছৱাল নিজ পুত্ৰ চাৰি খানি । বিপৰীত চিন্তা লভিলন্ত মহামানী ॥২৪ ৰামে সমে আমি যদি আছোঁ দুই বীৰ । তেবে কি কৰিবো আঙ্ক দুৰ্জ্জয় শৰীৰ ॥২৫ বিপাকে ঠেকাইলা আনি বিধাতা আমাক । বিবাদে নপৰি আঙ্ক বোলোঁ প্ৰিয় বাক ॥২৬ এহি বুলি পৰশু ৰামক নৰনাথে । পাদ্যে অৰ্ঘে পূজি চৰণত ধৰি হাতে ॥২৭ তুতি নতি প্ৰণতি বোলন্ত দশৰথ । তথাপিতো দায়া তাৰ নোপজে মনত ॥২৮ হাতে ঘোৰ ধনু ধৰি চক্ষু পকাই চান্ত । বাঘে যেন গৰ্জ্জিয়া ৰামক ধায়া যান্ত ॥২৯ দেখি ৰামচন্দ্ৰে মুখে অল্পহাস্য কৰি । পৰশুৰামৰ আগ ভৈলা ধনু ধৰি ॥৩০ জামদগ্নি ৰামে শ্ৰীৰামক দেখিলন্ত । কৰিয়া তৰ্জ্জন পাচে বাক্য বুলিলন্ত ॥৩১ নজানাহা ৰণ কিছু ছৱাল ৰাজাৰ । জানো তুমি কথা নতু শুনাহা আমাৰ ॥৩২ পৰশুৰাম নাম মোৰ বিদিত সংসাৰ । নিক্ষত্ৰি কৰিলোঁ মহী তিনি সাতবাৰ ॥৩৩ ক্ষত্ৰিয়ৰ নিমিত্তে সাক্ষাত মই যম । সম্প্ৰতি আছোঁহো মই পৰিয়া নিজম ॥৩৪ ডাকিয়া আনিলা মোক দেথায়া দৰ্পক । দাণ্ডি দিয়া জাগাইলাহা কাহাল গোমক ॥৩৫ কুপিত সিংহৰ আগে পেলাইলাহা গাৱ । আনিলা যমক যেন দিয়া হাত বাৱ ॥৩৬ মই অন্তকৰ কোপ তুলিলা কিসক । শিশু হুয়া কৰাঁ কেনে দুৰ্ঘোৰ কৰ্ম্মক ॥৩৭ ধনু ভাঙ্গি যশ বৰ লভিলা ডাঙ্গৰ । উপাৰিয়া শৃঙ্গ যেন মেৰু পৰ্ব্বতৰ ॥৩৮ কাৰ বৰ পায়া তুমি কৰাঁ হেন কৰ্ম্ম । আমাৰ গুৰুৰ ধনু ভাঙ্গি দিলা মৰ্ম্ম ॥৩৯ জানিলোঁ কৰিলা গুৰু দেৱত ভকতি । নুহি কেন মতে হৈব ই দূৰ শকতি ॥৪০ ত্ৰিভুবনে পৰম উজ্জ্বল ৰাম নাম । নাহি সংসাৰত ইটো নামক উপাম ॥৪১ সেহি ৰাম নাম ধৰি আমাৰ প্ৰকাশ । হেন নাম লৈলা তুমি কৰি অভিলাষ ॥৪২ বোলা ৰাম নাম লৈলে মোৰ হৈবে খ্যাতি । আমাক বিদ্বেষ তুমি কৰিলাহা আতি ॥৪৩ বৰ তেজৱন্ত বীৰ ভৈলাহা অধিক । কৰিবাহা লুপ্ত তুমি আমাৰ কীৰ্ত্তিক ॥৪৪ ত্ৰিজগত লোকে জানে মোৰ বিক্ৰমক । ক্ষত্ৰিয়ৰ নামে মই সাক্ষাত অন্তক ॥৪৫ নপাৰোঁ জিনিবে যেবে তোমাক ৰণত । নিষ্ফল জীবন মোৰ ইটো সংসাৰত ॥৪৬ জনকৰ ঘৰে ভাঙ্গি পচা ধনুখান । তাতে বোলাঁ নাহি মোত মুনিহ সমান ॥৪৭ মই চূৰ কৰিবোঁ তোমাৰ গৰ্ব্ব যত । পৰিলা চেঙেলি আজি বুঢ়াৰ হাতত ॥৪৮ ৰহি আছা বৃক্ষ যেন নদীৰ তীৰত । অলপতে পৰে শিফা নাহিকে তলত ॥৪৯ হোৱাঁ যদি ৰাম তুমি বীৰ অদভুত । লগায়োক গুণ দেখোঁ আমাৰ ধনুত ॥৫০ তেবেসে মুনিহ বুলি জানোহো সাক্ষাত । অনাযুদ্ধে ভঙ্গ মই মানিবোঁ তোমাত ॥৫১ তাক দেখি ৰামচন্দ্ৰে লাগিলা হাসিত । ধনু দেখি দশৰথ ভৈলা ভয় ভীত ॥৫২ প্ৰসন্ন বদনে ৰামে বুলিলা বচন । শুনিয়োক ঋষি জমদগ্নিৰ নন্দন ॥৫৩ ঋষি ধৰ্ম্ম অনুসৰি আছা মহাভাগ । আমাত তোমাৰ কেনে এত মান ৰাগ ॥৫৪ ক্ষমাসে উচিত ধৰ্ম্ম হোৱয় তোমাৰ । কিসক কৰিলা তুমি তাক পৰিহাৰ ॥৫৫ ধৰ্ম্ম এৰি অধৰ্ম্ম কৰয় যিতো নৰ । তাক দণ্ড কৰিবে লাগয় ক্ষত্ৰিয়ৰ ॥৫৬ ব্ৰাহ্মণত জন্ম ধৰ্ম্ম ধৰিছা ঋষিৰ । তাক এৰি ধৰ্ম্ম কেনে আচৰাঁ ক্ষত্ৰিৰ ॥৫৭ শম দম দান দায়া ক্ষমা তযু ধৰ্ম্ম । ক্ৰোধ অহঙ্কাৰ আদি ক্ষত্ৰিয়ৰ কৰ্ম্ম ॥৫৮ কৰিলাহা তুমি সিটো ধৰ্ম্ম বিপৰ্য্যয় । বিচাৰত দণ্ডিবাক তোমাক লাগয় ॥৫৯ ভাঙ্গিলোঁহো ধনু আমি গুৰুৰ তোমাৰ । ক্ষত্ৰিয়ৰ ধৰ্ম্ম ইটো উচিত আমাৰ ॥৬০ কোন দোষ কৰাঁ তুমি আমাক বিৰোধ । ঋষিৰ তোমাৰ কেনে এতমান ক্ৰোধ ॥৬১ জ্ঞান শূন্য হুয়া অধৰ্ম্মত প্ৰবৰ্ত্তিলা । ভাল ভৈল আসি মোৰ আগত মিলিলা ॥৬২ কৰোঁ আজি তোমাক উচিত প্ৰায়শ্চিত । যেন আনক্ষণ অধৰ্ম্মত নেদ চিত্ত ॥৬৩ ধৰ্ম্মহীন হুয়া দৰ্প কৰাঁ মোৰ আগে । অৱশ্য তোমাক দণ্ড দিবে মোৰ লাগে ॥৬৪ ভাঙ্গো আজি সকলে তোমাৰ মিছা টোল । বুজ কেন মত শিশু ছৱালৰ বল ॥৬৫ তুমি কেনমত বীৰ পৰীক্ষাক চাওঁ । নুহি যেবে বোলাঁ ক্ষমা কৰিয়া পঠাওঁ ॥৬৬ যদ্যপি আমাৰ মুনি নুহি ক্ষমা ধৰ্ম্ম । বৃদ্ধ দেখি তোমাক লাগয় মোৰ মৰ্ম্ম ॥৬৭ যায়োক গৃহক গুৰু দিলোঁহো বিদায় । তথাপিতো যদ্যপি তোমাৰ ক্ষমা নাই ॥৬৮ মোৰ দোষ নাহি তেবে কহোঁ স্বৰূপত । কৰোঁ চূৰ সকলে তোমাৰ গৰ্ব্ব যত ॥৬৯ তোমাৰ ধনুৰ বৰ বখানা মহত্ত্ব । বল বুজি চাওঁ ধনুখান কেনমত ॥৭০ ইহাত লগাইলে গুণ ভঙ্গ যদি মানা । লগাইবোঁহো গুণ ধনু মোক দিয়া আনা ॥৭১ তোমাৰ ধনুত গুণ পাৰোঁ যেবে দিতে । জিনিবোঁ ৰণত তেবে তোমাক ইঙ্গিতে ॥৭২ শুনিয়া পৰশুৰামে ধনুখান দিলা । শ্ৰীৰামে লগাইলা গুণ কৰি মহালীলা ॥৭৩ বল দিয়া ৰাঘৱে টানন্ত ধনুখান । লেক লেক কৰে ফুল ধনুৰ সমান ॥৭৪ ধনু টানি ৰামচন্দ্ৰে হাসন্ত হৰিষি । ইহাৰেসে মহত্ত্ব বখানা তুমি ঋষি ॥৭৫ এহি বুলি ৰামে পুনৰপি দিলা টান । মহাশব্দে মাজতে ভাঙ্গিলা ধনুখান ॥৭৬ শবদৰ ত্ৰাসত কম্পিল ত্ৰিভুবন । মহাভয়ে অচেতন ভৈল সৰ্ব্বজন ॥৭৭ ৰাঘৱে বোলন্ত গুৰু কৰিলোঁ অকাজ । টানন্তে ভাঙ্গিল ধনু ভৈলোঁ মই লাজ ॥৭৮ নসহিল ধনু ছৱালৰো টানিবাক । বীৰ বোলাই তুমি কেনে লৈয়া ফুৰাঁ আক ॥৭৯ আমাকো কৰিলা লঘু আপুনিও ভৈলা । দেখিয়া পৰশুৰাম স্তব্ধ হুয়া ৰৈলা ॥৮০ অনন্তৰে ৰামচন্দ্ৰ পুৰুষ নিপুণ । নিজ ধনুখান লৈয়া লগাইলন্ত গুণ ॥৮১ বাণ যুৰি মাতিলন্ত পৰশুৰামক । হেৰা দেখাঁ কৰো ছাই তোমাৰ গৰ্ব্বক ॥৮২ ৰাখিবাহা প্ৰাণ যেবে মাগাঁ পৰাজয় । ভৈলন্ত পৰশুৰাম দেখি মহা ভয় ॥৮৩ বল দৰ্প গুচি মুখে হৰিল বচন । হইল বিৱৰ্ণ আতি মলিন বদন ॥৮৪ পৰশুৰামৰ ভাগি গৈলা কাপ ঝাপ । বৈদ্য দেখি যেন মুণ্ড চপৰাইল সাপ ॥৮৫ শ্ৰীৰামৰ আগত ভাগিল সবে ভাস । সূৰ্য্য আগে নাহি যেন চন্দ্ৰৰ প্ৰকাশ ॥৮৬ অস্তকালে যেন নজ্বলয় দিনকৰ । গৰুড়ৰ আগে দৰ্প হৰয় সৰ্পৰ ॥৮৭ জামদগ্নি সুত ৰাম ভৈলা সেহি নয় । লোক বিদ্যমানে লঘু ভৈলা আতিশয় ॥৮৮ যম হেন সাক্ষাতে দেখন্ত ৰাঘৱক । মাৰিবন্ত শৰ বুলি লাগিল চমক ॥৮৯ দেখি ৰামচন্দ্ৰ আতি ভৈলা দায়াযুত । হাসিয়া বোলন্ত শুনা জামদগ্নি সুত ॥৯০ আসিলাহা ধায়া তুমি আমাক মাৰিত । জানিলোঁহো তোমাৰ কঠিন বৰ চিত্ত ॥৯১ ঋষি হুয়া ভৈলা তুমি এনুৱা নিৰ্দ্দয় । তোমাক মাৰিবে মন আমাৰ নলয় ॥৯২ ৰাখিলোঁ তোমাৰ প্ৰাণ নকৰিবা ভয় । কিন্তু মোৰ বাণ জানা অমোঘ নিশ্চয় ॥৯৩ কদাচিতো বৃথা বাণ নুহিকে আমাৰ । কহিয়োক তোমাৰ ছেদিবোঁ কোন দ্বাৰ ॥৯৪ শুনিয়া ৰামৰ দায়ায়ুকুত বচন । বোলন্ত বিনয় জামদগ্নিৰ নন্দন ॥৯৫ নিচিনিলোঁ তোমাক বুদ্ধিত মন্দ আমি । তুমিসে ঈশ্বৰ জগতৰ অন্তৰ্যামী ॥৯৬ ভৈলা অৱতাৰ তুমি আসি মনুষ্যত । তোমাৰ অধীন ইটো সকলে জগত ॥৯৭ তুমিসে ঈশ্বৰ নিষ্ঠে জানিলোঁ সাক্ষাত । আমাৰ বিক্ৰম যাই লাগিল তোমাত ॥৯৮ জগতৰ আত্মা তুমি পুৰুষ পুৰাণ । হাৰিলোঁহো তোমাত দিয়োক প্ৰাণদান ॥৯৯ কৰিলাহা মোক যেন দায়া দামোদৰ । শুনিয়োক মোৰ তেবে স্বৰূপ উত্তৰ ॥১০০ নাহিকে স্বৰ্গত কিছু মোৰ প্ৰয়োজন । শৰে হানি প্ৰভু স্বৰ্গ পথ কৰা ছন্ন ॥১০১ তযু অংশে আমি হুয়া আছোঁ অৱতাৰ । আমাতে আছিল তযু পৃথিবীৰ ভাৰ ॥১০২ আপুনি বেকত আসি ভৈলাহা সাম্প্ৰত । গুচাইলাহা আপুনি আমাৰ ভাৰ যত ॥১০৩ সজ্জনক পালি সংহৰিবা দুষ্ট যত । তীৰ্থ কৰি ফুৰোঁ মই তযু প্ৰসাদত ॥১০৪ নযাইবোঁ স্বৰ্গক নিষ্ঠে বুলিলোঁ বচন । কৰিয়োক মোৰ স্বৰ্গ পথ নিবাৰণ ॥১০৫ শুনি ৰামচন্দ্ৰে পূৰ্ব্ব দিশে মুখ দিলা । পৰশুৰামৰ স্বৰ্গ পথক ছেদিলা ॥১০৬ শ্ৰীৰামৰ কীৰ্ত্তি প্ৰকাশয় সংসাৰত । অদ্যাপিও ৰামশৰ দেখিয়ো স্বৰ্গত ॥১০৭ পৰশুৰামক ৰামে কৰিলা আশ্বাস । মোৰ বাণ দেখি ঋষি ভৈলা মহাত্ৰাস ॥১০৮ ক্ষত্ৰি জাতি আমাৰ দাৰুণ বৰ হিয়া । পালোঁ অঙ্গীকাৰ ব্ৰাহ্মণক দুখ দিয়া ॥১০৯ মৰষিবা সকলে আমাৰ ইটো দোষ । কৰোঁ হাতযোৰ নকৰিবা অসন্তোষ ॥১১০ শ্ৰীৰামৰ ভকতি দেখিয়া আতিশয় । দুখ ভয় গুচি ভৈল প্ৰসন্ন হৃদয় ॥১১১ বুলিলা পৰশুৰামে বচন মধুৰ । স্বাভাৱতে ক্ষত্ৰিয়ৰ হৃদয় নিষ্ঠুৰ ॥১১২ হেন মহা ক্ষত্ৰি তুমি পুৰুষ উত্তম । দেখিলো সাক্ষাতে আজি তোমাৰ বিক্ৰম ॥১১৩ তথাপি কৰাইলা তুমি আমাকে প্ৰসন্ন । ধন্য ধন্য ৰাম ৰঘুকুলৰ নন্দন ॥১১৪ শত্ৰু হুয়া প্ৰসন্ন কৰাইলা বুলি নতি । তুমিও সন্তুষ্ট হৈবা আমাৰ ভকতি ॥১১৫ শুনিয়োক ৰাম বোলোঁ স্বৰূপ বচন । অনাদি ঈশ্বৰ তুমি সত্য সনাতন ॥১১৬ তুমি নিত্য নিৰঞ্জন পুৰুষ পুৰাণ । জগতৰ পতি তুমি বিনে নাহি আন ॥১১৭ তোমাত ভকতি মোৰ সততে থাকোক । যাওঁ তপোবনে মোক বিদায় দিওক ॥১১৮ এহিমতে দুয়োজন জগত ঈশ্বৰে । কৰিলন্ত লীলা নাজানিলা একো নৰে ॥১১৯ দুইহান্তৰো সম্বাদ বিবাদ যত যত । চাহি আছে লোক সবে বিস্ময় মনত ॥১২০ অনন্তৰে বিদায় লইয়া শ্ৰীৰামত । গৈলন্ত পৰশুৰাম হৰিষ মনত ॥১২১ দশৰথে দেখি আতি বিক্ৰম ৰামৰ । মনত হৰিষে প্ৰশংসিলা বহুতৰ ॥১২২ ধন্য ধন্য পুত্ৰ তুমি ভৈলাহা আমাৰ । ৰহিল তোমাৰ যশ জুৰিয়া সংসাৰ ॥১২৩ আসিলা পৰশুৰাম খেদি যেন যম । তাহাঙ্কো জিনিলা ৰণে কৰিয়া বিক্ৰম ॥১২৪ সাধু সাধু ৰাম তুমি বংশৰ তিলক । গলে বান্ধি ৰাজা ধৰিলন্ত ৰাঘৱক ॥১২৫ উপজিল প্ৰেম তনু ভৈলা পুলকিত । পাইলেক সন্তোষ যেন পিৱন্তে অমৃত ॥১২৬ আকাশত তৃপিতি ভৈলন্ত দেৱগণে । অৰ্চ্চিলা ৰামক আতি পুষ্প বৰিষণে ॥১২৭ দেখিয়া জানকী বল বিক্ৰম ৰামৰ । ভৈলন্ত তৃপিতি ৰোমাঞ্চিত কলেৱৰ ॥১২৮ বিশ্বামিত্ৰ বশিষ্ঠ প্ৰমুখ্যে ঋষিগণে । পূজিলন্ত ৰাঘৱক প্ৰশংসা বচনে ॥১২৯ পৰম পুৰুষ ৰাম জগত আধাৰ । ৰামৰূপে পৃথিবীতে ভৈলা অৱতাৰ ॥১৩০ পৰশুৰামৰ দৰ্প কৰিলন্ত চূৰ । কাহাৰ শকতি কৰ্ম্ম কৰয় এদূৰ ॥১৩১ এহি মতে ৰামক প্ৰশংসে সৰ্ব্বজনে । অনন্তৰে দশৰথ ৰাজা ৰঙ্গ মনে ॥১৩২ অযোধ্যাক প্ৰতি চলি গৈলা মহাশয় । কৰয় কটকে বেঢ়ি ৰাম জয় জয় ॥১৩৩ নানা বাদ্য সুমঙ্গলে চলে সমদলে । অযোধ্যাত প্ৰবেশ ভৈলন্ত কৌতূহলে ॥১৩৪ দেখি নগৰীয়া লোকে ৰাজা আসিবাৰ । তেতিক্ষণে কৰিলা নগৰী জাতিষ্কাৰ ॥১৩৫ সাঞ্জি মাঞ্জি লিপিলা বিচিত্ৰ গন্ধজলে । পতাকা তোৰণ ধ্বজা ৰঞ্জিলা চিৰলে ॥১৩৬ তাম্বুল কদলী ৰুইল ঠোক সমন্বিত । থানে থানে আলিপন কৰিলা ৰঞ্জিত ॥১৩৭ মুখত পল্লব ফলে পাতি পূৰ্ণঘট । ঘৃতৰ প্ৰদীপ দিলা তাহাৰ নিকট ॥১৩৮ দুৱাৰে দুৱাৰে দুলি থাপিলা প্ৰবন্ধি । লগাইলা বিচিত্ৰ ধূপ অগৰু সুগন্ধি ॥১৩৯ কুসুম চন্দন হাতে লৈয়া দুৰ্ব্বাক্ষত । চড়িলন্ত নাৰীগণ গৃহ ওপৰত ॥১৪০ আতি মনোহৰ পুৰী অযোধ্যা নগৰ । তাৰ মাজে যান্ত দশৰথ নৰেশ্বৰ ॥১৪১ চাৰি পুত্ৰ চাৰি কন্যা যান্ত ৰঙ্গ মনে । দুৰ্ব্বাক্ষত পুষ্প বৰিষন্ত নাৰীগণে ॥১৪২ উৰুলি জোকাৰ জয় অনেক মঙ্গলে । ভূমিত পৰিল পুষ্প শতেক সদলে ॥১৪৩ নগৰত মিলি গৈলা আনন্দ প্ৰচুৰ । পুত্ৰগণ সমে ৰাজা পাইলা অন্তঃপুৰ ॥১৪৪ কৌশল্যা সুমিত্ৰা সতী সুন্দৰী কৈকেয়ী । কন্যাগণ সমে দীপ ঘট হাতে লই ॥১৪৫ তিনি মহাদই নানা মঙ্গল আচাৰে । সিঞ্চি দুৰ্ব্বাক্ষত পুষ্প উৰুলি জোকাৰে ॥১৪৬ ভিন্নে ভিন্নে আসি পাচে তিনি পটেশ্বৰী । আপোনাৰ পুত্ৰ বোহাৰীৰ হাতে ধৰি ॥১৪৭ নানা ব্যৱহাৰে গৃহ কৰাইলা প্ৰবেশ । পুত্ৰবধু দেখি পাইলা আনন্দ আশেষ ॥১৪৮ সীতাৰ দেখিয়া ৰূপ কৌশল্যা দেবীৰ । অমৃতৰ পানে যেন জুৰাইল শৰীৰ ॥১৪৯ চাৰি কুমাৰৰ বিহা ভৈল একেবাৰে । দেখিয়া আনন্দ আতি মিলিল সবাৰে ॥১৫০ নানা নৃত্য গীত বাদ্য বাজন বজাইল । ৰামক সীতাক লোকে দেখিবাক আইল ॥১৫১ দুহানৰ ৰূপ আতি দেখি বিপৰীত । নয়ন ভৰিয়া যেন পিৱয় অমৃত ॥১৫২ দিলা আনি লোকে যত যৌতুক অপাৰ । সুবৰ্ণ ৰজত ৰত্ন বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ ॥১৫৩ ৰাজাগণ আইলা লৈয়া যৌতুক সম্ভাৰ । নানা ৰত্নে ভূপতিৰ ভৰাইলা ভাণ্ডাৰ ॥১৫৪ দশৰথে সমস্তকে প্ৰসাদে ৰঞ্জিলা । বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ পুষ্প চন্দনে তুষিলা ॥১৫৫ চাৰিয়ো পুত্ৰক সমুচিত বণ্টা দিলা । হস্তী ঘোঁড়া ৰথ ৰাজ্যে মন সন্তোষিলা ॥১৫৬ অনায়াসে ভৈল বিহা চাৰিও পুত্ৰৰ । পৰম কৃতাৰ্থ মন ভৈলা নৃপবৰ ॥১৫৭ শুনিয়োক সভাসদ পদ আদি কাণ্ড । ৰামৰ চৰিত্ৰ যেন অমৃতৰ ভাণ্ড ॥১৫৮ সংসাৰ মধ্যত ইসি মহা ধৰ্ম্ম সাৰ । বোলোঁ ৰাম ৰাম সুখে তৰিয়ো সংসাৰ ॥১৫৯ All content in the above text box is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike license Version 4 and was originally sourced from https://sources.wikipedia.org/w/index.php?diff=prev&oldid=335706.
  This site is not affiliated with or endorsed in any way by the Wikimedia Foundation or any of its affiliates. In fact, we fucking despise them.
|