Difference between revisions 1180290 and 1180296 on bewiki

== Рымскі кароль і намінальны імператар ==

Нарадзіўся [[20 сакавіка]] [[1811]] ад другога шлюбу з [[Марыя-Луіза Аўстрыйская|Марыяй Луізай Аўстрыйскай]] ўу [[Парыж]]ы ў [[Цюільры]]. Адразу пасля нараджэння доўгачаканы сын быў абвешчаны Напалеонам [[кароль Рымлянаў|каралём Рымскім]] ({{lang-fr|Roi de Rome}}) і спадчыннікам імперыі. Двойчы: першы раз у [[1814]] і другі раз у [[1815]] годзе, пасля [[Сто дзён|Ста дзён]], Напалеон зракаўся ад пасады на карысць сына, але абодва разу саюзнікі абвяшчалі Банапартаў зрынутымі, а законным манархам Францыі — [[Людовік XVIII|Людовіка XVIII]].

(contracted; show full)кіх-небудзь палітычных ускладненняў адно імя Напалеона II можа паслужыць сцягам для небяспечнага руху. Менавіта па гэтай прычыне сціплая спроба банапартыстаў высунуць яго кандыдатуру на трон [[Бельгія|Бельгіі]] была неадкладна перарвана Венай, Парыжам і Лонданам. Сам Напалеон II, які ведаў пра сваё паходжанне, старанна вывучаў вайсковую справу і ўвесь час марыў пра славу і подзвігі. Але ён быў вельмі хваравітым юнаком; заўчасная смерць яго [[22 ліпеня]] [[1832]] годзе ад [[сухоты|сухот]] ва ўзросце 21 год 
ўу [[Палац Шонбрун|Шамбруне]], пазбавіла дыпламатыю і аўстрыйскі двор шматлікіх цяжкасцяў. Хадзілі чуткі пра тое, што ён быў атручаны.

== Пасмяротны лёс ==
[[Выява:Nap-receis_50.jpg|thumb|right|Герцаг Рэйхштацкі.]]

Яго стрыечны брат прынц Луі Напалеон, абвясціўшы ў [[1852]] годзе сябе імператарам, прыняў імя [[Напалеон III Банапарт|Напалеон III]]; такім чынам, ён лічыў постфактум Напалеона II часткай дынастыі ў [[1821]]—[[1832]] гадах, а сябе — яго спадчыннікам.

У [[1940]] годзе па загадзе [[Адольф Гітлер|Адольфа Гітлера]] рэшткі герцага Рэйхштацкага былі перанесеныя з [[Вена|Вены]] (тады ў складзе [[Трэці Рэйх|Трэцяга Рэйху]]) у [[Парыж]] (акупаваны Германіяю) і пахаваны ў [[Дом Інвалідаў|Доме Інвалідаў]] побач з грабніцай бацькі; пры гэтым сэрца нябожчыка, якое захоўвалася, па тагачасным звычаі, асобна, засталося ў Вене. Гэта здарылася роўна праз 100 гадоў пасля пераносу ў Дом Інвалідаў праху самога Напалеона.

Лёс Напалеона II натхніў [[Эдмон Растан|Эдмона Растана]] на драму «Арляня» (''L’Aiglon''). Праз гэты твор прыхільніцай асобы абодвух Напалеонаў — бацькі і сына — стала [[Марына Цвятаева]]. Лічыцца, што кніга [[Януш Корчак|Януша Корчака]] «Кароль Матыуш I» навеяная лёсам Напалеона II.

== Глядзіце таксама ==
* [[Граф Валеўскі]]