Difference between revisions 18073 and 19189 on bewikisource

<noinclude><pagequality level="21" user="Хомелка" /><div class="pagetext">


</noinclude>Зірнуў бог, што нарабіў чорт, да аж за галаву схапіўся. Што тут рабіць, што пачаць? Як тут лазу выгубіць? А, ведама, куды ўжо лаза ўплюнецца, дык яе нічым не выгубіш. Паслаў бог сонейка, каб яно спаліла чортаву лазу. Прыпякло сонейка, нагрэла ваду, а лаза хоць бы што - — яшчэ лепш расце. Узялася лаза па балоце, бы вязель. Бачыць сонейка, што нічога не парадзіць, кінула пекці і пайшло к богу на скаргу. І вялеў бог марозу вымаразіць паганыя кусты. Хапіў мароз, трашчыць, гняце. Замерзла вада, а лаза і нігадкі, - — сядзіць сабе да вясны чакае. Што ні рабіў мароз, як ні ціснуў лазовыя карчы, марозіў, аж з сілы выбіўся, і пайшоў к богу на скаргу.

Падумаў, падумаў бог да й вялеў, каб лаза аставалася расці: бо, ведама, пакуль згубіш ліхое, то добрае само згіне. Расце лаза і закрывае не толькі балота, але й сенажаці, а то лезе і на поле. Пабачыў чалавек, што лазы так многа, да й думае сабе: "«Ці няможна і з лазы што-небудзь патрэбнае зрабіць"». Пайшоў чалавек у чортава балота, наздзіраў з лазы кары да й давай віць вяроўкі. В'’е да песні пяе. Убачыў тое чорт і спужаўся. Падходзіць ён к чалавеку да й пытае:

-— Што ты, чалавеча, робіш?

-— Хіба табе бельма павылазілі, што не бачыш, - — кажа чалавек.

-— Бачыць, то я добра бачу, але не ведаю, навошта табе гэтая работа.

-— А вось дай пакажу.⏎
⏎
Узяў гэта чалавек, скрампаваў чорта лычаком да й прывязаў яго к таўшчэразнаму дубу...

Спалохаўся чорт да як рванецца, дык і вырваў дуб з карэннем. Вырваў да і сунуў наўцекача з дубам разам. Бяжыць па балоце, а дуб карэннем да сукамі барануе зямлю, толькі выскаці да глыбокія равы ззаду астаюцца. А чалавек сеў на рала таго дуба да пакрыквае на чорта:

— Вяртай налева, вяртай направа!

Бегаў, бегаў чорт, узвярнуў усё балота. Ад таго часу яшчэ стаяць на балоце выжары, азярыны да выскаці. Доўга круціўся чорт, пакуль вылузаўся з вяровак, а потым як сунуў наўцекача, дык чорт ведаў, куды й дзеўся. Астаўся тут чалавек і заўладаў чортавым балотам. Давай гэта ён церабіць лазу, драць яе то на лапці, то на лычакі. Выцерабіў трохі, пабудаваўся сярод лесу, ускарпаў поле, высек на сенажаць, але да гэтага часу нічога не парадзіць з чортавымі карчамі: высячэ адзін, то дзесяць вырасце. І астаецца чортава балота чортавым балотам да гэтага часу.<noinclude><references/></div></noinclude>