Difference between revisions 9320 and 22326 on bewikisource

<noinclude><pagequality level="1" user="Хомелка" /><div class="pagetext">


</noinclude>{{№|17}}Багдановіч - — сьведамы паэт: ён ня толькі пачувае красу, - — ён яе разумее. І - — каб пераказаць нам яе - — падбірае такія словы і абразы, што папраўдзе выклікаюць у нашай душы шчыры отклік. Усё ў яго выходзіць ў такіх мяккіх тонах, быццам на старых тканінах-габэленах, усё сагрэта шчырым пачуцьцём ды ўсё гэта жыве, выдаецца рэальным.

Лясун калышацца на тонкаствольных соснах, і здаецца, быццам чутно яго граньне...… У срэбных праменьнях месяца купаюцца русалкі і расплятаюць свае косы, - — на дне ракі - — у ціне, у вечнай цішы - — сьпіць сівавусы, згорблены вадзянік адвечным сном: аб ім ужо ніхто ня помніць...… Чуецца шэлест вужоў, што на Ўзьвіжаньне - — у цёмну васенную ночку - — з царом зьмяіным паперадзе паўзуць празь лясы і палі "«на зімовы цёплы вырай"...»… З далёкай мінуўшчыны паўстаюць жывыя абразы "«Летапісца"» і "«Перапішчыка"»; вясковыя дзяўчаты у панскі двор узятыя "«ткаць залатыя паясы"», кідаюць праз шыбы сумны, тужлівы пагляд за вакно - — туды, "«дзе расьцьвіла вясна, дзе блішча збожжа ў яснай далі, сінеюць міла васількі", -», — і "«тчэ, забыўшыся, рука заміж пэрсідзкага узора цьвяток радзімы васілька"...»…

Багдановіч умее ўсё ажывіць, ператварыўшы па-свойму. І лёгка ліюцца яго вершы кунштоўнай, філіграннай работы, а кожын формай падходзіць да думкі. Думак тых - — багата, і вось бачым у "«Вянку"» вершы такой формы, такой будовы - — частка вельмі рэдкай, якой могуць пахваліцца толькі найбольш культурныя народы з найвышэй разьвітай літаратурнай мовай, здаецца, калі б наш "«пясьняр красы"» меў толькі адну мэту: паказаць, што беларуская мова можа разьвівацца, як мова літаратурная - — дык ён гэтай мэты дайшоў.

"«Вянок" -» — гэта праўдзівая пэрла ў беларускай паэзіі. Раўнаваць Багдановіча ні з кім ня будзем: не затым, што няма лепшых за яго паэтаў (бо такія ёсьць), але затым, што ён ні да каго не падобны. Яго душа замкнёная ў сабе, жыве ў нейкім іншым, асаблівым сьвеце - — у сьвеце чыстай красы і шчырай паэзіі, ды толькі празь яе глядзіць на нашае жыцьцё - — рэальнае, цяжкое, поўнае змаганьня<ref></ref> і безупыннай працы. І як у летні гарачы дзень у крыстальна чыстай крынічнай вадзе асьвяжаецца нашае цела, так асьвяжае душу паэзія Максіма Багдановіча.

'''НА МЯЖЫ ДВУХ ГАДОЎ'''

Вайна, быццам навальніца, замуціла, разварушыла спакойны ход жыцьця нашага краю. І нядзіва: у нас пад бокам ідзе страшэннае змаганьне; цяжар вайны лёг перш-наперш на плечы нашага народу: з пагранічных краёў бягуць грамадамі да нас людзі, страціўшыя ўсё, што мелі, і вынесшыя з-пад куль і бомб адно толькі свае галовы...…

Цяпер, аглядаючыся назад - — на ўвесь год, што дажывае апошнія мінуты, - — дужа цяжка зрабіць падрахунак здабыткаў і страт нашага грамадзянскага жыцьця. Спорная творчаская работа трывала толькі поўгода і спынілася зь першымі стрэламі гармат, - — а пасьля пайшлі толькі ахвяры бязь ліку - — і людзьмі, і дабром. Усё ж такі, павэдлуг старога звычаю, ня будзем лічыць цяпер страт сваіх: яны йшчэ шмат узрастуць - — а глянем на той прыбытак, які даў 1914 год беларускаму народу.

Пачатак году суліў добры канец: гэтак усё пачынала ладзіцца ў беларусаў. Ня тое выйшла, - — а ўсё ж такі зроблена нямала.

Асабліва ўзрос і разьвіўся беларускі выдавецкі рух, - — і гэта найлепшы знак, як узрастае нацыянальная сьвядомасьць нашага народу, як ён рвецца да роднай кніжкі, роднай газэты.

3 года ў год узрастае патрэба чытаць беларускае друкаванае слова. Гэта ўжо не<noinclude><references/></div></noinclude>