Difference between revisions 335747 and 338659 on sourceswiki

{{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}}

::<big><big><big><big>'''''ৰামায়ণ ।'''''<big><big><big><big>


::<big><big><big>'''''অযোধ্যাকাণ্ড ।'''''<big><big><big>
========================================

:::;<big>'''১ অধ্যায়'''<big> 

:<big>'''ৰামচন্দ্ৰৰ অযোধ্যালৈ আগমন'''</big>


<poem>
জয় জয় ৰামচন্দ্ৰ জগত আধাৰ ।


ব্ৰহ্মা হৰ পুৰন্দৰ সেৱক যাহাৰ ॥১


সৃষ্টি স্থিতি লয় যাৰ লীলা অনুপাম ।


হেন ৰাম পদে কৰোঁ সদায় প্ৰণাম ॥২


স্বৰূপ আৱৰি নিজা মায়া বশ্য কৰি ।


দশৰথ গৃহে লীলাৰূপে অৱতৰি ॥৩


মনুষ্যৰ নয় কৰ্ম্ম কৰিলা অপাৰ ।


যাহাৰ শ্ৰবণে মহাপাপীৰো উদ্ধাৰ ॥৪


লক্ষ্মণ সহিতে বিশ্বামিত্ৰ সঙ্গে আসি ।


ৰাখিলা তাহান যজ্ঞ ৰাক্ষস বিনাশি ॥৫


ঋষি সমন্নিতে ৰঙ্গে গৈয়া মিথিলাক ।


ধনুৰ্ভঙ্গ কৰি বিহা কৰিলা সীতাক ॥৬


পৰম সুন্দৰী ভাৰ্য্যা পায়া হৃষীকেশ ।


পৰম উত্সুকে ভৈলা অযোধ্যা প্ৰবেশ ॥৭


চন্দ্ৰৰ উদয়ে যেন কুমুদ প্ৰকাশ ।


ৰামক দেখিয়া সৰ্ব্ব জনৰ উল্লাস ॥৮


সুৰভি শীতল বহে মলয়া পবন ।


পুষ্পবন সুগন্ধে আমোদ কৰে মন ॥৯


ধনে জনে বিচিত্ৰ মণ্ডিত সৰ্ব্বজন ।


ৰাজ্যৰ পাতন যেন স্বৰ্গৰ ভুবন ॥১০


সুপক্ক কদলী ৰুইল বাহিৰে তোৰণ ।


কনকে ৰচিত ধ্বজ ভূষিত বসন ॥১১


জমকে জমকে জ্বলে মাণিক অপাৰ ।


শেতেনেতে মণ্ডিত নগৰী জাতিষ্কাৰ ॥১২


পুৰুষ ৰমণী তৈত ভৈল উসমিশ ।


নগৰৰ পথত যাইবাক নাই দিশ ॥১৩


শঙ্খপট হৰিষ ৰমাদলৰ জাক ।


নন্দিনী নিনাদ বাদ্য বাৱে বীৰ ঢাক ॥১৪


ৰমণীৰ বদন নিৰ্ম্মল শশধৰ ।


কুণ্ডল যুগল সুবলিত দিনকৰ ॥১৫


তাৰাগণ সদৃশ মাণিক সব জ্বলে ।


অযোধ্যা নগৰী দেৱ ভুবনতো বলে ॥১৬


ঘণ্টাৰ শবদে হস্তী চলে সংহৰিষে ।


আগে পাচে চলন্তে তুৰঙ্গ সব হ্ৰেঁষে ॥১৭


চতুৰঙ্গ দলত শবদ কোলাহল ।


পূৰ্ব্বৰ কালত যেন স্বৰ্গৰ আম্ফাল ॥১৮


বিমান সদৃশ ৰথ চতুৰ্দ্দিশে চলে ।


নেমিৰ সন্ধানে সবে নাগলোক টলে ॥১৯


উপৰে শকতি ধনু নৰাচ কটাৰ ।


নয়নত চমক খৰশ জাতিষ্কাৰ ॥২০


বিদ্গধ জন তৈত মিলিলা অশেষ ।


বালবৃদ্ধ তৰুণ আসিল দেশ দেশ ॥২১


বন্দিগণে তুতি পঢ়ে ব্ৰাহ্মণে আশীষ ।


জয় জয় শবদে পূৰিল দশোদিশ ॥২২


ৰাম আগমন শুনি কৌতূহল মনে ।


কুন্দৰুখ জালে চাহে কেহো নাৰীগণে ॥২৩


ধৌলিৱৰ উপৰত চড়িল যুবতী ।


কৈলাস শিখৰে শোভে যেহেন পাৰ্ব্বতী ॥২৪


সখীগণ সম্বুধি বোলয় বৰনাৰী ।


ৰামৰ স্বৰূপে চিত ধৰিতে নপাৰি ॥২৫


ৰাম মুখ পদ্ম মোৰ নয়ন ভ্ৰমৰ ।


বাৰিতে নপাৰোঁ ভোগ কৰে নিৰন্তৰ ॥২৬


কাঞ্চিৰ শবদ নূপুৰৰ ৰুন ঝুন ।


বৰ্ণাইবেক কেমনে ৰামৰ ৰূপ গুণ ॥২৭


ৰম্ভা তিলোত্তমা আৰু উৰ্ব্বশী সুন্দৰী ।


সীতাৰ ৰূপক কেহো নুহি সৰিবৰি ॥২৮


ৰাম সীতা আগমন দেখি সৰ্ব্বলোকে ।


থানে থানে উৰুলি পাৰয় ঝোকে ঝোকে ॥২৯


কেঁহো নৃত্য কৰে কেঁহো আনন্দ বধাৱ ।


নটীসবে নাচয় কৰিয়া ভঙ্গীভাৱ ॥৩০


ৰামক সীতাক দেখি গৈলা থানে থানে ।


নগৰীৰ লোকক তুষিলা দানে মানে ॥৩১


সুবৰ্ণ ৰজতৰত্ন যতেক সম্ভাৰ ।


ৰামক সীতাক দিলা যৌতুক অপাৰ ॥৩২


ৰাম সীতা ৰথে থিত ভৈলন্ত চৌপথে ।


উৰ্ম্মিলা লক্ষ্মণ থিত ভৈলা একে ৰথে ॥৩৩


হাট বাট এৰাই গৈলা জঙ্গাল চৌপথ ।


কৌশল্যাৰ ঘৰে চলি গৈলা দশৰথ ॥৩৪


কৌশল্যা গৃহত কৈলা বিবিধ আচাৰ ।


কহিলা সুমন্ত্ৰ শুন আমাৰ বচন আমাৰ ॥৩৫


আগবাঢ়ি সুমন্ত্ৰ যুৰিলা যোৰহাত ।


ৰাজ ৰাজেশ্বৰ বুলি নমিলন্ত মাথ ॥৩৬


দশৰথে আজ্ঞা কৰিলন্ত সুমন্ত্ৰক ।


শীঘ্ৰে গৈয়া আন কুল নন্দন ৰামক ॥৩৭


মাথে ধৰি মন্ত্ৰী নৃপতিৰ আজ্ঞা বাণী ।


ৰাম সীতা লক্ষ্মণক মিলাইলন্ত আনি ॥৩৮


থাপিলন্ত গৃহত সুবৰ্ণময় ঘট ।


কন্যা সবে পাৰিল বাটত নেতপট ॥৩৯


আপোনাৰ আচাৰ কৰিল নাৰীগণে ।


দশৰথ থিত ভৈলা সহৰিষ মনে ॥৪০


ৰামসীতা প্ৰবেশিলা ৰাজাৰ মন্দিৰি ।


ভাৰ্য্যা সমে সূৰ্য্য যেন থিত অস্তগিৰি ॥৪১


নমিলন্ত বাপক আৱৰ নিজ মাৱ ।


কৈকেয়ীৰ সুমিত্ৰাৰ নমিলন্ত পাৱ ॥৪২


ছয় শত মাৱ আৰ পঞ্চাশ বেকতি ।


একে একে সবাহাক কৰিলা প্ৰণতি ॥৪৩


শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ আদি কৰি চাৰি ভাই ।


চাৰি কন্যা লৈয়া চলি গৈলা নিজ ঠাই ॥৪৪


নাৰী মিলিলন্ত যত কৌশল্যাৰ ঘৰ ।


সীতাৰ ৰূপক কেহো নোহে সমসৰ ॥৪৫


সীতাৰ প্ৰভাৱে মুখ মলিন সবাৰ ।


পূৰ্ণচন্দ্ৰ উদয়ে নজ্বলে যেন তাৰ ॥৪৬


কাশ্যপক অদিতিক যেন সুৰপতি ।


বাপক মাৱক নিতে কৰিলা ভকতি ॥৪৭


দেৱ দ্বিজ আৰাধিয়া সন্তোষণ কৰি ।


নিজগুণে ৰঞ্জিলন্ত সমস্তে নগৰী ॥৪৮


চাৰি ভাই মিলি ধৰ্ম্মপথ অনুসৰি ।


হৰিষে আছন্ত নানাবিধ ভোগ কৰি ॥৪৯


মাতুলক দেখো ভৰতৰ ভৈলা মন ।


তুলত লৈলন্ত প্ৰাণ ভাই শত্ৰুঘন ॥৫০


ৰামৰ চৰণ দুই নমস্কাৰ কৰি ।


অনুজ্ঞা মাগিলা পাচে পুটাঞ্জলি ধৰি ॥৫১


প্ৰণমিলা বাপক আৱৰ নিজ মাৱ ।


পাইলন্ত ভৰত গৈয়া যুদ্ধাজিত ঠাৱ ॥৫২


ৰাজা যুদ্ধাজিতে তাঙ্ক ভালে সাদৰিল ।


মাস কতিপয় তথা ভৰতে বঞ্চিল ॥৫৩


বিবিধ সম্বাদ তথা মিলিল বহুত ।


ৰামৰ কাহিনী আবে শুনিয়ো প্ৰস্ত্তত ॥৫৪
</poem>